IV SA/Po 263/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 05 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie WSA w Poznaniu z 01 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 263/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie Sygn. akt: IV SA/Po [...] UZASADNIENIE Stowarzyszenie [...] (zwane dalej: Stowarzyszenie) złożyło skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, opisane w rubrum. Postanowieniem z 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 263/17 referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy (w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych). Rozpoznając sprzeciw Stowarzyszenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 01 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 263/17 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl art. 178 Ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podkreślenia wymaga, że art. 194 § 1 Ppsa stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje w określonych sytuacjach wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie takiego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 Ppsa w brzmieniu znajdującym zastosowanie w tej sprawie – tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r. poz. 658) – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (tj. m.in. w kwestii prawa pomocy), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, zgodnie z którym aktualne brzmienie art. 260 Ppsa wskazuje, iż na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. postanowienie WSA z 13.06.2017 r., IV SA/Po 792/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, skoro Stowarzyszeniu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu dotyczące postanowienia referendarza sądowego z 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 263/17, to złożone zażalenie należy odrzucić jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 Ppsa w zw. z. art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.