IV SA/Po 265/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 23 czerwca 2022 r. nr [...], znak :[...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 10 maja 2022 r., nr [...], znak: [...] Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 526/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej (dalej: "organ") z dnia 23 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w [...] (organ I instancji) o udostępnienie mu informacji publicznej w zakresie: 1. kopii zanomizowanych orzeczeń wydanych przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w latach 2020-2021 na skutek zakończenia postępowań dyscyplinarnych przeciwko funkcjonariuszom pełniącym obowiązku w podległej jednostce; 2. kopii zanonimizowanych sprawozdań lub notatek służbowych sporządzonych w 2021 r. na skutek zakończenia czynności wyjaśniających spowodowanych wystąpieniem zdarzenia nadzwyczajnego w jednostce, które to sporządza się w myśl § 9 zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 3 stycznia 2018 r. w sprawie służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, zdarzeń mogących wystąpić w Służbie więziennej oraz sposobu ich wyjaśniania i dokumentowania. Organ I instancji uznał, że informacja żądana w zakresie kopii zanonimizowanych sprawozdań lub notatek służbowych nie stanowi informacji publicznej, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 10 maja 2022 r. natomiast w zakresie pozostałego żądania wydał w dniu 10 maja 2022 r. na podstawie art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. W zasadniczych powodach odmowy podał, że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się, jeżeli nie są one do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. W związku z powyższym odmówiono udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie. Skarżący powyższą decyzję zaskarżył w całości i zarzucił jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 u.d.i.p, art. 5 ust. 3 u.d.i.p., a także przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "K.p.a."), art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja jest niezgodna z prawem, albowiem prowadzenie postępowań dyscyplinarnych i karanie funkcjonariuszy za stwierdzone przewinienia stanowi element wykonywania władzy publicznej, nie ulega bowiem wątpliwości, że funkcjonariusze Służby Więziennej są funkcjonariuszami publicznymi. Zdaniem skarżącego w sprawie nie ma zastosowania art. 251 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064, dalej: "u.s.w."). Organ decyzją nr [...] z dnia 23 czerwca 2022 r. na podstawie art. 16 u.d.i.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w pełni podziela stanowisko wyrażone przez w decyzji nr [...] z dnia 10 maja 2022 r. Nadto zauważył, iż przeszkodą do udostępnienia informacji w zakresie określonym we wniosku stanowi przepis zawarty w art. 24b ust. 3 u.s.w. Zatem kopia tych dokumentów mogłaby zostać wydana wyłącznie po zanonimizowaniu wszystkich informacji dotyczących danych osobowych, co w rzeczywistości spowodowałoby konieczność "wykreślenia" znacznej części orzeczenia i nie miałoby ono wówczas jakiejkolwiek wartości poznawczej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył skarżący. W jej uzasadnieniu podniósł, że funkcjonariusze Służby Więziennej są funkcjonariuszami publicznymi i informacje o dotyczących ich postępowaniach dyscyplinarnych powinny podlegać udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w treści swojej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu oddalił skargę. W ocenie Sądu, mimo iż orzeczenia wydawane w postępowaniu dyscyplinarnym uregulowanym w ustawie o Służbie Więziennej, są danymi publicznymi w postaci aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, w rozumieniu art. 6 ust. 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., a funkcjonariuszy Służby Więziennej należy uznać za funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, dalej: "k.k."), to przede wszystkim należy mieć na uwadze art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W tym miejscu przepisem szczególnym, który ma pierwszeństwo przed ogólnymi zasadami udostępniania informacji publicznej jest art. 24b ust. 3 u.s.w., zgodnie z którym informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariuszy oraz pracowników nie udziela się na wniosek osób pozbawionych wolności lub innych podmiotów. Zdaniem Sądu udostępnienie treści orzeczenia dyscyplinarnego, nawet zanonimizowanego w zakresie danych osobowych funkcjonariusza, jest niedopuszczalne w świetle brzmienia zakazu wynikającego z powyższego przepisu. Według Sądu bowiem mimo przeprowadzenia anonimizacji możliwe będzie zidentyfikowanie danych osobowych funkcjonariusza, którego dotyczy sprawa, poprzez wskazanie w orzeczeniu dyscyplinarnym okoliczności dotyczących zdarzenia czy zdarzeń opisanych w danym postępowaniu dyscyplinarnym. Sąd uznał za trafne powołanie się przez organ przy odmowie udostępnienia informacji publicznej na art. 24b ust. 3 u.s.w. Wbrew zarzutom skargi, prawo do powołania się na ten przepis wynikało z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, w którym odwołano się do ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa oraz do określonych w ustawach ochrony wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych. Błędnie więc skarżący założył, że przepis ten w niniejszej sprawie naruszono. Nawiązując do stanowiska organu II instancji Sąd podkreślił, że anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu. Nie dotyczy tylko danych osobowych takich jak imiona i nazwiska, czy adresy. Anonimizacja nie może jednak prowadzić do udostępnienia tylko części wnioskowanych dokumentów. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem spowodować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, anonimizacja dokumentu nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. Sąd pierwszej instancji zważył, że skoro organ uznał, że po dokonaniu anonimizacji w stopniu uniemożliwiającym zidentyfikowanie danych osobowych konkretnego funkcjonariusza, orzeczenia dyscyplinarne nie będą już pełnić funkcji informacyjnej, to zasadnie wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej, aby uchylić się od zarzutu bezczynności w sprawie. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Odnośnie do argumentów podnoszonych przez skarżącego w treści skargi co do udostępnienia mu zanonimizowanych orzeczeń dyscyplinarnych przez inne jednostki wskazać należy, że powyższa wykładnia przepisów art. 24b ust. 3 u.s.w. w związku z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przemawia za prawidłowością podjętego przez organy rozstrzygnięcia. Nawet jeśli jakiś organ podjął jednostkowo inne rozstrzygnięcie, to w tym zakresie z pewnością nie można tego uznać za utrwaloną praktykę rozstrzygnięcia spraw w takim stanie faktycznym i prawnym. Skarżący powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego: 1) naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "P.p.s.a.") poprzez bezzasadne oddalenie skargi, pomimo naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24b ust. 3 u.s.w. z art. 5 ust. 2 u.i.d.p., art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że udostępnienie treści orzeczenia dyscyplinarnego zanonimizowanego w zakresie danych osobowych funkcjonariuszy, jest niewystarczające w świetle art. 24b ust. 3 u.s.w., gdyż zidentyfikowanie danych osobowych funkcjonariusza, którego dotyczy sprawa możliwe jest poprzez wskazanie w orzeczeniu dyscyplinarnym okoliczności dotyczących zdarzenia, czy zdarzeń dotyczących opisanych w danym postępowaniu dyscyplinarnym, co powinno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a. 2) naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy naruszony został art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w tym poprzez nieustalenie czy zanonimizowane orzeczenia dyscyplinarne w istocie straciłyby wartość poznawczą w przypadku każdego orzeczenia dyscyplinarnego, co powinno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. 3) naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy naruszony został art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego polegające na pominięciu przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia faktu, że skarżący nie przebywa w Zakładzie Karnym w [...] i przyjęcia, że udostępnienie Skarżącemu zanonimizowanych orzeczeń dyscyplinarnych stanowi potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa funkcjonariuszy wykonujących obowiązki w tej jednostce penitencjarnej oraz panującego w niej ładu i porządku, co powinno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania; przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1288/23 uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazało, że stosownie do postanowień art. 24b ust. 3 u.s.w. "informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariuszy oraz pracowników nie udziela się na wniosek osób pozbawionych wolności lub innych podmiotów." Zakres stosowania cytowanego przepisu nie obejmuje wyłącznie danych osobowych, ale również inne informacje, które tych danych dotyczą, a więc mogą prowadzić do ich identyfikacji. Powołany przepis wyraża normę protekcyjną, której uzasadnieniem jest pełna anonimowość funkcjonariuszy służby więziennej wobec osadzonych. Sąd pierwszej instancji przyjął, że zanonimizowanie informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariuszy zawartych w orzeczeniach dyscyplinarnych znajduje uzasadnienie w postanowieniach art. 24b ust. 3 u.s.w. i Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę podziela. Artykuł 24b ust. 3 u.s.w. nie jest przepisem mającym wpływ na zakres przedmiotowy pojęcia "informacja publiczna". Jest to przepis wyznaczający negatywnie granice dostępu do takiej informacji. Wskazuje bowiem, jakie elementy tej informacji, w zakresie adekwatnym do okoliczności danej sprawy, nie podlegają udostępnieniu. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariusza Służby Więziennej jest informacją publiczną. Prawidłowo ocenił również, że funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Przedwcześnie jednak rozstrzygnął, że każde orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariusza Służby Więziennej nie może zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na wynikający z treści art. 24b ust. 3 u.s.w. zakaz ujawniania osadzonym danych osobowych tego funkcjonariusza. Gdyby intencją ustawodawcy było wyłączenie jawności orzeczeń dyscyplinarnych funkcjonariuszy Służby Więziennej wobec osób pozbawionych wolności, wyraźnie by tak postanowiono. Ustawodawca jednak ograniczył to wyłączenie jedynie do informacji związanych z danymi osobowymi tych funkcjonariuszy. NSA zaznaczył, że z treści wniosku dostępowego wynika wprost, że skarżący domagał się zanonimizowanych orzeczeń dyscyplinarnych wydanym przeciwko funkcjonariuszom pełniącym obowiązki w Zakładzie Karnym w [...] w latach 2020-2021. Sąd pierwszej instancji przyjął, że informacje te nie mogą zostać udostępnione z dwóch powodów: po pierwsze, nawet po anonimizacji odpowiadającej zakresowo ograniczeniom przewidzianym treścią art. 24b ust. 3 u.s.w. możliwe będzie zidentyfikowanie funkcjonariusza, wobec którego wydano orzeczenie dyscyplinarne, i po drugie, po dokonaniu wzmiankowanej anonimizacji, orzeczenie dyscyplinarne straci walor informacyjny. Stanowisko WSA w tym zakresie nie opiera się na ocenach, które poddawałyby się weryfikacji. Sąd meriti podaje, że identyfikacja funkcjonariusza może nastąpić na podstawie "okoliczności dotyczących zdarzenia czy zdarzeń opisanych w danym postępowaniu dyscyplinarnym". Elementami konstrukcyjnymi orzeczenia dyscyplinarnego są między innymi "opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną", "rozstrzygnięcie" oraz "uzasadnienie faktyczne i prawne" – art. 252 ust. 2 pkt 4, 5, 6 u.s.w. Rozstrzygnięcie WSA nie wyjaśnia, na jakiej podstawie przyjęto, że nawet po usunięciu informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariusza, te elementy orzeczenia mogą doprowadzić do jego identyfikacji. Uwagi Sądu w tym przedmiocie mają charakter zbyt ogólny i przez to niepozwalający na jednoznaczne wnioski. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art.190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przypomnieć należy, że wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w [...] o udostępnienie mu informacji publicznej w zakresie: 1. kopii zanomizowanych orzeczeń wydanych przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w latach 2020-2021 na skutek zakończenia postępowań dyscyplinarnych przeciwko funkcjonariuszom pełniącym obowiązku w podległej jednostce; 2. kopii zanonimizowanych sprawozdań lub notatek służbowych sporządzonych w 2021 r. na skutek zakończenia czynności wyjaśniających spowodowanych wystąpieniem zdarzenia nadzwyczajnego w jednostce, które to sporządza się w myśl § 9 zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 3 stycznia 2018 r. w sprawie służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, zdarzeń mogących wystąpić w Służbie więziennej oraz sposobu ich wyjaśniania i dokumentowania. W wyroku NSA wskazano, że "Z motywów rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji ujawnionych w sporządzonym uzasadnieniu nie da się ustalić, na jakiej podstawie Sąd ten przyjął, że usunięcie informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariuszy z każdego wydanego orzeczenia dyscyplinarnego a limine przesądza, iż wszystkie te orzeczenia tracą walor informacyjny. Nie dają się również zidentyfikować motywy stojące za stanowiskiem WSA, że nawet tak okrojone w procesie anonimizacji orzeczenia dyscyplinarne, mogą stanowić źródło identyfikacji konkretnego funkcjonariusza Służby Więziennej. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariusza Służby Więziennej jest informacją publiczną. Prawidłowo ocenił również, że funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Przedwcześnie jednak rozstrzygnął, że każde orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariusza Służby Więziennej nie może zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na wynikający z treści art. 24b ust. 3 u.s.w. zakaz ujawniania osadzonym danych osobowych tego funkcjonariusza. Gdyby intencją ustawodawcy było wyłączenie jawności orzeczeń dyscyplinarnych funkcjonariuszy Służby Więziennej wobec osób pozbawionych wolności, wyraźnie by tak postanowiono. Ustawodawca jednak ograniczył to wyłączenie jedynie do informacji związanych z danymi osobowymi tych funkcjonariuszy. Z treści wniosku dostępowego wynika wprost, że skarżący domagał się zanonimizowanych orzeczeń dyscyplinarnych wydanym przeciwko funkcjonariuszom pełniącym obowiązki w Zakładzie Karnym w [...] w latach 2020-2021. Sąd pierwszej instancji przyjął, że informacje te nie mogą zostać udostępnione z dwóch powodów: po pierwsze, nawet po anonimizacji odpowiadającej zakresowo ograniczeniom przewidzianym treścią art. 24b ust. 3 u.s.w. możliwe będzie zidentyfikowanie funkcjonariusza, wobec którego wydano orzeczenie dyscyplinarne, i po drugie, po dokonaniu wzmiankowanej anonimizacji, orzeczenie dyscyplinarne straci walor informacyjny. Stanowisko WSA w tym zakresie nie opiera się na ocenach, które poddawałyby się weryfikacji. Sąd meriti podaje, że identyfikacja funkcjonariusza może nastąpić na podstawie "okoliczności dotyczących zdarzenia czy zdarzeń opisanych w danym postępowaniu dyscyplinarnym". Elementami konstrukcyjnymi orzeczenia dyscyplinarnego są między innymi "opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną", "rozstrzygnięcie" oraz "uzasadnienie faktyczne i prawne" – art. 252 ust. 2 pkt 4, 5, 6 u.s.w. Rozstrzygnięcie WSA nie wyjaśnia, na jakiej podstawie przyjęto, że nawet po usunięciu informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariusza, te elementy orzeczenia mogą doprowadzić do jego identyfikacji. Uwagi Sądu w tym przedmiocie mają charakter zbyt ogólny i przez to niepozwalający na jednoznaczne wnioski". Orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariusza Służby Więziennej jest informacją publiczną. Funkcjonariusz Służby Więziennej jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Przedwcześnie jednak organ rozstrzygnął, że każde orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariusza Służby Więziennej nie może zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na wynikający z treści art. 24b ust. 3 u.s.w. zakaz ujawniania osadzonym danych osobowych tego funkcjonariusza. Gdyby intencją ustawodawcy było wyłączenie jawności orzeczeń dyscyplinarnych funkcjonariuszy Służby Więziennej wobec osób pozbawionych wolności, wyraźnie by tak postanowiono. Ustawodawca jednak ograniczył to wyłączenie jedynie do informacji związanych z danymi osobowymi tych funkcjonariuszy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Oznacza to, że w przypadku kolizji praw konstytucyjnie i ustawowo chronionych (prawa do prywatności i prawa dostępu do informacji publicznej) niezbędne jest ich wyważenie, które nie może prowadzić do generalnego wyłączenia prawa do informacji publicznej w określonej kategorii spraw. W przypadku potrzeby zapewnienia ochrony prywatności osób fizycznych podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny, co do zasady, poprzestać na takim zanonimizowaniu danych wrażliwych, aby nie istniała obiektywna możliwość poznania ich po zapoznaniu się z informacją publiczną. Skoro tożsamość osoby fizycznej można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na jeden lub kilka specyficznych czynników określających cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne tej osoby, to odmowa ujawnienia owych czynników choćby poprzez ich anonimizację winna być najczęściej uznana za wystarczający sposób ochrony tożsamości, a przez to prywatności osoby fizycznej. Rzeczą podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji jest bowiem dokonanie takiej anonimizacji, która uniemożliwi identyfikację osób objętych żądaniem udostępnienia informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt: IV SA/Po 23/13 i WSA w Łodzi z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt: II SA/Łd 699/14). Dopiero w razie uznania i przekonującego wykazania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych osób uczestniczących w takim postępowaniu, organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien - w oparciu o art. 16 u.d.i.p. - wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia konkretnej informacji publicznej, powołując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ponownie rozpoznając wniosek i zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA w przedmiotowej sprawie organy winny szczegółowo wyjaśnić i uzasadnić dlaczego uważają, że po dokonaniu anonimizacji, orzeczenie dyscyplinarne straci walor informacyjny. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art.145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art.135 P.p.s.a. i art.153 P.p.s.a. w zw. z art.190 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Wniosek o przyznanie prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącego wyznaczonemu z urzędu skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne referendarzowi sądowemu.