IV SA/Po 285/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr 4210 w Powidzu z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwiększenia dodatku specjalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy 33 Bazy Lotnictwa Transportowego w Powidzu z dnia 20 listopada 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr 4210 w Powidzu na rzecz skarżącego [...] kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SA/Po 285/18 Uzasadnienie Dowódca 33 Bazy Lotnictwa Transportowego w Powidzu decyzją z dnia 20.11.2017r., nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 roku, poz. 23, dalej "k.p.a.") w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11.09.2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016r. poz. 1726, dalej u.s.w.ż.z.) oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z dnia 28.12.2016r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2016., poz. 2296), odmówił przyznania kpt. pil. [...]owi [...]emu (dalej skarżący) zwiększenia o 20% dodatku specjalnego w wysokości 300% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za rok 2006. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wnioskiem z dnia 05 września 2017r. skarżący wniósł o przyznanie mu wypłaty różnicy w jednorazowym dodatku specjalnym, wypłacanym mu za lata 2011-2016. Różnica ta polegać miała na niewypłaceniu mu zwiększenia o 20% pobieranego jednorazowego dodatku specjalnego o charakterze stałym za rok 2006 w wysokości 300% z uwagi na fakt, iż w roku tym nie wykonał on lotów w wymiarze 40 godzin. Zdaniem skarżącego fakt ten nie powinien mieć znaczenia przy obliczaniu kwoty wspomnianego zwiększenia jednorazowego dodatku specjalnego, gdyż powinno być ono wypłacane za każdy rok pełnienia służby w składzie personelu latającego - bez względu na wymiar czasowy wykonanych w danym roku lotów. W konsekwencji skarżący np. za rok 2015 otrzymał przedmiotowy dodatek w wysokości 400%, zamiast przysługujących mu 420% pobieranego dodatku o charakterze stałym. Zgodnie z § 8 (winno być § 9) ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 28.12.2016r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym) - po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Z kolei § 9 ust. 2 ww. aktu prawnego stanowi, iż wysokość jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1 tego paragrafu, ulega zwiększeniu o 20% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Z opisanych wyżej przepisów zdaniem organu wynika jednoznacznie, iż wspomniane zwiększenie o 20% kwoty jednorazowego dodatku dotyczy wyłącznie tych lat kalendarzowych, w których dany żołnierz spełnił jednocześnie 2 warunki: 1. wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym); 2. pełni zawodową służbę wojskową w składzie personelu latającego ponad 10 lat. O ile spełnienie drugiego z opisanych wyżej warunków następuje "jednorazowo" i wywołuje skutek przez całą dalszą służbę żołnierza, to pierwszy z tych warunków musi być spełniany corocznie i corocznie winien być oceniany przy ustalaniu prawa żołnierza do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Przepis mówi bowiem wyraźnie, iż "wysokość jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1, ulega zwiększeniu o 20%...". Takie ujęcie ww. przepisów oznacza, że wnioskowane przez skarżącego zwiększenie jednorazowego dodatku określonego w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia może być dokonane przez organ wojskowy wyłącznie w odniesieniu do lat, w których spełnił on oba wymienione wyżej warunki do uzyskania tego świadczenia. Sam fakt posiadania ponad dziesięcioletniego stażu w składzie personelu latającego nie jest tu warunkiem wystarczającym do wydania decyzji uwzględniającej wniosek. Uprawnienie do podniesienia przedmiotowego dodatku o 20% jest wiec immanentnie związane z uprzednim spełnieniem również warunku w postaci uzyskania ponad 40 godzin nalotu w danym roku kalendarzowym. Skarżący w roku 2006 nie wykonał lotów w wymiarze 40 godzin, zatem wypłacane mu do dnia dzisiejszego świadczenia określone w przepisach ww. rozporządzenia MON są naliczane i wypłacane prawidłowo, a co za tym idzie nie powinny być zmieniane. Analogiczne rozwiązania prawne w przedmiotowej materii obowiązywały pod rządami poprzednich rozporządzeń MON regulujących kwestię dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych, tj. § 9 rozporządzenia z dnia 10.11.2014r. (Dz.U.2014.1618 z dnia 2014.11.19) oraz § 9ą rozporządzenia z dnia 8.06.2004r. (Dz.U.2013.1151 t.j. z dnia 30.09.2013r. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł [...] [...] wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu prawa do wypłaty różnicy w przyznanym mu jednorazowym dodatku specjalnym za lata 2011-2016, a alternatywnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1.Naruszenie przepisów postępowania art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, skutkujące przyjęciem, że wobec skarżącego nie zostały zrealizowane przesłanki zwiększenia o 20% należnego mu jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2006, podczas gdy wniosku takiego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić, a które to naruszenie miało wpływ na treść wydanego postanowienia. 2.Naruszenie przepisów prawa materialnego § 9 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. (Dz. U. poz. 2296) poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest konieczność corocznego wykonywania lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym), który to wniosek nie znajduje uzasadnienia w świetle wykładni językowej ww. przepisów oraz względów słuszności. W uzasadnieniu wskazano, że dokonana przez organ pierwszej instancji wykładnia § 9 ust. 1 oraz. z § 9 ust. 2 rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu ww. przepisów. Zgodnie z § 9 § 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym - po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Przepis ten posługuje się pojęciem "rok kalendarzowy", co przy zastosowaniu wykładni językowej prowadzi do wniosku, że warunkiem otrzymania przedmiotowego dodatku jest wylatanie określonej ilości godzin w roku kalendarzowym bezpośrednio poprzedzającym rok, w którym dodatek ma zostać przyznany. Za powyższą interpretacją przemawia brzmienie i sposób sformułowania przepisu - jest w nim bowiem mowa o "roku kalendarzowym" (w domyśle: jednym roku kalendarzowym), nie ma zaś w nim określenia wskazującego na jakiś okres czasu czy też kilka lat następujących po sobie (np. "kolejnych latach kalendarzowych", lub "w każdym roku kalendarzowym"). Co więcej, w dalszej części przepisu mowa jest o tym, że dodatek przyznaje się "po zakończeniu roku kalendarzowego" - co odczytywać należy jako nawiązanie do wspomnianego we wcześniejszej części przepisu roku kalendarzowego w którym wykonywane są loty. W obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do przyjęcia, by dodatek specjalny przysługiwał jedynie w przypadku wylatania wymaganej ilości 30/40 godzin w każdym kolejnym roku kalendarzowym składającym się na dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji przyjąć należy, że warunkami otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego są: posiadanie przez uprawnionego co najmniej dziesięcioletniego stażu zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego - przy czym nie ma żadnego znaczenia dla zasadności przyznania dodatku, czy w każdym kolejnym roku wylatał wymaganą ilość 30 lub 40 godzin - oraz wykonanie lotów w wymiarze 30 lub 40 godzin w roku kalendarzowym bezpośrednio poprzedzającym rok, w którym dodatek ma zostać przyznany - a nie w każdym kolejnym roku służby wojskowej będącym podstawa wypłaty dodatku specjalnego. Dowódca JW. Nr 4120 decyzją z dnia 13.12.2017r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Dowódcy 33. Bazy Lotnictwa Transportowego w Powidzu z dnia 20 listopada 2017 roku w sprawie odmowy kpt. pil. [...]owi [...]emu przyznania zwiększenia o 20% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym w wysokości 300% za rok 2006. W jej uzasadnieniu wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji wypełnia wszystkie znamiona art. 107 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślono, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie wniosku i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, które nie potwierdzały wykonywania przez odwołującego lotów na innym wojskowym statku powietrznym przed rokiem 2006. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.ż.z. żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny do uposażenia zasadniczego za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wykładnia językowa i celowościowa powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, iż żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za szczególne warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Uprawnienie ustawowe nie przysługuje więc za "gotowość" do wykonywania obowiązków służbowych, ale za szczególne warunki pełnienia służby. W przypadku odwołującego takim warunkiem jest między innymi wykonywanie lotów na wojskowych statkach powietrznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, w szczególności § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest konieczność corocznego wykonywania lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin, wskazano, że wniosek ten nie znajduję odzwierciedlenia w wykładni językowej. Zgodnie § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia żołnierzowi zawodowemu, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin - na innym wojskowym statkiem powietrznym przysługuje dodatek specjalny o charakterze stałym. Dodatek ten może być przyznany tylko i wyłącznie za szczególne właściwości pełnienia służby wojskowej w postaci wykonywania lotów innym wojskowym statkiem powietrznym, nie zaś za gotowość do wykonywania lotów. Warunki otrzymywania dodatków specjalnych przez żołnierzy zawodowych wyjaśniono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 490/11, gdzie stwierdzono, iż o istocie dodatków wymienionych w art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowią nie ich nazwy - "dodatek specjalny", czy ""dodatek służbowy", ale sprecyzowanie, że przysługują one "za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej" lub "za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych". Wobec powyższego odwołujący powołał błędny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ pierwszej instancji przy badaniu warunków do przyznania odwołującemu dodatku specjalnego nie badał tylko stażu pełnienia służby przez odwołującego, lecz od kiedy żołnierz wykonywał obowiązki służbowe mające szczególny charakter. Te warunki w przypadku odwołującego ustawodawca określił wprost. Dodatek specjalny przysługuje odwołującemu wyłącznie wówczas, gdy wykonał on w danym roku kalendarzowym loty na innym wojskowym statku powietrznym w wymiarze nie niższym niż 40 godzin. Badanie wniosku odwołującego i akt dołączonych przez organ pierwszej instancji nie pozwoliły na ustalenie, iż odwołujący wykonywał loty przed dniem ustalonym w zgromadzonych dokumentach. Tym samym nie jest możliwe przyznanie dodatku za wnioskowane lata wcześniejsze w których odwołujący jedynie objął wykonywane obowiązki służbowe, nie wykonywał zaś ich w szczególnych warunkach zawodowej służby wojskowej określonych w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] [...] wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia i dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, skutkujące przyjęciem, że wobec skarżącego nie zostały zrealizowane przesłanki zwiększenia o 20% należnego mu jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2006, podczas gdy wniosku takiego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić, a które to naruszenie miało wpływ na treść wydanego postanowienia. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 9 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest konieczność corocznego wykonywania lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym), który to wniosek nie znajduje uzasadnienia w świetle wykładni językowej ww. przepisów oraz względów słuszności. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzucono, że organ drugiej instancji nie uzasadnił dlaczego opowiedział się za interpretacją, zgodnie z którą wymóg wykonania lotów w przepisanym wymiarze godzinowym dotyczy każdego kolejnego roku wchodzącego w okres naliczania dodatku, a jedynie przytoczył treść przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia, co samo w sobie nie może stanowić uzasadnienia rozstrzygnięcia. Samo brzmienie przepisu nie pozwala na przyjęcie, by interpretacja ta była wiążąca. Wskazówek takich nie zawierają też inne przepisy rozporządzenia. Dokonana przez organ II instancji wykładnia, zgodnie z którą dodatek specjalny może być przyznany tylko i wyłącznie za szczególne właściwości pełnienia służby wojskowej w postaci wykonywania lotów innym wojskowym statkiem powietrznym, nie zaś gotowość wykonywania lotów rozstrzyga przedmiotową kwestię arbitralnie i jednoznacznie na niekorzyść odwołującego się. Wykładnia taka nie znajduje jednak uzasadnienia w samym brzmieniu przepisów - uznać zatem należy, że organ przyjął arbitralne stanowisko mniej korzystne dla wnioskodawcy bez należytego jego uzasadnienia. Dowódca JW. Nr 4120 w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podkreślono, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie wniosku i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, które nie potwierdzały wykonywania przez skarżącego lotów na innym wojskowym statku powietrznym przed rokiem 2006. Dalej powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dowódcy JW. Nr 4120 z dnia 13.12.2017r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Nr [...] Dowódcy 33. Bazy Lotnictwa Transportowego w Powidzu z dnia 20 listopada 2017 roku w sprawie odmowy kpt. pil. [...]owi [...]emu przyznania za rok 2006 zwiększenia o 20% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym w wysokości 300%. Przepisy prawa materialnego właściwe w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 11.09.2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016r. poz. 1726, dalej u.s.w.ż.z.) oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z dnia 28.12.2016r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2016., poz. 2296). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest wniosku skarżącego inicjującego kontrolowane postępowanie. Fakt ten skutkuje niemożnością dokonania prawidłowej oceny zakresu kontrolowanego postępowania, a tym samym prawidłowości jego rozstrzygnięcia. To wniosek bowiem zakreśla zakres przedmiotowy danego postępowania administracyjnego. Przyjmując hipotetycznie, że przedmiotem sporu (co nie było kwestionowane przez strony) jest odmowa przyznania skarżącemu za rok 2006 zwiększenia o 20% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym w wysokości 300% należy wskazać, że z akt administracyjnych nie wynika, czy, kiedy i na jakiej podstawie w ogóle przyznano skarżącemu dodatek specjalny o charakterze stałym o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2016., poz. 2296). Brak jest bowiem właściwej decyzji (lub jej kopii) w aktach sprawy. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.ż.z. żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny do uposażenia zasadniczego za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego żołnierzowi zawodowemu, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin - na innym wojskowym statkiem powietrznym po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Sąd orzekający podziela pogląd, że dodatek ten może być przyznany tylko i wyłącznie za szczególne właściwości pełnienia służby wojskowej w postaci wykonywania lotów innym wojskowym statkiem powietrznym, nie zaś za gotowość do wykonywania lotów. Aby go otrzymać żołnierz zawodowy powinien łącznie spełnić dwie przesłanki : 1. wykonać w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym); 2. pełnić zawodową służbę wojskową w składzie personelu latającego ponad 10 lat. Jak się jednak wydaje przedmiotem żądania skarżącego i decyzji wydanych niniejszej sprawie jest odmowa przyznania skarżącemu za rok 2006 zwiększenia o 20% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym w wysokości 300%. Należy powtórzyć, że z akt sprawy nie wynika, czy skarżącemu w ogóle przyznano dodatek specjalny w wysokości 300% o charakterze stałym za rok 2006. Już z tego tylko względu, wobec nieprawidłowego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego, zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jedynie bowiem w razie przyznania skarżącemu dodatku specjalnego w wysokości 300% o charakterze stałym za rok 2006 co do zasady mógł on żądać jego zwiększenia o 20%. Ewentualny brak przyznania skarżącemu dodatku specjalnego w wysokości 300% o charakterze stałym za rok 2006 skutkować musiałby z oczywistych przyczyn odmową jego zwiększenia. Nie można bowiem zwiększyć dodatku, którego w ogóle nie przyznano. Sąd orzekający zwraca uwagę, że strony niniejszego postępowania wadliwie skupiły się na wykładni § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia normującego samo przyznanie, a nie podwyższenie, dodatku specjalnego. Gdy tymczasem przedmiotem sprawy jest najprawdopodobniej kwestia odmowy przyznania skarżącemu zwiększenia o 20% wspomnianego wyżej pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za rok 2006 w wysokości 300%. Jeżeli istotnie jest to przedmiot sprawy – co wynika z treści decyzji, ale jest niepewne wobec braku w aktach sprawy wniosku skarżącego – to problematyka ta unormowana jest przez przepis § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że wysokość jednorazowego dodatku o którym mowa w § 1 ulega zwiększeniu o 20% kwoty pobieranego przez żołnierza zawodowego dodatku specjalnego o charakterze stałym za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Tak więc już tylko z wykładni językowej § 9 ust.1 i 2 rozporządzenia wynika, że o ile warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego żołnierzowi zawodowemu, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 40 godzin - na innym wojskowym statkiem powietrznym jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. wykonanie w roku kalendarzowym lotów w wymiarze nie niższym niż 40 godzin (innym niż samolot naddźwiękowy statkiem powietrznym) i pełnienie zawodowej służby wojskowej w składzie personelu latającego ponad 10 lat, o tyle jedyną przesłanką zwiększenia owego dodatku o 20 % jest jedynie każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego. Powyższa wykładnia językowa znajduje też oparcie w wykładni celowościowej. O ile bowiem przyznanie co do zasady samego dodatku specjalnego o którym mowa w § 9 ust.1 rozporządzenia żołnierzowi zawodowemu wymaga spełnienia podwyższonych wymagań i kwalifikowanych przesłanek (czasokres służby w personelu latającym i ilość wylatanych godzin na statku powietrznym), o tyle same podwyższenie już wcześniej przyznanego dodatku nie wymaga takich obostrzeń i wystarczająca jest ilość lat służby w składzie personelu latającego. Mając na uwadze powyższe naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania oraz przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni § 9 ust.2 w/w rozporządzenia, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 oraz 205 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnią ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. W szczególności organ I instancji prawidłowo przeprowadzi postępowanie dowodowe i dołączy do akt sprawy wniosek skarżącego inicjujący niniejsze postępowanie i na jego podstawie ustali jakie jest żądanie skarżącego. Jeżeli okaże się, że skarżący domaga się przyznania mu zwiększenia o 20% pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym za rok 2006 w wysokości 300%, to organ ten ustali, czy skarżącemu został przyznany dodatek specjalny o charakterze stałym za rok 2006 w wysokości 300%. A następnie wyda właściwe, należycie uzasadnione z poszanowaniem art.107 § 3 k.p.a. rozstrzygnięcie.