IV SA/Po 284/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu dnia 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2016 r., [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. Stankowski Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Spółka A (zwana dalej jako "skarżąca Spółka") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Skarżąca Spółka zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka wskazała, że nie dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi do uiszczenia nałożonej na nią opłaty, gdyż na koncie bankowym Spółki w dniu złożenia skargi znajduje się kwota [...] zł. Stwierdziła również, że dysponuje majątkiem, chociażby w postaci opisanej w skardze nieruchomości, której wartość stanowi zabezpieczenie ewentualnych roszczeń gminy o zapłatę renty planistycznej. W ocenie skarżącej Spółki waga zarzutów podniesionych w skardze uprawdopodabnia uchylenie zaskarżonej decyzji i w takiej sytuacji przymusowe dochodzenie przez Gminę zapłaty ustalonej renty planistycznej wywołałoby dla skarżącej Spółki trudne do odwrócenia skutki, jakie może spowodować sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu wniosek złożony przez skarżącą Spółkę nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą Spółkę nie przemawia bowiem za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że skarżąca Spółka nie wykazała aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można bowiem uznać sytuacji finansowej podmiotu. Uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto z dokumentów złożonych w tutejszym Sądzie przez skarżącą Spółkę wraz z wnioskiem o prawo pomocy wynika, że w styczniu i lutym 2016 r. odnotowała ona wpłaty pieniężne na swoje konto w wysokości od kilku do kilkuset tysięcy złotych. Za niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków nie można również uznać skutków przymusowego dochodzenia roszczeń przez Gminę, w sytuacji gdy w ocenie skarżącej Spółki waga zarzutów podniesionych w skardze uprawdopodabnia jej uwzględnienie. Podkreślić należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawdopodobieństwa ewentualnego uwzględnienia skargi, a jedynie fakt, czy podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania decyzji wykazał, że wykonanie tej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takiej argumentacji w ocenie Sądu skarżąca Spółka nie przedstawiła wobec czego wniosek należało uznać za niezasadny. W tym stanie rzeczy sad na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji J. Stankowski