IV SA/Po 292/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego oddala skargę Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. J. S. (zwany dalej: skarżący) złożył wniosek o przyznanie mu stypendium doktoranckiego na V rok studiów doktoranckich, w roku akademickim [...] (zwane dalej: stypendium). Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Prorektor ds. nauki i współpracy międzynarodowej, na podstawie art. 200 ust. 1-3 i art. 207 ust. 1-2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa); § 13 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2016 poz. 558, zwanego dalej: rozporządzenie); § 60 ust. 1-3 Statutu Uniwersytetu im. [...] w P., stanowiącego załącznik do obwieszczenia nr [...] Senatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie jednolitego tekstu Statutu Uniwersytetu im. [...] w P. (zwanego dalej: Statut); § 1 zarządzenia nr [...]/2017 Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] września 2016 r. w sprawie zakresu obowiązków prorektorów w kadencji 2016-2020 (zwanego dalej: Zarządzenie w sprawie zakresu obowiązków prorektorów w kadencji 2016-2020); § 1-4 Zasad przyznawania stypendiów doktoranckich stanowiących załącznik do Zarządzenia Rektora [...] [...]/2015 z dnia [...] marca 2015 r (zwanych dalej: Zasady przyznawania stypendiów doktoranckich); § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2011 r. w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w uczelni publicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 243, poz. 1447, zwanego dalej: rozporządzenie w sprawie warunków wynagradzania) oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; [przyp. Sadu – winno być: Dz.U. z 2016 r., poz. 23 j.t. z późn. zm.] zwanej dalej: Kpa) - odmówił przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego w roku akademickim [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył treść regulacji prawnych dotyczycących stypendium oraz wskazał, że wielkość stypendiów, jak też ilość osób, które je otrzymają uzależniona jest od ilości pieniędzy przeznaczonych na ten cel. Organ wskazał, że z powodu braku wystarczających środków budżetowych, została podjęta decyzja odmowna. Na skutek powyższej decyzji skarżący włożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa w zw. z art. 207 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie przez ich niezastosowanie czy niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że decyzja nie zawiera wszystkich elementów koniecznych wymaganych przez Kpa, a w szczególności nie zawiera uzasadnienia faktycznego tj. nie zawiera ustalenia polegającego na wskazaniu liczby punktów, które zostały przyznane za osiągnięcia oraz które miejsce na liście rankingowej zajął doktorant; naruszenie art. 8 Kpa w zw. z art. 207 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników; naruszenie § 15 ust. 3 rozporządzenia przez jego niezastosowanie w sprawie; naruszenie przepisów Załącznika do Zarządzenia Rektora [...] nr [...]/2016 [...] z dnia [...] marca 2016 roku zmieniającego zarządzenie nr [...]/2015 z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie określenia zasad przyznawania stypendiów doktoranckich w [...] przez niewłaściwe zastosowania w ten sposób, że nie przyznano punktów za osiągnięcia doktoranta. Skarżący wykazywał, że nie zostały uwzględnione jego osiągnięcia naukowe na łączną sumę 47 pkt, które w przypadku ich uwzględnienia skutkowałyby przyznaniem stypendium doktoranckiego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 200 ust. 1-3 i art. 207 ust. 1-2 ustawy; § 13 rozporządzenia; § 60 ust. 1-3 Statutu; § 1 Zarządzenia w sprawie zakresu obowiązków prorektorów w kadencji 2016-2020, § 1-4 Zasad przyznawania stypendiów doktoranckich, § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków wynagradzania oraz art. 104 Kpa Prorektor ds. studenckich utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wywodził, że na podstawie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego oraz zebranych przez doktorancką komisję stypendialną, na Wydziale Prawa i Administracji, dokumentów w sprawie stwierdzono, iż skarżący uzyskał 0 pkt za zaangażowanie dydaktyczne, 0 pkt za postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, 0 pkt za publikacje, 0 pkt za referat na konferencji, 5 pkt za udział w projektach badawczych, 6 pkt za staż za granicą oraz 0 pkt za działalność organizacyjną (łącznie 11 pkt), co mając na względzie, że w ramach posiadanych środków możliwe było przyznanie stypendium doktorantom zajmującym miejsca od 1 do 32 na liście rankingowej, gdzie 32 osoba na liście uzyskała 16 pkt skutkowało odmową przyznania stypendium. Tymczasem skarżący z wynikiem 11 pkt, zajął 40 miejsce i nie był rekomendowany przez doktorancką komisję stypendialną do przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim [...]. Jednocześnie podkreślono, że w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy miejsce Skarżącego na liście nie uległo zmianie. Na powyższa decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył skarżący wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości, względnie stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucił skarżący naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 107 Kpa w zw. z art. 207 ustawy poprzez nieodpowiadające przepisom prawnym uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; art. 8 Kpa w zw, z art. 207 ustawy poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; art. 33 i 34 w zw. z art. 9 ustawy o finansach publicznych poprzez niejawne prowadzenie gospodarki środkami publicznymi; art. 6 i art. 7 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego (tj. przyjęcie, że skarżący uzyskał mniej niż 13 punktów) oraz art. 11 Kpa, albowiem organ wydający decyzje nie wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanek, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności § 15 ust. 3 rozporządzenia przez jego niezastosowanie w sprawie oraz naruszenie przepisów Załącznika do Zarządzenia Rektora [...] nr [...]/2016 [...] z dnia [...] marca 2016 roku zmieniającego zarządzenie nr [...]/2015 z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie określenia zasad przyznawania stypendiów doktoranckich w [...] przez niewłaściwe zastosowania w ten sposób, że nie przyznano punktów za osiągnięcia doktoranta w zw. z § 15 rozporządzenia w zw. art. 201 ustawy, w zakresie w jakim przesłanki przyznania stypendium doktoranckiego nie zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Zdaniem skarżącego decyzja została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych: nie zostały uwzględnione osiągnięcia naukowe (szczegółowo wskazane przez skarżącego) na łączną sumę 33 pkt, które w przypadku uwzględnienia skutkowałyby przyznaniem stypendium doktoranckiego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, które szczegółowo uzasadnił, i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016, poz. 1842 j.t., zwanej dalej: ustawa) uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Z art. 200 ust. 3 ustawy i § 11 ust. 1 rozporządzenia wynika zaś, że decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości podejmuje w uczelni rektor, a w jednostce naukowej - jej dyrektor, po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendium przez doktorancką komisję stypendialną jednostki organizacyjnej uczelni albo jednostki naukowej. Stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który: terminowo realizuje program studiów doktoranckich; wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową; w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej (§ 13 ust. 2 rozporządzenia). Uszczegółowienie powyższych kryteriów dokonane zostało w drodze przywołanego wyżej zarządzenia nr [...]/2015 Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie określenia zasad przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie im. [...] w P. ze zm., a dokładnie w § 3 ust. 3-6 załącznika do tego zarządzenia, zatytułowanego "Zasady przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie im. [...] w P." (zwanym dalej: Zasady). I tak zgodnie z § 3 ust. 3 Zasad przez zaangażowanie w pracę dydaktyczną rozumie się pozytywną opinię nauczyciela akademickiego odpowiedzialnego za prowadzenie zajęć dydaktycznych, a także inne niż prowadzenie zajęć dydaktycznych formy aktywności dydaktycznej, to jest: przygotowanie projektu programu zajęć dydaktycznych, uczestniczenie w przygotowaniu zajęć dydaktycznych prowadzonych przez nauczycieli akademickich, współpraca z kołem naukowym, opieka nad rokiem studiów, opieka nad praktykami studenckimi, opieka nad licencjatami i magistrantami. Z § 3 ust. 4 Zasad wynika z kolei, że przez zaangażowanie w realizację badań naukowych rozumie się w szczególności: udział lub samodzielną realizację grantów naukowych, pobyty na stypendiach krajowych lub zagranicznych w instytucjach naukowo-badawczych lub inne podobne formy aktywności naukowej. Z § 3 ust. 5 Zasad wynika natomiast, że przez postępy w pracy naukowej rozumie się w szczególności: publikacje będące rezultatem pracy badawczej doktoranta, wystąpienia na konferencjach naukowych, udział w projektach badawczych, praktyczne zastosowania prac badawczych. Zgodnie zaś z § 3 ust. 6 Zasad przez postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej rozumie się w szczególności opracowanie i przedstawienie na zebraniu naukowym (np. katedry, instytutu, zakładu) koncepcji pracy lub opracowanie jej kolejnych fragmentów. Wreszcie, jak wskazuje § 3 ust. 7 Zasad, doktorantowi spełniającemu wskazane warunki mogą zostać uwzględnione przy ocenie wniosku osiągnięcia z tytułu: popularyzacji nauki, aktywnej działalności na rzecz Uniwersytetu im. [...] w P., aktywnego udziału w organizacji konferencji oraz wydarzeń o charakterze naukowym, nagród i wyróżnień. Liczba punktów możliwych do uzyskania za poszczególne kategorie osiągnięć naukowych została określona w załączniku nr [...] do zarządzenia Rektora [...] nr [...]/2015 z dnia [...] marca 2015 r. zmienionego zarządzeniem Rektora [...] nr [...]/2016 z dnia [...] marca 2016 r. (zwanym dalej: załącznik do Zasad). Wskazać również należy, że decyzja w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego jest decyzją uznaniową. Wynika to z art. 200 ust. 1 ustawy, który stanowi, że uczestnik studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Konsekwencją tej ustawowej regulacji jest stwierdzenie w § 13 ust. 2 rozporządzenia. Przepis art. 207 ust. 1 ustawy obliguje organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosować odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a przyznanie stypendium uczestnikom studiów doktoranckich należy niewątpliwie do kategorii spraw o których mowa w tym przepisie. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sądy administracyjne (art. 207 ust. 1 ustawy), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Powinny zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 Kpa. Kontrola sądowa rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się do tego, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie - czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego albowiem podejmowanie decyzji uznaniowej nie może oznaczać dowolności i arbitralności. W tym miejscu Sąd orzekający zwraca uwagę na okoliczność, że zarówno decyzja pierwszo, jak i drugoinstancyjna - wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy - jest dość krótka. Niemniej jednak zawiera dokładnie wskazaną podstawę prawną, wskazanie organu od którego pochodzi, datę wydania, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie, krótkie uzasadnienie i pouczenie o sposobie i trybie wniesienia odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska osoby oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W tym zakresie decyzja odpowiada wymogom art. 107 §1 Kpa. Sąd zauważa, że decyzja organu zawiera braki w zakresie uzasadnienia albowiem nie wypełnia w całości dyspozycji przepisu art. 107 §3 Kpa, ale powyższe uchybienie nie ma znaczenia dla oceny poprawności zaskarżonej decyzji. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że odpowiednie stosowanie przepisów Kpa nie wymaga od uczelni wyższej stosowania tak dokładnych wymogów w uzasadnieniu decyzji jak przy rozstrzygnięciach wydawanych przez organy władzy państwowej. Należy jednak zauważyć, że bardziej szczegółowe uzasadnienie decyzji organ zawarł dopiero w odpowiedzi na skargę. Z punktu widzenia zasad postępowania administracyjnego nie jest to zabieg pożądany, aczkolwiek nie dyskwalifikuje samej decyzji. Co więcej, w realiach niniejszego postępowania należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w tej odpowiedzi na skargę, uszczegóławiającej stanowisko zajęte przez organ w zaskarżonej decyzji. I tak wskazać należy, że w toku rozpatrywania wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego zostało przyznane skarżącemu 6 pkt za staż naukowy długoterminowy w instytucjach naukowych za granicą odbyty w terminie [...] października 2015 r. – [...] czerwca 2016 r. w [...] (pkt 3.4 załącznika do Zasad) oraz 5 pkt za udział w realizacji grantu krajowego - za indywidualny grant w ramach konkursu [...] ([...] października 2014 r. – [...] października 2016 r.) (pkt 3.3 załącznika do Zasad). Organy obu instancji nie przyznały jednak skarżącemu punktów za pozostałe osiągnięcia wskazywane w skardze. Swoje stanowisko, w sposób ogólny, przedstawił organ II instancji w uzasadnieniu decyzji zaś uszczegółowił w odpowiedzi na skargę. Argumentacja organu w ocenie Sądu jest przekonująca, a wskutek tego zaskrzona decyzja odpowiada prawu, pomimo sygnalizowanych niedoskonałości jej uzasadnienia. Należy zatem wskazać, odnosząc się kolejno do zarzutów skargi dotyczących niewłaściwego naliczenia punktów skarżącemu, że słusznie organ nie przyznał skarżącemu punktów za artykuł naukowy pt. "[...]" ponieważ, jak wynika z pkt 3.1 załącznika do Zasad warunkiem koniecznym do uznania artykułu naukowego jako osiągnięcia jest dołączenie pełnego jego tekstu w wydruku papierowym ze wskazaniem ISSN i ISBN, a gdy artykuł został opublikowany tylko w formie elektronicznej (on-line) - elSSN. Tymczasem status wskazanego przez skarżącego artykułu to "przyjęty do publikacji". Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można do tego artykułu zastosować zasad dotyczących dokumentowania monografii naukowych, albowiem stałoby to w sprzeczności z jasno brzmiącym przepisem, który w stosunku do tych rodzajów publikacji przewiduje odmienne kryteria oceny. Po drugie słusznie nie uwzględniono w ramach przyznawania punktów indywidualnego grantu w ramach [...] Skarżący domagał się przyznania za niego punktów uznając, za kwalifikujący się jako złożenie i pozytywne przejście etapu oceny formalnej wniosku o grant krajowy albo zagraniczny w konkursie na finansowanie badań naukowych, w których doktorant jest kierownikiem projektu (pkt 3.3 załącznika do Zasad), a to z tego względu, że wniosek o grant został rozpatrzony negatywnie. Stypendium [...] skarżący uznał za odpowiadające jednocześnie dwóm kategoriom, za które przyzwane są punkty, a mianowicie jako pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o grant krajowy, albo zagraniczny w konkursie na finansowanie badań naukowych, w których doktorant jest kierownikiem projektu oraz udział w realizacji grantu krajowego lub zagranicznego uzyskanego w konkursie na finansowanie badań (pkt 3.3. załącznika do Zasad). Należy zgodzić się z organem, że lektura akt administracyjnych nie pozwala z całą pewnością ustalić kiedy grant został przyznany i na jaki pobyt badawczy, po wtóre brak dowodów na ziszczenie się warunku, o którym mowa w piśmie dotyczącym stypendium (k. [...] akt administracyjnych). Kolejno odnieść się należy, do zarzutu dotyczącego Indywidualnego grantu w ramach programu [...]. Osiągnięcie to nie zostało, w ocenie Sądu prawidłowo, zaliczone do jako odrębne osiągnięcia, albowiem traktować je należy jako pobyt badawczy, który z kolei został uwzględniony przez organ w ramach stażu długoterminowego za granicą. Odnosząc się do następnego z zarzutów – nieuwzględnienia pozanaukowej działalności doktorantów - działalności organizacyjnej, o której mowa w pkt 3.5. załącznika do Zasad - w postaci przeprowadzenia wykładów w ramach studiów podyplomowych Podatki i skarbowość organizowanych przez Uniwersytet Ekonomiczny w P. należy podzielić opinię organu, iż tego rodzaju działalność nie ma charakteru działalności popularnonaukowej, ani też działalności na rzecz społeczności akademickiej, ale jest to działalność zarobkowa. Jednocześnie podkreślić należy, że w decyzji drugoinstancyjnej organ wyraźnie wskazał, że student nie uzyskał żadnych punktów za zaangażowanie dydaktyczne, postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, publikacje, referat na konferencji oraz działalność organizacyjną, a łączna ilość uzyskanych przez niego punktów plasowała go na 40 miejscu w rankingu ubiegających się o stypendium doktoranckie. Tymczasem stypendium zostało przyznane kandydatom z miejsc od 1 do 32 z listy, co było podyktowane kwestiami budżetowymi i wynikało z fakultatywnego uprawnienia Uczelni do przyznawania stypendiów. Końcowo odnieść należy się także do żądań skarżącego dotyczącymi ujawnienia całości listy rankingowej podyktowanymi, w jego ocenie, naruszeniem zasady jawności prowadzenia gospodarki zasobami publicznymi. Również i w tej mierze Sąd podzielił stanowisko organu, że nawet gdyby uznać to za naruszenie, to pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Ocenie Sadu podlega bowiem, z uwagi na uzależnienie przyznania stypendium od ilości przyznanych punktów - prawidłowości przyznania punktów skarżącemu i uplasowanie go w konsekwencji na określonym miejscu listy rankingowej. W żadnym wypadku Sąd nie może oceniać zasadności punktów przyznanych dla pozostałych doktorantów. Ujawnianiu szczegółów listy rankingowej mogłyby również stać na przeszkodzie przepisy o ochronie danych osobowych. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.