IV SA/Po 296/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 296/18 w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia odrzucić zażalenie R. P. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. W trakcie postępowania skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym oświadczył, że jest osobą bezdomną, bez dochodu i korzystającą z jadłodajni CARITAS. We wniosku skarżący wskazał także na brak środków na leczenie oraz ciężki fizyczny i psychiczny rozstrój zdrowia. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca powołał się także na zadłużenie sięgające kilkaset tysięcy złotych. Mając powyższe na uwadze pismem z dnia 30 stycznia 2019r. (doręczonym w dniu 13 lutego 2019 r.) zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy wskazując, że R. P. nie wykazał w wiarygodny sposób, iż spełnia przesłanki do przyznania mu wnioskowanego prawa pomocy. W zakreślonym terminie R. P. wniósł sprzeciw, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 296/18 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 marca 2018 r. R. P. pismem z dnia 29 maja 2019 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego, podjęte na podstawie art. 260 p.p.s.a. Skoro zażalenie strony było niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia