IV SA/Po 277/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. T. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 7 lutego 2024 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 10 maja 2022 r. ([...]) określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] (obręb [...]) w miejscowości C., gmina W.. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 13 maja 2021 r. P. Sp. z o. o. zwróciła się do Burmistrza Gminy i Miasta W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie Elektrowni Słonecznej wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] (obręb [...]) w miejscowości C., gmina W.. Opinią sanitarną z dnia 31 maja 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opinią z dnia 07 czerwca 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. ([...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Różne osoby i podmioty pismami wyrażały na etapie postępowania swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia 21 września 2021 r. Burmistrza Gminy i Miasta W. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko i zakreślił zakres raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor przedłożył raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w załączeniu do pisma z dnia 26 października 2021 r. Burmistrza Gminy i Miasta W. decyzją z dnia 10 maja 2022 r. na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 54 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie") określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie Elektrowni Słonecznej wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] (obręb [...]) w miejscowości C., gmina W.. W punkcie I rozstrzygnięcia w zakresie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. [...] w miejscowości C., Gmina W. . Powierzchnia działki objętej wnioskiem wynosi 8,09 ha, natomiast powierzchnia terenu przeznaczona na przedsięwzięcie wyniesie do 7,62 ha. Planuje się zamontowanie do 32.000 szt. zestawów ogniw fotowoltaicznych, umieszczonych na konstrukcji wsporczej z rur i kształtowników metalowych. Panele zostaną umieszczone w rzędach, między którymi pozostawiony zostanie odstęp do 10 m. Przestrzeń pomiędzy rzędami paneli nie będzie przekształcana i pozostanie biologicznie czynna. W ramach jednego rzędu, panele zostaną połączone za pomocą stalowych konstrukcji i posadowione na podporach - słupkach wkręconych (lub wbitych) w grunt na głębokość do 2,5 m. Średnia wysokość, na której usytuowany będzie panel fotowoltaiczny wyniesie ok. 0,5 m nad gruntem. Wysokość panelu w rzucie bocznym wraz ze słupkiem nie przekroczy 6 m. Panele będą skierowane w stronę południową i nachylone do ziemi pod kątem od 20 do 35 stopni. Ponadto w ramach przedsięwzięcia planuje się maksymalnie 8 kontenerów stacji transformatorowej nn/SN o mocy akustycznej do 71 dB każdy, kontenery stacji będą miały izolacyjność akustyczną ok. 25 dB, kontener techniczny, opcjonalnie główny punkt odbioru wraz z transformatorem SN/WN oraz infrastrukturą techniczną. Inwestycja obejmuje również infrastrukturę elektroenergetyczną, w tym: maksymalnie 84 szt. inwerterów w postaci urządzeń montowanych do konstrukcji wsporczej przy grupach paneli lub maksymalnie 12 szt. inwerterów centralnych, wewnętrzne sieci kablowe, sieci teletechniczne, telekomunikacyjne i alarmowo-dozorowe, łączące poszczególne elementy elektrowni, zgodnie z ostatecznymi potrzebami, drogi wewnętrzne o szerokości do 4,0 metrów oraz ogrodzenie terenu inwestycji. Następnie w punkcie II organ wskazał istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia i w tym miejscu organ wskazał, że łączna moc przedsięwzięcia będzie wynosić do 12 MW (ppkt 1), a pod farmę fotowoltaiczną przeznaczone zostania do 7,62 ha powierzchni działki o nr ew. [...], obręb C., gm. W.. Dalej organ wskazał dalsze wymagania, wymogi i obowiązki inwestora określone w punktach III - VIII rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył stan faktyczny sprawy, zasady zawiadamiania stron o toczącym się postępowaniu oraz przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko mające zastosowanie w sprawie (art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 i 4) oraz § 3 ust. 1 pkt 54 lit a rozporządzenia. W związku z postanowieniem Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 21 września 2021 r. o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Raport został poddany uzgodnieniom RDOŚ. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem Nr [...] z dnia 10.03.2022 r., po uprzednim uzupełnieniu przez Inwestora raportu w zakresie ochrony przed hałasem, uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, które to uzgodnienia znalazły w pkt II i III decyzji Burmistrza. Organ I instancji wyraźnie wskazał, że powierzchnia działki objętej wnioskiem wynosi 8,09 ha, natomiast powierzchnia terenu przeznaczona na przedsięwzięcie wyniesie do 7,62 ha. Na działce przeznaczonej pod planowane przedsięwzięcie nie znajdują się i nie są planowane inne przedsięwzięcia tego rodzaju, które swoim oddziaływaniem mogłyby skumulować się z potencjalnym oddziaływaniem planowanej elektrowni fotowoltaicznej. Najbliższa inna elektrownia fotowoltaiczna o mocy ok. 2 MW funkcjonuje w odległości około 2,5 km w kierunku południowo-wschodnim od planowanego przedsięwzięcia (dz. o nr ewidencyjnych [...], [...] obręb R.). Najbliższa inna elektrownia fotowoltaiczna o mocy do ok. 10 MW planowana jest do realizacji w odległości ok. 70 m w kierunku zachodnim od działki objętej wnioskiem na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb C.. Organ I instancji ustalił, że przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na gruntach klas: RIVb i RV. Sąsiedztwo planowanego przedsięwzięcia stanowią grunty rolne, rów melioracyjny, droga gminna i rozproszona zabudowa mieszkaniowa. W oparciu o zgromadzony materiał organ I instancji ustalił, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny oraz, że dotrzymane będą standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031, ze zm.), a w związku z tym, spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach. Zgodnie z zapisami raportu o oddziaływaniu na środowisko, instalacjami zlokalizowanymi na terenie farmy fotowoltaicznej, mogącymi powodować emisję hałasu do środowiska będzie maksymalnie do 8 transformatorów nn/SN, 1 transformator SN/WN oraz do 84 inwerterów. Źródłem hałasu będzie także ruch pojazdów, który będzie występować sporadycznie. Z raportu wynika, że Inwestor nie planuje wyposażyć paneli w wentylatory służące do chłodzenia konstrukcji ogniw. Chłodzenie paneli fotowoltaicznych będzie się odbywać w sposób naturalny, dzięki obiegowi powietrza atmosferycznego. Organ I instancji wskazał, że analiza raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia wykazała, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych oraz wpływem na różnorodność biologiczną. Nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne i nieruchomości sąsiednie. Realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnej awarii. Zgodnie z przedstawionym raportem o oddziaływaniu na środowisko, w wyniku realizacji przedsięwzięcia powstawać będą głównie odpady pochodzące z wykonywanych robót ziemnych oraz prac związanych z montażem paneli. Elektrownia fotowoltaiczna na etapie eksploatacji, z uwagi na specyfikę przedsięwzięcia, nie będzie stanowić znaczącego źródła powstawania odpadów. Dalej wskazano, że przyjęte rozwiązania techniczne, w tym napięcia infrastruktury energetycznej, nie przewiduje się, aby eksploatacja inwestycji mogła powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami wodno-błotnymi, innymi obszarami o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliskami lęgowymi i ujściami rzek, obszarami wybrzeży i środowiska morskiego, obszarami górskimi lub leśnymi, obszarami o krajobrazie mającym znaczenie historyczne i kulturowe, obszarami przylegającymi do jezior oraz uzdrowiskami i obszarami ochrony uzdrowiskowej. Na terenie inwestycji nie występują strefy ochronne ujęć wód. Inwestycja nie sąsiaduje ze zbiornikami wodnymi i ujęciami wód. Mając na uwadze powyższe należy organ stwierdził, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie w granicach [...], dla którego nie obowiązują żadne zakazy. Najbliżej położony obszar [...] - specjalny obszar ochrony siedlisk [...] oddalony jest o ok. 3,8 km od granic inwestycji. W odległości ok. 3,5 km od planowanego przedsięwzięcia znajduje się [...]. Dalej podano, że miejsce realizacji przedsięwzięcia stanowi w większości grunt orny oraz we wschodniej części działki zlokalizowany jest sad. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się: grunty orne, zabudowa jednorodzinna, droga oraz rów melioracyjny. Z załączonej do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko inwentaryzacji przyrodniczej wynika, że część terenu użytkowana jako grunt orny w roku prowadzenia badań była zajęta przez uprawy zbożowe okopowe. Sad stanowiący wschodnią część terenu inwestycji jest intensywnie użytkowany regularnie odchwaszczany przy pomocy środków chwastobójczych. Wszystkie te zbiorowiska są typowe dla użytkowanych gruntów ornych, ubogie, bez gatunków rzadkich i chronionych, których na całym badanym terenie nie stwierdzono. Teren przeznaczony bezpośrednio pod realizację przedsięwzięcia, z uwagi na sposób użytkowania jako grunt orny i sad, nie stwarza zbyt dobrych warunków do zasiedlenia przez rzadkie i chronione zwierzęta. Z informacji zawartych w raporcie wynika, że jest możliwa realizacja inwestycji bez konieczności wycinki drzew. Przedsięwzięcie nie narusza zapisów rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego warty (Dz. Urz. Woj. W. z 2014 r. poz. [...]), zmienionego rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia 17 lipca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego warty (Dz. Urz. Woj. W. z 2017 r. poz. [...]). Biorąc pod uwagę rodzaj, charakter i lokalizację przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne organ stwierdził, że nie przewiduje się jego negatywnego oddziaływania na Jednolite Części Wód Podziemnych i Jednolite Części Wód Powierzchniowych. W związku z powyższym nie stwierdza się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, stwarzającego zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne, a określonych dla tych części wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]", przyjętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. Planowane przedsięwzięcie z uwagi na skalę i rodzaj oraz planowane rozwiązania chroniące ludzi i środowisko naturalne nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi i poszczególne elementy środowiska. Inwestycja planowana jest na obszarze charakteryzującym się w przeważającej części terenami rolnymi oraz w części zabudową mieszkaniową. Zamierzenie usytuowane jest w obszarze z rozproszoną zabudową niską i o małej gęstości zaludnienia. Przedsięwzięcie w fazie realizacji może oddziaływać na grupę osób, zamieszkałych na terenach zabudowy chronionej akustycznie. Będzie to jednak oddziaływanie okresowe, punktowe i ustanie po zakończeniu prac budowlanych. Planowana inwestycja nie spowoduje transgranicznego oddziaływania na poszczególne elementy przyrodnicze środowiska. Po przeanalizowaniu charakteru, zasięgu, wielkości i złożoności oddziaływania ustalono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska. Realizacja inwestycji zamknie się w obrębie terenu inwestycji i nie wpłynie na obciążenie istniejącej infrastruktury technicznej. Po zakończeniu eksploatacji przedsięwzięcia nastąpi usunięcie konstrukcji lub zastąpienie wyeksploatowanych urządzeń nowymi. Powstałe podczas rozbiórki konstrukcji odpady będą przekazane do utylizacji lub odzysku uprawnionym podmiotom. Dalej organ wskazał, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia oraz w decyzji zostały określone różne metody ograniczenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji, eksploatacji i likwidacji w zakresie ochrony środowiska, w tym wód, gleby i zasobów przyrodniczych. Organ wskazał, że ze względu na pozyskanie energii ze źródła odnawialnego, farmy fotowoltaiczne nie wpływają na klimat. Nie wymagają zaopatrzenia w energię, wodę, paliwa. Nie są źródłem powstawania ścieków oraz emisji gazów i pyłów, a ponadto przyczyniają się do obniżenia emisji wskutek ograniczenia spalania paliw w elektrowniach konwencjonalnych. Ze względu na szczegółowy opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dalej wskazano, że teren działki o nr ewidencyjnej [...], obręb C., gmina W., nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. , uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia 21.02.2014 r" ze zmianami, przedmiotowa nieruchomość stanowi "B_R - teren wielofunkcyjnej zabudowy w obszarze miasta oraz w zwartych jednostkach osadniczych większych wsi", częściowo w granicach stref archeologicznej ochrony konserwatorskiej, w [...]; tereny komunikacji - teren wyłączony z zabudowy - teren korytarzy infrastrukturalnych oraz tereny rolnicze. Podano, że w trakcie prowadzonego postępowania do Burmistrza Gminy i Miasta W. wpływały uwagi, sprzeciwy i pisma stron postępowania administracyjnego oraz mieszkańców w przedmiotowej sprawie. Każdorazowo wszystkie powyższe uwagi, sprzeciwy i pisma były przekazywane celem ustosunkowania się do Inwestora oraz w celu wykorzystania w prowadzonych postępowaniach opiniujących i uzgadniających do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Zarządu Zlewni w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.. Powyższe uwagi były także szczegółowo analizowane przez Burmistrza Gminy i Miasta W. . Burmistrza opisał sposób procedowania z zastrzeżeniami do inwestycji. Burmistrz Gminy i Miasta W. wskazał, że zobowiązał inwestora do przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego i pól elektromagnetycznych. W terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji planowanego przedsięwzięcia Inwestora zobowiązano do wykonania kontrolnych pomiarów poziomów hałasu oraz kontrolnych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną, zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie. Pomiary poziomów hałasu oraz pomiary poziomów pól elektromagnetycznych należy odnieść także do oddziaływań skumulowanych z innymi przedsięwzięciami. W przypadku przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu oraz poziomów pól elektromagnetycznych należy niezwłocznie podjąć działania zapobiegawcze oraz odpowiednie działania dla wyeliminowania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skuteczność zastosowanych rozwiązań należy potwierdzić kolejnymi pomiarami poziomów hałasu oraz poziomów elektromagnetycznych. Biorąc pod uwagę zaproponowaną przez inwestora lokalizację przedsięwzięcia na początkowym etapie składania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, znajdującą się w odległości kilkunastu metrów od najbliższej zabudowy mieszkaniowej znajdującej się na działce o nr ewidencyjnym [...], obręb C. oraz uwagi stron postępowania administracyjnego dot. bliskości planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych, Burmistrz Gminy i Miasta W. w postanowieniu o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, zaproponował Inwestorowi przeanalizowanie wariantu alternatywnego, najkorzystniejszego względem ochrony ludzi, czyli odsunięcie planowanego przedsięwzięcia o minimum 50 m od drogi gminnej o nr ewidencyjnym [...], obręb C., gmina W., od zabudowy mieszkaniowej i pozostałych działek sąsiadujących z inwestycją. Inwestor w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia zaproponował, zgodnie z propozycją Burmistrza Gminy i Miasta W. , odsunięcie zabudowy panelami fotowoltaicznymi w odległości ok. 68 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej znajdującej się na działce o nr ewidencyjnym [...], obręb C., gmina W.. Ponadto w niniejszej decyzji nałożono na Inwestora obowiązek wykonania nasadzeń niskich drzew i krzewów wzdłuż południowej granicy działki objętej inwestycją. Przeprowadzona analiza klimatu akustycznego dla tej lokalizacji względem powyższej zabudowy mieszkaniowej i innej znajdującej się w dalszej odległości od planowanej inwestycji, wykazała, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Odnosząc się do uwag dot. utraty walorów przyrodniczych organ podał, że nałożono na inwestora szereg warunków technicznych i organizacyjnych, co spowoduje, że funkcjonowanie elektrowni fotowoltaicznej nie będzie negatywnie oddziaływać na faunę i florę na terenie przedsięwzięcia. Warunki te szczegółowo określono w pkt II niniejszej decyzji. W celu umożliwiania swobodnego przemieszczania się na terenie elektrowni fotowoltaicznej płazów, gadów i drobnych ssaków, należy wykonać ogrodzenie ażurowe bez podmurówki z pozostawieniem minimum 0,2 m przerwy między ogrodzeniem a gruntem. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia, w przypadku nierolniczego użytkowania terenu elektrowni, koszenie roślinności pokrywającej teren elektrowni należy prowadzić w okresie od 1 września do 1 marca. W przypadku wycinki drzew w sadzie, w celu minimalizacji negatywnego oddziaływania tych prac na środowisko nałożono warunek, aby prace te były prowadzone w terminie od początku września do końca lutego, tj. poza sezonem lęgowym większości gatunków ptaków. W celu ochrony ptaków gniazdujących na ziemi w obrębie roślinności zielnej porastającej teren elektrowni nałożono warunek, aby prace związane z wykonaniem dróg wewnętrznych i placu montażowego oraz montaż konstrukcji wsporczych rozpocząć poza sezonem lęgowym ptaków. W celu ograniczenia efektu olśnienia nałożono warunek zastosowania paneli słonecznych o powierzchni antyrefleksyjnej. W celu ochrony zwierząt oraz umożliwienia migracji drobnym zwierzętom na etapie eksploatacji przedsięwzięcia w niniejszej decyzji nałożono warunki: regularnych kontroli wykopów i wykonania ażurowego ogrodzenia bez podmurówki. Zamontowanie paneli na wysokości min. 0,8 m, ułatwi wzrost roślinności pod panelami. W celu ochrony ptaków lęgowych w decyzji nałożono warunek prowadzenia koszenia poza okresem lęgowym ptaków, a dla ograniczenia wpływu przedsięwzięcia na entomofaunę, głównie zapylaczy wskazano konieczność rezygnacji ze stosowania chemicznych środków ochrony roślin. Dla zwiększenia atrakcyjności terenu przyszłej farmy dla zwierząt, w szczególności ptaków, określono warunek wykonania wzdłuż północnej i wschodniej granicy inwestycji nasadzeń krzewów gatunków rodzimych, w pasach o długości 15 m, co ok. 100 m. Biorąc pod uwagę informacje zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia i jego uzupełnieniu oraz pozostałej dokumentacji w sprawie, opinię i uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego Zarządu Zlewni w K. i opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., wyjaśnienie inwestora na uwagi stron postępowania i społeczeństwa, a także uwarunkowania środowiskowe zawarte w niniejszej decyzji stwierdzono, że pionowana inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska naturalnego i nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. T. zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako: ustawa u.u.i.ś.) poprzez wydanie decyzji opartej na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który jest niekompletny, nie zawierając precyzyjnego opisu wpływu inwestycji na ludzi i środowisko naturalne, w szczególności w zakresie braku profesjonalnych badań klimatu akustycznego i poziomu hałasu jaki miałaby generować inwestycja oraz braku weryfikowalnych badań oddziaływania pól elektromagnetycznych generowanych przez inwestycję na środowisko - szczególnie ludzi i zwierzęta; 2. naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego tj. art. 62 ust. 1 pkt 1) lit. a), ca), d), pkt 2) i pkt 3) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1) lit. b), d), g) i pkt 2) lit f) art. 66 ust. 1 ustawy u.u.i.ś. poprzez niewystarczające uwzględnienie lub całkowite pominięcie w treści decyzji oraz przy przeprowadzaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - kwestii dotyczących wpływu na życie ludzi i środowisko klimatu akustycznego i hałasu jaki generować będzie przedsięwzięcie, kwestii dotyczących wpływu na życie ludzi i środowisko pola elektromagnetycznego jakie generować będzie przedsięwzięcie - w tym zagrożeń dla życia i zdrowia, kwestii degradacji krajobrazu jakie generować będzie przedsięwzięcie, kwestię zbytniej bliskości przedsięwzięcia od osad ludzkich oraz kumulację podobnych przedsięwzięć na małym obszarze, co może generować przekroczenie standardów jakości środowiska na obszarze gdzie występuje duże nagromadzenie elektrowni słonecznych i obszarach ościennych - zamieszkałych przez ludzi; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4) i ust. 2 pkt 1) i 2) ustawy u.u.i.ś. poprzez błędne uznanie, iż nie ma konieczności ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podczas gdy wydany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest niekompletny, nie zawiera precyzyjnego i weryfikowalnego opisu wpływu inwestycji na ludzi i środowisko naturalne, w szczególności jest on niekompletny w zakresie wiarygodnych pomiarów akustycznych - poziomu hałasu, który miałaby generować inwestycja oraz w zakresie braku weryfikowalnych i rzetelnych pomiarów w zakresie odziaływania inwestycji na obszarze działania pól elektromagnetycznych na środowisko i siedliska ludzkie, ponadto mając na względzie braku ww. raportu konieczne jest przeprowadzenie takiej oceny oddziaływania, gdyż posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko - w kwestiach klimatu akustycznego i oddziaływania pola elektromagnetycznego oraz ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie - ponieważ w okolicy ma powstać kilka elektrowni słonecznych mogących kumulować szkodliwe oddziaływania; 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 79 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy u.u.i.ś. poprzez niekompletne wskazanie w uzasadnieniu informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz enigmatyczne i niepełne wyjaśnienie, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę - i w jakim zakresie zostały uwzględnione - uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa - szczególnie wnioski negatywnie odnoszące się do przedsięwzięcia; 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zawarcie w decyzji uzasadnienia faktycznego, które nie wskazuje jednoznacznie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, a nadto zawarcie uzasadnienia prawnego, które nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji oraz jest lakoniczne i niepełne; 6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady praworządności polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zignorowanie słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji naruszenie zasady legalizmu, poprzez postępowanie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i naruszający zasadę równego traktowania. Odwołując się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zobowiązanie organu I instancji do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w tym przeprowadzenie pomiarów hałasu przez osoby posiadające wiedzę specjalną tym zakresie oraz pomiarów siły oddziaływania pól elektromagnetycznych, które miałaby generować inwestycja oraz przeprowadzenie dowodów z pisma stron na okoliczność negatywnego stanowiska stron – mieszkańców osiedla bezpośrednio sąsiadującego z planowanym przedsięwzięciem. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 7 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.) orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 10 maja 2022 r. ([...]) określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie Elektrowni Słonecznej wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] (obręb [...]) w miejscowości C., gmina W.. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji przywołał przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem SKO o prawidłowym przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko można mówić, gdy organ poddał ocenie sporządzany raport o oddziaływaniu na środowisko, dokonał prawidłowo przeprowadzonych konsultacji z innymi organami i przeprowadził całą procedurę postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ uzyskał wymaganie przepisami prawa uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. w swoich opiniach stwierdzili brak potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko. Dalej wskazywano, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wziął pod uwagę wszystkie wymagane przepisami ustawy środowiskowej okoliczności i jednocześnie nie zaszły negatywne przesłanki wydania decyzji. SKO stwierdziło, że raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport złożony w niniejszym postępowaniu ocenia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy nie pojawiły się żadne argumenty potwierdzone jakimikolwiek dowodami, czy nawet nie uprawdopodobniono negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które nie zostałoby uwzględnione w raporcie lub jego uzupełnieniach i wyjaśnione w toku sprawy. Organ nie miał żadnych uzasadnionych podstaw, by podważać opinię specjalistów wyrażoną w raporcie, ani uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. Dalej argumentowano, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w toku postępowania podlegał uzupełnieniom i wyjaśnieniom. Raport w celu dokonania uzgodnień był przesyłany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. Organ ten pozytywnie uzgodnił w zakresie swoich kompetencji warunki realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego zasadniczo raport ma pomóc organom właściwie ocenić oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia na środowisko poprzez jego szczegółowe opisanie i scharakteryzowanie w raporcie i podjąć właściwe rozstrzygnięcia. Organ uzgadniający pozytywnie ocenił raport i na jego podstawie przedstawiły własne stanowisko co do planowanego przedsięwzięcia. A zatem, zdaniem organu, w opinii fachowego organu uzgadniającego raport jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję, która ma określić uwarunkowania środowiskowe chroniące środowisko W możliwy sposób przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji na środowisko. Kolegium nie stwierdziło, żeby zakres raportu i jego treść nie pozwalały organowi pierwszej instancji i organowi uzgadniającemu dokonać prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wręcz przeciwnie, raport daje podstawy do takiej oceny i zajęcia stanowiska w sprawie. Złożony w sprawie raport może stanowić dowód w sprawie a jego treść pozwala, na dokonanie samodzielnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko dokonanej przez organy, w tym organ pierwszej instancji, który m.in. na jego podstawie i przedstawionych uzgodnień wydaje decyzję w sprawie, opartą na własnej analizie i na podstawie swobodnej oceny przedstawionych w sprawie dowodów. Raport ten pozwolił organowi uzgadniającemu na wydanie postanowienia o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia, a organowi pierwszej instancji na podjęcie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla tego przedsięwzięcia. Następnie SKO podało, że organy administracji publicznej są obowiązane do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Należy jednak zaznaczyć, że nie jest rolą organu administracji samodzielna ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod kątem zawartych w nim wiadomości specjalnych. Dokonywana samodzielnie przez organ administracji ocena raportu dotyczyć może tego, czy jest on kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu art. 66 ustawy środowiskowej. Podważanie ustaleń raportu przez inne niż inwestor strony postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie może więc sprowadzać się do niepopartych wiarygodnymi dokumentami (opiniami, czy też ekspertyzami) dowolnych twierdzeń kwestionujących zastosowaną metodykę oceny, czy też wyprowadzone na jej podstawie wnioski. Zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Organ wydający decyzję nie ma obowiązku, jeżeli w jego opinii raport nie budzi wątpliwości, poszukiwania dalszych dowodów w sprawie - jeżeli takie wątpliwości istnieją po stronie którejkolwiek ze stron postępowania, to ona winna przedstawić dowody na potwierdzenie swoich twierdzeń. Odwołujący nie wskazuje na żadne okoliczności, dowody poparte fachową ekspertyzą, które uzasadniałyby zasadność jego stanowiska. Odwołujący musiałby przedstawić "kontrraport", który podważyłby ustalenia raportu przedłożonego przez wnioskodawcę. SKO podało, że organy administracji publicznej nie stwierdziły braków Raportu, które świadczyłyby o niespełnieniu wymogów określonych w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zdaniem SKO w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono uchybień raportu, zwłaszcza biorąc pod uwagę stanowiska organów współdziałających, w szczególności postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalające warunki realizacji przedsięwzięcia. W postanowieniu uzgadniającym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wyraźnie stwierdził, że "nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną". O prawidłowym przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko można mówić, gdy organ poddał ocenie sporządzany raport o oddziaływaniu na środowisko, dokonał prawidłowo przeprowadzonych konsultacji z innymi organami i przeprowadził całą procedurę postępowania z udziałem społeczeństwa. SKO wskazało, że organ pierwszej instancji uzasadnił swoje stanowisko i wykonując obowiązek ustawowy zwracał się do organów mających wiedzę specjalistyczną, odpowiednią dla właściwości rzeczowej danego organu i dokonując własnej oceny i końcowego uzasadnienia swojego stanowiska z tej wiedzy korzysta i posiłkuje się nią. Uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedmiotowej inwestycji zostały oparte na wynikach przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wyjaśnione w uzasadnieniu. W zaskarżonej decyzji zawarto zalecenia organów i dokonano ich analizy oraz implementacji do decyzji. Rolą organu jest zgromadzenie kompletnej dokumentacji, dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału, w szczególności najistotniejszego dowodu jakim jest Raport, opinii i uzgodnień oraz zgromadzonych w sprawie uwag, co w opinii Kolegium organ pierwszej instancji uczynił w sposób kompletny i szczegółowy. Dalej wskazano, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewniał możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Organ podawał do publicznej wiadomości społeczeństwu wymagane informacje, informując o możliwości składania uwag i wniosków. Organ pierwszej instancji dopełnił również obowiązku wobec stron postępowania wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Zatem organ pierwszej instancji dopełnił wymogów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu poprzez publiczne ogłaszanie informacji o dokonanych czynnościach. W toku całego postępowania stronom i społeczeństwu zapewniono udział w przedmiotowym postępowaniu, informując o prowadzonym postępowaniu a także o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem oraz o możliwości składania uwag i wniosków a także o wydaniu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Tym samym zdaniem SKO niezasadny okazał się zarzut Odwołującego się naruszenia art. 66 ust. 1 oraz art. 62 ust. 1 pkt 1, art. lit a, lit. c, lit. d, art. 62 ust. 1 pkt 2-3, w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, lit. d, lit. g i pkt 2 lit. f ustawy środowiskowej, poprzez wydanie decyzji na podstawie raportu, który jest niekompletny, w szczególności co do badań klimatu akustycznego i poziomu hałasu oraz badań oddziaływania pól elektromagnetycznych. Inwestor szczegółowo odniósł się do ww. zagadnień w raporcie (str. 58-72 raportu). Odwołujący się zdaniem SKO w żaden sposób nie poparł merytorycznie twierdzeń, że wartości przedstawione przez Inwestora są błędne. W uzasadnieniu postanowienia uzgadniającego inwestycję Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wyraźnie stwierdził, że "nie przewiduje się negatywnego wpływu inwestycji na klimat akustyczny w rejonie zainwestowania" oraz "przyjęte rozwiązania techniczne, w tym napięcia infrastruktury energetycznej, nie przewiduje się, aby eksploatacja inwestycji mogła powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku ". Z tych samych powodów według Kolegium niezasadny jest zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 1-2 ustawy środowiskowej. Odwołujący się w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego rzekome braki raportu w kwestiach klimatu akustycznego i oddziaływania pola elektromagnetycznego nie pozwalają wystarczająco ocenić oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, skoro organ uzgadniający wyraźnie wskazał że dane przedstawione w raporcie pozwalają na stwierdzenie, że dopuszczalne wartości i poziomy nie będą przekroczone. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 79 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej poprzez nieuwzględnienie uwag zgłoszonych w postępowaniu z udziałem społeczeństwa, w szczególności wniosków negatywnie odnoszących się do przedsięwzięcia. Wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań wyłącznie w oparciu o opór społeczny wobec inwestycji nie znajduje podstaw prawnych. Podano, że nie jest również słuszny zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Gminy i Miasta W. szczegółowo wyjaśnił w jaki sposób odniósł się do podnoszonych w toku postępowania zastrzeżeń (str. 14-16 decyzji). W szczególności organ pierwszej instancji postanowił o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zobowiązał Inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uczynił to uwzględniając wyrażające wątpliwości stanowiska stron i społeczności lokalnej, a wbrew stanowiskom organów współdziałających, które nie stwierdziły potrzeby dokonania takiej oceny. W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 6-8 Kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za chybiony. Ponieważ Odwołujący się w sposób merytoryczny nie wykazał braków w ustaleniach raportu i stanu faktycznego oraz nie zachodzą wyżej wskazane przesłanki odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w ocenie Kolegium brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył W. T. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. Mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia naruszenie prawa materialnego zarówno przez organ II jak i I Instancji - tj.: 1. naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa u.u.i.ś.) polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II Instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia organu I Instancji opartej na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który jest niekompletny, nie zawierając precyzyjnego opisu wpływu inwestycji na ludzi i środowisko naturalne, w szczególności w zakresie braku profesjonalnych badań klimatu akustycznego i poziomu hałasu jaki miałaby generować inwestycja oraz braku weryfikowalnych badań oddziaływania pól elektromagnetycznych generowanych przez inwestycję na środowisko - szczególnie ludzi i zwierzęta; 2. naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1) lit, a), c), d), pkt 2) i pkt 3) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1) lit, b). d), g) i pkt 2) lit f) art. 66 ust. 1 ustawy u.u.i.ś. poprzez utrzymanie przez organ II Instancji w mocy decyzji organu I Instancji, pomimo, iż organy w toku postępowania w obu Instancjach - nie uwzględniły oraz pominęły w treści swoich decyzji oraz przy przeprowadzaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - kwestii dotyczących wpływu na życie ludzi i środowisko klimatu akustycznego i hałasu jaki generować będzie przedsięwzięcie, kwestii dotyczących wpływu na życie ludzi i środowisko pola elektromagnetycznego jakie generować będzie przedsięwzięcie - w tym zagrożeń dla życia i zdrowia, kwestii degradacji krajobrazu jakie generować będzie przedsięwzięcie, kwestię zbytniej bliskości przedsięwzięcia od osad ludzkich oraz kumulację podobnych przedsięwzięć na małym obszarze, co może generować przekroczenie standardów jakości środowiska na obszarze gdzie występuje duże nagromadzenie elektrowni słonecznych i obszarach ościennych - zamieszkałych przez ludzi; II. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. naruszenie przez organ II Instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 15 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ II Instancji własnego wnikliwego postępowania dowodowego oraz zaniechaniu dokonania własnych ustaleń i rozważań zarówno faktycznych jak i merytorycznych, poprzestając w większości na błędnych ustaleniach i niepełnych rozważaniach organu I Instancji; 2. naruszenie art. 75, art. 77, art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia w sprawie wyczerpującego i pełnego materiału dowodowego i w zasadzie wydanie przez organ II Instancji zaskarżonej decyzji w sposób automatyczny - bez przeprowadzenia własnego dodatkowego, wyczerpującego postępowania dowodowego czy podjęcia ponownej analizy argumentacji i dowodów przedłożonych przez skarżącego; 3. naruszenie art. 15 k.p.a. oraz 107 k.p.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, samodzielnego uzasadnienia faktycznego obejmującego wskazanie faktów, które Organ II Instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł się Organ II Instancji oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także autonomicznych i samodzielnych rozważań Organu II Instancji - a stanowi w zasadzie parafrazę uzasadnienia decyzji Organu I Instancji - tym samym Organ II Instancji naruszył także zasadę dwuinstancyjności - zaniechując dokonania własnych niezależnych ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie - a opierając się wyłącznie na uzasadnieniu i rozważaniach prawnych zawartych w Decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 10 maja 2022 roku wydanej w sprawie o sygn.: [...]; 4. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 6 k.p.a.. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 11 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organy wnikliwego rozpatrzenia sytuacji mieszkańców zamieszkałych na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji - z pominięciem ich stanowiska i wyjaśnień - co jest rażącym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych oraz zasady podejmowania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a ponadto polegające na braku dokładnego wyjaśnienia przez organy - w tym organ II Instancji - stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej - w szczególności poprzez pomijanie wszelkich dokumentów i stanowiska skarżącego oraz mieszkańców zamieszkałych na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji; 5. naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II Instancji decyzji organu I Instancji, która została wydana także z naruszeniem przepisów wskazanych w zarzutach powyżej oraz dotyczących naruszeń prawa materialnego. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej to jest decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 10 maja 2022 roku wydanej w sprawie o sygn.: [...] oraz zobowiązanie organu I Instancji ponownie rozpoznającemu sprawę do nakazania ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia oddziaływania na środowisko - w tym nakazanie przeprowadzenia pomiarów hałasu przez osoby posiadające wiedzę specjalną w tym zakresie oraz pomiarów siły oddziaływania pól elektromagnetycznych, które miałaby generować inwestycja (chociażby w warunkach laboratoryjnych) przez specjalistów. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący decyzję oparto na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który jest niekompletny, nie zawierając precyzyjnego opisu wpływu inwestycji na ludzi i środowisko naturalne, w szczególności w zakresie braku profesjonalnych badań klimatu akustycznego i poziomu hałasu jaki miałaby generować inwestycja oraz braku weryfikowalnych badań oddziaływania pól elektromagnetycznych generowanych przez inwestycję na środowisko-szczególnie ludzi i zwierzęta. Ponadto zdaniem Skarżącego w zakresie naruszeń prawa materialnego doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1) lit. a), ca), d), pkt 2) i pkt 3) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1) lit. b), d), g) i pkt 2) lit f) art. 66 ust. 1 ustawy u.u.i.ś., poprzez utrzymanie przez organ II Instancji w mocy decyzji organu I Instancji, pomimo, iż organy w toku postępowania w obu instancjach - nie uwzględniły oraz pominęły w treści swoich decyzji oraz przy przeprowadzaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - kwestii dotyczących wpływu na życie ludzi i środowisko klimatu akustycznego i hałasu jaki generować będzie przedsięwzięcie, kwestii dotyczących wpływu na życie ludzi i środowisko pola elektromagnetycznego jakie generować będzie przedsięwzięcie - w tym zagrożeń dla życia i zdrowia, kwestii degradacji krajobrazu jakie generować będzie przedsięwzięcie, kwestię zbytniej bliskości przedsięwzięcia od osad ludzkich oraz kumulację podobnych przedsięwzięć na małym obszarze, co może generować przekroczenie standardów jakości środowiska na obszarze gdzie występuje duże nagromadzenie elektrowni słonecznych i obszarach ościennych - zamieszkałych przez ludzi; Skarżący wskazał na naruszenie przez organ II Instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 107 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. Naruszenie to polegało na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ II Instancji własnego wnikliwego postępowania dowodowego oraz zaniechaniu dokonania własnych ustaleń i rozważań zarówno faktycznych jak i merytorycznych, poprzestając w większości na błędnych ustaleniach i niepełnych rozważaniach organu I Instancji. Naruszenie art. 15 k.p.a. oraz 107 k.p.a. polega także na braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, samodzielnego uzasadnienia faktycznego obejmującego wskazanie faktów, które organ II Instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł się organ II Instancji oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także autonomicznych i samodzielnych rozważań organu II Instancji - a stanowi w zasadzie parafrazę uzasadnienia decyzji organu I Instancji - tym samym organ II Instancji naruszył także zasadę dwuinstancyjności - zaniechując dokonania własnych niezależnych ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie - a opierając się wyłącznie na uzasadnieniu i rozważaniach prawnych zawartych w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 10 maja 2022 roku wydanej w sprawie o sygn.: [...] Nadto Skarżący wskazał także na naruszenia art. 75, art. 77, art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak zgromadzenia w sprawie wyczerpującego i pełnego materiału dowodowego i w zasadzie wydanie przez organ II Instancji zaskarżonej decyzji w sposób automatyczny - bez przeprowadzenia własnego dodatkowego, wyczerpującego postępowania dowodowego czy podjęcia ponownej analizy argumentacji i dowodów przedłożonych przez skarżącego. Co także istotne zdaniem Skarżącego, doszło no licznych naruszeń art. 7 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Wskazane naruszenia polegały w szczególności na sygnalizowanym już zaniechaniu przeprowadzenia przez organy wnikliwego rozpatrzenia sytuacji mieszkańców zamieszkałych na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji - z pominięciem ich stanowiska i wyjaśnień - co jest rażącym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych oraz zasady podejmowania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy. Wskazano także na brak wyjaśnienia przez organy - w tym organ II Instancji - stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej - w szczególności poprzez pomijanie wszelkich dokumentów i stanowiska skarżącego oraz mieszkańców zamieszkałych na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kluczowym naruszeniem jest zdaniem Skarżącego naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II Instancji decyzji organu I instancji, która została wydana także z naruszeniem przepisów wskazanych w zarzutach powyżej oraz dotyczących naruszeń prawa materialnego. Skutkiem wskazanych naruszeń jest zdaniem Skarżącego powielenie przez organ II Instancji błędów organu I Instancji oraz poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz naruszyły zasady oceny dowodów, a co za tym idzie - doprowadziły do niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy obu Instancji pomimo tego, iż organy administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - czego zarówno organ I Instancji jak i organ II Instancji nie uczynił. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji stoją na straży praworządności, podejmując z urzędu lub na wniosek wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy wydając decyzję pominęły bez wyjaśnienia głosy uczestników postępowania, którzy są mieszkańcami pobliskich nieruchomości. Koresponduje z tym zarzut co do treści uzasadnienia zaskarżonych decyzji, które są sprzeczne z art. 85 ust. 2 pkt 1) podpunkt a) ustawy u.u.i.ś.. Organy II i I instancji pozostały w zasadzie obojętne - ignorujące wobec apeli mieszkańców gminy, którzy wskazywali na liczne immisje związane z planowanym przedsięwzięciem, takie jak hałas, bardzo bliskie sąsiedztwo elektrowni, oddziaływanie elektromagnetyczne, kumulacja elektrowni fotowoltaicznych na małym obszarze. Zauważyć należy zdaniem Skarżącego, że art. 6 k.p.a. nakazuje organom działanie na podstawie przepisów prawa, przy czym działanie to - w związku z treścią art. 8 § 1 k.p.a. - powinno budzić zaufanie uczestników postępowania, zaś organ kierować powinien się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie Skarżącego w niniejszej sprawie, organy w sposób lekceważący podeszły do równego traktowania uczestników - szczególnie mieszkańców gminy, którzy mieli by sąsiadować z planowaną inwestycją. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w treści wydanej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. stawił się pełnomocnik Skarżącego, który wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale z innych względów niż zarzuty w niej podniesione. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarówno w zakresie norm prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej także jako "k.p.a.") organy administracji publicznej dokonały ustaleń stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., czy też prawo to narusza. W zależności od tej oceny sąd administracyjny orzeka w sposób przewidziany w art. 145 P.p.s.a. lub art. 151 P.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 134 P.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Nadto, zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, przez które rozumieć należy akta administracyjne oraz akta sądowe sprawy. W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęta została decyzja z dnia 7 lutego 2024 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą to decyzją Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 10 maja 2022 r. (nr [...]) określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie Elektrowni Słonecznej wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] (obręb [...]) w miejscowości C., gmina W.. Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm., dalej "u.u.i.ś"). Według art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Przy czym przez przedsięwzięcie należy zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Zgodnie zaś z art. 74 ust. 1 tej ustawy, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in.: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 1); w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2). Przedmiotowa inwestycja została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; Zakres inwestycji określa inwestor we wniosku. Organ jest związany zakresem wniosku i nie jest uprawniony do jego modyfikacji (tak NSA w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 2356/17, dostępnym www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Zgodnie zaś z zasadą ogólną, dającą się wprowadzić m.in. z art. 61 § 1 i 2 k.p.a., organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - jak każdy organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające wniosku strony - jest związany wnioskiem, w tym także co do zakresu planowanego przedsięwzięcia. Przy czym, wnioskodawca może odpowiednio modyfikować swój wniosek i organ jest zobligowany uwzględniać również tę kwestię w zakresie zmiany wniosku. W niniejszej sprawie w pierwotnym wniosku z 13 maja 2021 r. (wpływ do organu 18 maja 2021 r.) – w załączonej do niego Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP) wskazano, że inwestycja zlokalizowana będzie na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości C. na terenie Gminy W. o łącznej powierzchni około 8,09 ha, a powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosi "do 7,62 ha" (str. 4 KIP w aktach adm. I inst.). Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia 21 września 2021 r. nr [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na Budowie Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] w miejscowości C. (k. 74 akt adm. I inst.). W wyniku tego postanowienia inwestor został zobowiązany do przedłożenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej inwestycji – Budowa Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. [...], obręb [...] w miejscowości C., gmina W., który został sporządzony w październiku 2021 r. (k. 87 akt adm. I inst.). Zgodnie z art. 66 § 1 u.u.i.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać: opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym. Już we wstępie Raportu, na jego stronie 5, inwestor wskazał, że w związku ze zmianą rozmieszczenia przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie działki, inwestycja uległa pomniejszeniu co do powierzchni objętej wnioskiem. Po ponownej analizie terenu przedsięwzięcia na etapie raportu zostało przedstawione nowe wstępne rozmieszczenie, w związku z powyższym w wariancie inwestorskim i zarazem najbardziej korzystnym dla środowiska inwestycja zostanie zlokalizowana na działce nr ewid.[...] we C. , a powierzchnia inwestycji zmniejszy się z 7,62 ha do 6,86 ha. Dalej, na stronie 79 Raportu wskazano wariant zaproponowany przez wnioskodawcę i najkorzystniejszy dla środowiska, który stał się podstawą do oceny przez RDOŚ i wydania decyzji przez organu I instancji, gdzie wskazano, że zakres inwestycji "został zmniejszony w stosunku do wstępnej analizy inwestycji do powierzchni 6,86 ha. Z zakresu inwestycji został wyłączony obszar przy drodze, tj. ul. [...], a tym samym odsunięcie się od zabudowy się od zabudowy mieszkaniowej na odległość ok. 68 m". Odzwierciedla to rysunek na str. 81 Raportu. Z ograniczenia powierzchni inwestycji inwestor wywodził także pozytywne ustosunkowanie się do konfliktów społecznych jakie wywołała inwestycja. Zmiany w jej rozmieszczeniu ograniczyły powierzchnię inwestycji o około 5% w stosunku do wariantu podstawowego określonego w KIP. Nadto ograniczenie powierzchni inwestycji stało się także jednym z elementów wariantu inwestorskiego i najkorzystniejszego dla środowiska (str. 79 Raportu). Inwestycja została odsunięta od zabudowy mieszkaniowej, na możliwą bezpieczną odległość, zejście z terenów objętych ochroną konserwatorską oraz z terenów objętych gruntami organicznymi, co skutkowało zmniejszeniem powierzchni inwestycji do około 6,86 ha, o ponad 5% (str. 83 Raportu). Zwrócić należy uwagę, że Raport w tej treści był przedmiotem oceny przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., który postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. uzgodnił i określił warunki realizacji przedsięwzięcia. Wprawdzie w jego pkt I.1 organ uzgadniający wskazał, że "pod realizację elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 12 MW i jej infrastruktury przeznaczyć do 7,62 ha powierzchni działki o nr ewid.[...]" (k. 121 akt adm. I inst.). Jednak organ administracji publicznej I instancji rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji środowiskowej winien mieć na uwadze jego zmodyfikowaną treść, która wynika z Raportu i to ten organ na podstawie całego zebranego materiału dowodowego w granicach wniosku winien wydać decyzję. Tymczasem Burmistrz w swojej decyzji z dnia 10 maja 2022 r. jako powierzchnię terenu przeznaczonego na przedsięwzięcie wskazał "do 7,62 ha" i nie zawarł żadnego uzasadnienia dla takiej przyjętej powierzchni inwestycji (k. 127 akt adm. I inst.). W ocenie Sądu to zagadnienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, mając na uwadze przyjęty wariant najbardziej korzystny dla środowiska oraz negatywne stanowisko pozostałych stron postępowania. W ocenie Sądu, z powyższego wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w jej istotnej części, tj. dotyczącej powierzchni terenu przeznaczonej na przedsięwzięcie, jest niezgodna z żądaniem wnioskodawcy, co oznacza, że sama decyzja jest obarczona wadą w stopniu którego nie można zaakceptować jako nieistotnego uchybienia, które nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Decyzja określa jako powierzchnię inwestycji inny, większy teren, aniżeli wnioskowany przez inwestora i przyjęty w najkorzystniejszym wariancie przedsięwzięcia. O powyższym stanowisku i wyraźnej woli wnioskodawcy w tym zakresie świadczy również pismo z dnia 19 maja 2022 r. Elektrowni P. Sp. z o.o., w którym Spółka wniosła o sprostowanie na podstawie art. 113 k.p.a. oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. [...], na stronie 1 i 7 decyzji oraz w załączniku nr 1 – Charakterystyka przedsięwzięcia, poprzez wpisanie zamiast "powierzchnia terenu przeznaczona na przedsięwzięcie wynosi do 7,62 ha" zdania "powierzchnia terenu przeznaczona na przedsięwzięcie wynosi do 6,86 ha" (k. 132 akt adm. I inst.). Organ odwoławczy nie dostrzegł tego uchybienia i nie orzekł reformatoryjnie w tym zakresie, a utrzymał zaskarżoną, wadliwą decyzję organu I instancji w całości w mocy, co uznać należy za uchybienie skutkujące koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji SKO w P. z obrotu prawnego. Przy czym, Sąd podkreśla, że RDOŚ pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. (k. 40 akt adm. II inst.), w odpowiedzi na pismo Burmistrza poinformował, że wielkość powierzchni zajętej pod planowaną inwestycję wskazana w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (6,86 ha) mieści się w zakresie wskazanym w warunku nr 1 postanowienia RDOŚ z dnia 10 marca 2022 r., który brzmiał "pod realizację elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 12 MW i jej infrastruktury przeznaczyć do 7,62 ha powierzchni działki o nr ewid.[...], obręb C., gmina W.". W związku z powyższym RDOŚ wskazał, że wprowadzenie w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia warunku ograniczającego wielkość powierzchni zajętej pod planowaną inwestycję do max 6,86 ha nie będzie stało w sprzeczności z jego postanowieniem i nie wymaga ponownego wystąpienia o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Mimo tego stanowiska RDOŚ organ odwoławczy nie uwzględnił tej kwestii w wydanej przez siebie decyzji i w żaden sposób do niej się nie odniósł. Powyższe uchybienie stało się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i Sąd uznał, że przedwczesne jest rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi, albowiem przedwczesna byłaby ocena sprawy w szerszym zakresie w sytuacji braku jednoznacznego wyjaśnienia jaka ostatecznie jest powierzchnia inwestycji. Zagadnienie, to bowiem zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, rzutuje na dalszą ocenę decyzji organu I instancji i podnoszonych zarzutów przez skarżącego. Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze zakresie przeprowadzenia dowodu z pisma "Podtrzymanie sprzeciwu przeciw budowy farmy fotowoltaicznej w C. " na okoliczność negatywnego stanowiska stron – mieszkańców osiedla bezpośrednio sąsiadującego z planowanym przedsięwzięciem – co do jego realziacji, Sąd wskazuje, że brak było przesłanek uzasadniających przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 P.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy, odpowiedzi organu na skargę i pism procesowych, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach kontrolowanej sprawy pismo stron wyrażają podtrzymanie sprzeciwu co do realizacji przedsięwzięcia nie mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, zatem wniosek w tym zakresie okazał się bezzasadny. W związku z motywami wyroku stanowisko stron może być nadal przedmiotem oceny w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na stwierdzone uchybienie Sąd uznał więc, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku). Zdaniem Sądu wystarczające jest uchylenie tylko zaskarżonej decyzji, bowiem wyjaśnienie powyższej kwestii oraz ustalenie właściwej powierzchni inwestycji jest możliwe w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, do którego uprawniony jest organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe stanowisko Sądu i określi prawidłową powierzchnię terenu inwestycji w niniejszej sprawie, co szczegółowo i wnikliwie wyjaśni oraz odniesie do treści Raportu i pozostałego zebranego materiału dowodowego. Następnie, ponownie rozpozna odwołanie W. T.. Skutkiem powyższych działań Kolegium podejmie właściwe rozstrzygniecie, które uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. O zwrocie kosztów dla skarżącego W. T. Sąd postanowił na mocy art. 200 § 1 P.p.s.a. i art. 205 § 1 P.p.s.a., a składało się na nie wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2023r., poz. 1964) oraz wpis od skargi wynoszący [...] zł (pkt 2 sentencji wyroku). Sąd nie zwrócił kwoty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, albowiem nie udokumentowano jej uiszczenia.