IV SA/Po 276/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Zakładu [...] S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładu [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Zakład [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA") skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podkreślił, że wydanie przez WSA wyroku o sygn. akt IV SA/Po 1065/10 – który zapadł w identycznym stanie prawnym i faktycznym – świadczy o zasadności podniesionego zarzutu niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO. Skarżący zwrócił uwagę, że w przedmiocie opłaty podwyższonej, łącznie za okresy od 2008 r. do 2010 r., wydano sześć decyzji administracyjnych, będących przedmiotem skarg do sądu administracyjnego, których łączna wartość wynosi 1.642.452,00 zł. Obowiązek wykonania wszystkich decyzji administracyjnych spowoduje poważne obciążenie finansowe dla Skarżącego, uniemożliwiając podejmowanie dalszych działań inwestycyjno-rozwojowych związanych z prowadzoną działalnością. Powstałe w ten sposób następstwa w postaci zahamowania dalszego rozwoju i zwiększenia poziomu zobowiązań mogą okazać się trudne do odwrócenia. Konieczność zapłaty tak wysokich kwot opłaty podwyższonej może wpłynąć negatywnie na płynność finansową Skarżącego. Poza tym, ponoszenie tak wysokich sankcji o charakterze represyjnym w sytuacji, gdy Skarżący dopełnił wszelkich starań i obowiązków w kwestii uzyskania wymaganego pozwolenia zintegrowanego, nie jest czymkolwiek uzasadnione. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2012 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, Skarżący wskazał, że znajduje się obecnie w trudnej sytuacji finansowej. Pierwszy kwartał 2012 r. zakończył się dlań ujemnym wynikiem finansowym, w wysokości 1,1 mln zł straty netto. Funkcjonowanie Skarżącego w znacznej mierze finansowane jest ze źródeł zewnętrznych, w tym kredytów i pożyczek, w łącznej wysokości ok. 7,5 mln zł. Skarżący nie dysponuje środkami pozwalającymi na uregulowanie kwot wynikających z decyzji wydanych w przedmiocie podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. Na bieżącą sytuację finansową skarżącego wpływa nadto łączna kwota zobowiązań krótkoterminowych, wynosząca ok. 55,8 mln zł. Stało się to przyczyną wstrzymania wszelkich działań inwestycyjnych zaplanowanych na I półrocze 2012 r. o łącznej wysokości 4,4 mln zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że, jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkim – acz nie wyłącznie – w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego albo gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Za udzieleniem ochrony tymczasowej może także przemawiać m.in. fakt znacznego utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mogący spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa (zob. postanowienia NSA: z 11.01.2012 r., I GSK 1703/11; z 19.01.2012 r., I GSK 1473/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), znaczna wysokość wymierzonej spółce kary pieniężnej oraz możliwość utraty przez nią płynności finansowej (zob. postanowienie NSA z 24.11.2011 r., II OSK 1045/11, CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przemawia niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wiążących się z obowiązkiem uiszczenia przez Skarżącego łącznej kwoty 1.479.532,00 zł tytułem kar administracyjnych. Konieczność jednoczesnej zapłaty tak wysokiej kwoty stanowiłaby istotny uszczerbek finansowy w funkcjonowaniu Skarżącego, powodując negatywne następstwa dla Jego płynności finansowej, a tym samym prowadzonej działalności gospodarczej. Przesłanka trudnych do odwrócenia skutków została nadto uwiarygodniona przez Skarżącego przez przedstawienie danych liczbowych dotyczących jego sytuacji finansowej, z których wynika, że w I kwartale 2012 r. poniósł on stratę w kwocie 1.113.466,03 zł. Zgodnie z twierdzeniami przedstawionymi w piśmie z dnia 25 kwietnia 2012 r. Skarżący z tytułu prowadzonej działalności jest dłużnikiem: wobec dostawców na kwotę 16,3 mln zł, z tytułu kredytów i pożyczek w łącznej wysokości 35,6 mln zł, z tytułu umów leasingu – 3,9 mln zł. Z przedstawionych przez Skarżącego wyliczeń wynika, że przeznaczenie aktualnie dodatkowo 1.479.532,00 zł tytułem zapłaty kar pieniężnych wynikających z zaskarżonych do tut. Sądu decyzji, mogłoby istotnie podważyć stabilność finansową skarżącej spółki. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. MZ