IV SA/Po 274/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 09 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia p o s t a n a w i a odrzucić skargę P. Sz. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wskazane w rubrum nin. postanowienia [z tym że w skardze, zamiast właściwego numeru zaskarżonego postanowienia: [...], został błędnie wskazany numer: [...] – uw. Sądu] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza K. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: "SKO") wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Po wpłynięciu skargi sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesienia skargi, sprawdzając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."). W szczególności bada, czy skargę wniósł podmiot wymieniony w art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek odrzucić skargę: (1) jeżeli: sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, (2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, (3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, (4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, (5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, względnie (6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarżący w pierwszych słowach swojej skargi jednoznacznie wyraził wolę zaskarżenia postanowienia SKO z [...] stycznia 2013 r., którym SKO utrzymało w mocy postanowienie własne z [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza K. z [...] lutego 2011 r. opiniującego pozytywnie decyzję o udzieleniu koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża węgla brunatnego. Tymczasem z akt administracyjnych załączonych do skargi wynika, że Skarżący nie był adresatem ani skarżonego postanowienia SKO, ani poprzedzającego je postanowienia SKO z [...] października 2012 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się natomiast pismo z [...] grudnia 2012 r., nr [...], którym SKO wzywało P. Sz. do usunięcia braków wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, poprzez załączenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony postępowania, K. Sz., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Znajdująca się w aktach sprawy zwrotka potwierdza, że wezwanie to zostało skutecznie doręczone Skarżącemu. Następnie, pismem z [...] grudnia 2012 r., nr [...], SKO powiadomiło Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, wskazując na bezskuteczny upływ zakreślonego terminu. W tym kontekście należy podkreślić, że skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje tzw. legitymacją skargową (uprawnieniem do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego). Legitymacja do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego, który oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, jedynie podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego, skarżonego aktu. W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny zobowiązany jest skargę odrzucić. Wymaga podkreślenia, że Skarżący nie został wskazany jako strona postępowania ani w zaskarżonym postanowieniu ani w postanowieniu pierwszoinstancyjnym, a jedynie aspirował do bycia pełnomocnikiem jednej ze stron postępowania (K. Sz.). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę na posiedzeniu niejawnym.