IV SA/Po 256/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wojewoda na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości K., rejon ul. [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej § 10 ust. 3; 2. zasądza od Gminy R. na rzecz skarżącego Wojewoda kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 31 sierpnia 2020 r. Rada Gminy Rokietnica (dalej jako "Rada Gminy") podjęła Uchwałę Nr XXVI/228/220 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Krzyszkowo, rejon ul. Spokojnej (dalej jako "Uchwała" lub "Plan"). Pismem z dnia 20 stycznia 2021 r. nr IR-XI.0552.9.2020.2 Wojewoda Wielkopolski (dalej też jako "Wojewoda" lub "Skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego Joannę Woźną, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.; dalej jako "u.s.g."), wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy w części, tj. w zakresie §10 ust. 3 Uchwały, zarzucając jej istotne naruszenie prawa. W uzasadnieniu Skarżący podał, że Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej jako "u.p.z.p.") oraz że została doręczona Wojewodzie w dniu 17 września 2020 r. W planie ustalono przeznaczenie terenów jako rolniczych i łąk oraz dróg publicznych klasy dojazdowej. Wojewoda zauważył, że w § 10 ust. 3 Uchwały dopuszczono natomiast w granicach obszaru planu wydzielanie działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury, z zastrzeżeniem, że powierzchnia nowo wydzielanej działki nie może przekroczyć 80 m2. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej jako "m.p.z.p.") określa się w zależności od potrzeb minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych, natomiast w myśl art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej jako "u.g.n.") przepisów nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha. Z kolei art. 93 ust. 2a u.g.n. stanowi, że podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Tymczasem - jak dalej wskazał Skarżący - w § 10 ust. 3 Uchwały dopuszczono możliwość wydzielania działek o powierzchni mniejszej niż w przywołanych wyżej przepisach odrębnych, co według Wojewody stanowi naruszenie prawa. Ponadto, Skarżący podniósł, że zaskarżona regulacja budzi wątpliwości pod kątem jednoznaczności określenia przeznaczenia terenu w planie, gdyż żaden z jego zapisów nie gwarantuje, że będzie to infrastruktura służąca obsłudze gospodarstw rolniczych, a w rezultacie stanowiąca teren o przeznaczeniu rolniczym, czy też odrębny teren o przeznaczeniu nierolniczym. Tożsama wątpliwości, jak zauważono, powstaje również w przypadku założenia, że przedmiotowe ustalenie planu dotyczyłoby terenów wyznaczonych w planie pod drogi dojazdowe, gdyż w takim przypadku linie rozgraniczające teren wyznaczone w planie stanowiłyby przyszłe granice pasa drogowego drogi publicznej, a warunki lokalizacji infrastruktury niedrogowej w pasie drogowym drogi publicznej są regulowane przez przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 47). Powyższe uchybienia według Wojewody stanowią naruszenie przepisów u.g.n. i przekroczenie uprawnień wynikających z art. 15 u.p.z.p., a tym samym istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w części obejmującej § 10 ust. 3. Wojewoda wskazał również, że ze względu na upływ terminu określonego w art. 91 ust. 1 u.s.g. nie mógł we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały i na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. wniósł skargę do sądu. Ponadto, Wojewoda wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z 2 marca 2021 r. Gmina Rokietnica (dalej też jako "Gmina"), reprezentowana przez Wójta Gminy Rokietnica (zwanego też dalej "Wójtem"), wniosła odpowiedź na wyżej opisaną skargę Wojewody, podnosząc, że intencją Rady Gminy było przyjęcie planu umożliwiającego realizację lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej o której mowa w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm., dalej jako "u.w.r.u."), a zaskarżony zapis ma umożliwić realizację tych inwestycji w oparciu o wskazane w u.w.r.u. zapewnienie bezpieczeństwa i integralności infrastruktury technicznej, zdrowie publiczne, obronność i bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo i porządek publiczny, czy integralność i bezpieczeństwo sieci w szczególności infrastruktury krytycznej. Wójt wskazał także, że zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n., jeżeli inwestycja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi. Według Wójta nieumieszczenie w planie zapisów o dopuszczalności infrastruktury tego typu mogłoby stanowić przesłankę do uznania je za zakazane. Wójt podniósł dalej, że zgodnie z art. 56 u.w.r.u. do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy regionalna sieć szerokopasmowa sieć szerokopasmowa lub infrastruktura telekomunikacyjna realizowana m.in. przez jednostki samorządu terytorialnego, zatem jest to inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Dlatego też – wskazał Wójt – ograniczenie zastosowanie w planie dotyczące wydzielania działek o powierzchni nieprzekraczającej 80 m2 miało na celu ochronę występujących w obrębie planu gruntów rolnych poprzez ograniczenie wielkości nowo wydzielanych działek pod przeznaczenie inne niż rolnicze. Na tej podstawie Wójt wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd jest zobowiązany zasygnalizować, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374). 1. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy Rokietnica wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, z późn. zm. - w skrócie "u.s.g."). 2. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). 3. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Skarżący w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały - co jak wskazano w skardze nastąpiło 17 września 2020 r. - nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć tę uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g. 4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 5. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr XXVI/228/2020 Rady Gminy Rokietnica z dnia 31 sierpnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Krzyszkowo, rejon ul. Spokojnej. Autor skargi wskazał, że zaskarża uchwałę w części, tj. w zakresie §10 ust. 3 Uchwały. 6. Jak wynika z części wstępnej uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 września 2020 r. (poz. 7044) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 24 Uchwały). 7. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. 8. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody z dnia 20 stycznia 2021 r. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. 9. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 10. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać zaś przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z 07.03.2019 r., IV SA/Po 1189/18, CBOSA). 13. W badanej sprawie Wojewoda wskazał, że Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, z tej przyczyny, że w § 10 pkt 3 Uchwały dopuszczono w granicach obszaru planu wydzielanie działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury, z zastrzeżeniem, że powierzchnia nowo wydzielanej działki nie może przekroczyć 80 m2, podczas, gdy w planie ustalono przeznaczenie terenów jako rolniczych, łąk i dróg publicznych klasy dojazdowej D. Taka regulacja, w ocenie Wojewody, w ustalonych okolicznościach faktycznych, stanowi naruszenie art. 92 ust. 1 oraz art. 93 ust. 2a u.g.n. Zdaniem Skarżącego wydzielenie działek o powierzchni mniejszej niż ustalona w przepisach odrębnych stanowi naruszenie zasad sporządzania planu. 14. Istota sporu w kontrolowanej sprawie wyraża się w pytaniu, czy przepisy art. 15 ust. 3 pkt 10 oraz ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. upoważniają radę gminy do regulowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego parametrów działek powstałych w wyniku podziału również w odniesieniu do terenów przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne. 15. Co do zasady należy stwierdzić, że przepis art. 15 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że już na etapie sporządzania m.p.z.p. przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta winien on być zgodny z przepisami odrębnymi. O ile przepisy art. art. 15 ust. 3 pkt 10 oraz ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. upoważniają do regulowania w planie odpowiednio szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym oraz minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych to na gruncie przedmiotowej sprawy, w sytuacji, gdy teren w planie przeznaczony jest na cele rolne, niewątpliwie znajdują zastosowanie przepisy odrębne w postaci u.g.n. Słusznie wskazuje Wojewoda, że istotne wątpliwości wiążą się z faktem, że przepisy u.g.n. zawierają wyraźne wyłączenia, w myśl których "Przepisów niniejszego rozdziału [tj. rozdziału 1 w dziale III u.g.n., poświęconego podziałom nieruchomości – uw. Sądu] nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha." Podkreślić jednocześnie trzeba , że zbliżone zagadnienie było już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 03 lipca 2019 r. sygn. IV SA/Po 294/19 i Sąd sprawę niniejszą rozpoznający stanowisko to podziela i przyjmuje za swoje, wyjaśniając, że wskazane powyżej wyłączenia nie oznaczają, iż kwestie zasad podziałów nieruchomości rolnych nie zostały w ogóle przez ustawodawcę unormowane. Przeciwnie - w odniesieniu do dokonywania podziałów ww. nieruchomości sama ustawa o gospodarce nieruchomościami – oprócz przywołanego wyżej art. 92 ust. 1 u.g.n., poddającego określone w nim przypadki podziałów nieruchomości przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne ogólnemu reżimowi omawianej ustawy – zawiera jeszcze art. 93 ust. 2a, który stanowi, że: "Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami (...)". Na fakt ten uwagę zwrócił również Wojewoda Wielkopolski, zasadnie podnosząc zarzuty naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 2a u.g.n. Rozpoznając badaną sprawę, Sąd miał na uwadze argumentację odpowiedzi na skargę, jednak zważywszy na brzmienie art. 95 u.g.n. należało stwierdzić, że w § 10 ust. 3 Uchwały stworzono wyjątek nieprzewidziany prawem. Zauważyć bowiem trzeba, że wyłączenie ograniczeń w podziale nieruchomości zostało przez ustawodawcę uregulowane w art. 95 u.g.n. Przepis art. 95 u.g.n. określa cele podziału nieruchomości niezależnie od kryteriów dopuszczalności zagospodarowania wydzielanych działek określonych w planie miejscowym albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Argumentacja odpowiedzi na skargę wskazuje, że Rada Gminy w § 10 ust. 3 Uchwały zadecydowała o stworzeniu wyjątku nieprzewidzianego ustawą. Należy również zauważyć, że sam art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2021, poz. 777 - dalej jako "u.w.r.u.") nie przewiduje wymogu wydzielenia działki na potrzeby lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Ponadto przepis § 10 ust. 3 Uchwały, sam w sobie jest niefunkcjonalny, skoro zakłada że powierzchnia nowo wydzielonej działki nie może przekroczyć 80m˛, a infrastruktura telekomunikacyjna obejmuje np.: linię kablową podziemną. Sąd nie podzielił też stanowiska Gminy, co do tego, że zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. nieumieszczenie w m.p.z.p. zapisu o dopuszczalności infrastruktury związanej z lokalizowaniem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oznacza, że lokalizowanie infrastruktury tego typu jest zakazane. Stanowisko takie nie znajduje uzasadnienia na gruncie wskazanej ustawy, a przywołany przepis stanowi jedynie, że w m.p.z.p. nie można ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n. jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, co stanowi jedynie ogólny zakaz uchwalania regulacji wykluczających lub uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji tego typu, a nie pozytywny i skonkretyzowany obowiązek zawarcia w planie przepisów dotyczących podziału działek. Finalnie, należy też zgodzić się z Wojewodą, że zaskarżony przez Wojewodę przepis nie spełnia wymogu określoności. Zasada określoności prawa jest jedną z dyrektyw prawidłowej legislacji. Stanowi ona także element zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa, wynikający z art. 2 Konstytucji. Jest ona również funkcjonalnie powiązana z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego. Na ustawodawcy ciąży obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26.03.2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA). Tymczasem, zamieszczenie w Rozdziale 6 "Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy" przepisu dopuszczającego "w granicach obszaru Planu" wydzielenie działek dla potrzeb lokalizacji sieci infrastruktury, jak słusznie podniósł Wojewoda wprowadza niejednoznaczność co do przeznaczenia terenu. 16. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w części, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. 17. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość wynagrodzenia pełnomocnika ([...] zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1804).