IV SA/Po 287/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2012r. wniosku B.R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.R. i B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].12.2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy B.R. będąc pełnomocnikiem R.R. i B.P. złożyła w imieniu własnym wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 10.01.2012r. wydał postanowienie, w którym odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą odmownego rozpatrzenia wniosku był fakt, iż B.R. jest jedynie pełnomocnikiem skarżących, w związku z czym nie może być jej przyznane prawo pomocy. B.R. złożyła sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia, podnosząc iż czasowa rezygnacja od złożenia kasacji wskazana w piśmie z dnia 23.12.2011r. powoduje bezprzedmiotowość rozważania sprawy przyznania prawa pomocy, gdyż takowa okoliczność na tym etapie sprawy nie zachodzi. W sprzeciwie powołano się również na wymienione w piśmie z dnia 23.12.2011r. i załączone do niego dokumenty, a w szczególności pismo Wojewody Wielkopolskiego z dnia 22.11.2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył więc, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Na wstępie przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 października 2011r. sygn. akt IV SA/Po 287/11 po rozpoznaniu skargi R.R. i B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji, stwierdził nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] i oddalił skargę w pozostałym zakresie. Doręczenie stronie (jej pełnomocnikowi) uzasadnienia wyroku otwiera bieg terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna powinna być złożona przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 §1 – 3 P.p.s.a.), skarżącemu którego nie stać na pełnomocnika z wyboru, przysługuje na jego wniosek pełnomocnik wyznaczony w ramach prawa pomocy (art. 243 §1 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie jest możliwe na rzecz R.R. i B.P. jako skarżących, a nie na rzecz B.R. jako pełnomocnika skarżących. Z istoty samego pełnomocnictwa wynika bowiem, że pełnomocnik działa w imieniu i na rachunek mocodawcy, w związku z czym może on złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy dla mocodawcy, powołując się na jego sytuację rodzinną i majątkową. Odnosząc się do kwestii podniesionych w sprzeciwie, dotyczących bezprzedmiotowości rozpoznawania sprawy prawa pomocy, na skutek wycofania wniosku o przyznanie prawa w piśmie z dnia 23.12.2011r. stwierdzić należy, iż przy uwzględnieniu braku faktycznej możliwości uzyskania prawa pomocy przez pełnomocnika skarżących, oświadczenie B.R. działającej w imieniu skarżących o rezygnacji z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy przysługującego B.R. jako pełnomocnikowi. Zważywszy na powyższe działając na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. MZ