IV SA/Po 300/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 09 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia odpadów oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu po rozpoznaniu odwołania R. P. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2021 r. Wójt Gminy S. w związku z anonimowym zgłoszeniem wystąpił do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. Delegatura w K. o podjęcie czynności kontrolnych w sprawie składowania (zakopywania) opadów (odzieży i tekstyliów) w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. W dniu [...] sierpnia 2021 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie. Decyzją z [...] 21 grudnia 2021 r. znak [...] Wójt Gminy S. działając z urzędu na podstawie art. 26 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 779): 1. nakazał R. P., zam. S. jako posiadaczowi - niezwłoczne usunięcie wszystkich nielegalnie składowanych odpadów o kodzie 04 02 22 - Odpady z przetworzonych włókien tekstylnych z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania tj. z terenu działek o nr. ew. [...] i [...] obręb geod. P. , gmina S. - zgodnie z przepisami obowiązującego prawa; 2. nakazał wykonanie decyzji poprzez: 1) przekazanie bez zbędnej zwłoki wszystkich wymienionych w pkt 1 składowanych odpadów z terenu działek o nr ew. [...] i [...], obręb geod. P. , gmina S. podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami; 2) ustalił, iż obowiązek którym mowa w ppkt 1 zostanie wykonany w terminie 30 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna. 3) ustalił obowiązek pisemnego powiadomienia organu o wykonaniu nałożonego obowiązku oraz potwierdzenia wypełnienia nałożonego obowiązku stosownymi dokumentami, w terminie 14 dni od daty wykonania obowiązku. Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. R. P. złożył odwołanie, w którym wskazał, iż nie zgadza się z decyzją Wójta i podał, że w czasie oględzin udzielił stosowych wyjaśnień do protokołu, które pominięto. Decyzją z dnia 9 marca 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu po rozpoznaniu odwołania R. P. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało na przebieg postępowania w sprawie i przywołało przepisy mające w nim zastosowanie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela ustalenia organu I instancji co do istnienia odpadów o kodzie - 04 02 22 na działce [...] i [...] w m. P. . Następnie wskazał, że w jego ocenie wszelkie działania Odwołującego się, które miały miejsce po wszczęciu postępowania (wytworzenie kart przekazania odpadów, wystawienie faktury VAT na odbiór tekstyliów), celem uniknięcia odpowiedzialności administracyjnej w sprawie. Odnosząc się do twierdzeń Odwołującego się podnoszonych w toku postępowania organ II instancji wskazał, że dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania. Zdaniem organu w niniejszej sprawie zaszły wszelkie przesłanki pozytywne z art. 26 ustawy o odpadach, a Odwołujący się zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 tej ustawy jest posiadaczem odpadów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył R. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1.art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie towaru jako nielegalnie składowany odpad o kodzie 04 02 22 - odpady przetwarzania włókien tekstylnych, gdy tymczasem brak było podstaw do dokonania ustaleń w zakresie przeznaczenia towaru, brak było właściwych środków dowodowych dla wyciągnięcia takich wniosków 2. art. 80 k.p.a. poprzez: a. nieuwzględnienie okoliczności, iż znaczna część odzieży nie jest odpadem, a pełnowartościowym produktem, b. brak wskazania materiału dowodowego, który pozwalał na uznanie, konkretnych rzeczy za odpad, c. brak wskazania które spośród analizowanych rzeczy organ uznaje za odpad i dlaczego, z jakich przyczyn nie uznaje danej rzeczy za pełnowartościową, 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi sporządzenia adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz wyjaśniania stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy gdy tymczasem: a. skarżący dokładał starań, aby odpady składowane i przekazywane były w sposób prawidłowy, b. uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia przyczyn wydania decyzji wobec R. P., w sytuacji gdy działalność gospodarczą na danym terenie prowadzi inny podmiot, c. nie wyjaśniono, zwłaszcza wobec braku dowodu z opinii biegłego z czego organ wywiódł, że dana rzecz jest odpadem, d. nie wyjaśniono przyczyn terminu wykonania decyzji, e. nie uwzględniono faktu, że brak jest obowiązku uzyskania decyzji w zakresie wytwarzania odpadów, które mogą być magazynowane do 3 lat od momentu ich wytworzenia, f. nie uwzględniono, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C. , prowadzi zakład przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne z zastosowaniem procesu R12 oraz R3. W uzasadnieniu wskazał, że na terenie przedmiotowych działek R. P. - żona Skarżącego - prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą F. Działalność ta związana jest z sortowaniem odzieży. Skarżący podał, że część odzieży, po sortowaniu, staje się zgodnie z ustawową definicją odpadem, który jest wytwarzany w związku z prowadzoną działalnością. Natomiast pozostała odzież jest pełnowartościowym produktem handlowym. Skarżący wskazał, że wytworzone odpady mogą być czasowo magazynowane przez okres 3 lat od momentu ich wytworzenia. Działalność ta zobowiązana jest również do prowadzenia ewidencji wytwarzanych odpadów w Bazie Danych Odpadowych. Zdaniem R. P. zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. W sprawie natomiast nie podjęto próby ustalenia, jakie było przeznaczenie tego towaru i do czego miał być wykorzystany. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę kwestionowanego obowiązku stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 779, zwana dalej: "u.o."). Przepis art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach nakłada na podmiot nazwany "posiadaczem odpadów" obowiązek niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Z kolei art. 26 ust. 2 tej ustawy zobowiązuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w przypadku zaniechania wykonania obowiązku usunięcia odpadów, do nakazania posiadaczowi odpadów ich usunięcia. Decyzja nakazująca usunięcie odpadów odpowiadać winna warunkom ogólnym przewidzianym art. 107 k.p.a. oraz zawierać elementy wymienione w art. 26 ust. 6 u.o., tj. określać termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów, sposób usunięcia, przy czym wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter otwarty, na co wskazuje użycie sformułowania "w szczególności". Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W treści swojej skargi Skarżący wskazał, że na terenie działek nr [...] i [...] jego żona R. P. prowadzi działalność gospodarczą związaną z sortowaniem odzieży, pod nazwą F. ". Skarżący podnosił, że tekstylia znajdujące się na tych działkach związane są z prowadzeniem tejże działalności gospodarczej, a część odzieży, po sortowaniu, staje się zgodnie z ustawową definicją odpadem, który jest wytwarzany w związku z prowadzoną działalnością. Natomiast pozostała odzież jest zdaniem Skarżącego pełnowartościowym produktem handlowym. Jak ustalono podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2021 r. na terenie działek nr [...] i [...] składowane są, a także zakopywane w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym odpady odzieży używanej. Odpady z tekstyliów w części zmagazynowane są na gruncie bez zadaszenia, a w części na paletach, w tunelach foliowych. Odpady zmagazynowane są w belach lub luzem. Podczas wizji lokalnej stwierdzono, iż część odpadów magazynowana na ziemi nie jest zabezpieczona przed wpływem czynników atmosferycznych. Odpady typu odzież i tekstylia są zakopywane w ziemi - miejscami widoczne ślady tej odzieży (wystające skrawki materiałów z ziemi), k. 12 akt adm. I inst. Okoliczności te zostały przedstawione na licznych zdjęciach terenu, obrazując sposób magazynowania odpadów (k. 17-31 akt adm. I inst.). Już ten fakt niezabezpieczenia tekstyliów i próby ich zakopania świadczy o tym, że na wskazanych działkach znajdują się odpady, a twierdzenia Skarżącego jakoby odzież była faktycznie sortowana pozostają gołosłowne. Racje miało także Kolegium wskazując, iż odpadami mogą być materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. W kategorii odpadów mogą być traktowane także przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, w tym poddawane procesom odzysku. Jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania, a nawet takie które są zdatne do powtórnego wykorzystania. Dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania. Tym samym bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że R. P. przedłożył karty przekazania odpadów przez firmę F. " R. P. o kodzie 04 02 22 w ilości 21 567,0000 Mg oraz 17 04 05 w ilości 0,9500 Mg z terenu kontrolowanych działek [...] i [...] obręb geodezyjny P. , gmina S., oraz fakturę VAT z dnia [...] września 2021 r. na nabywcę R. P. "C. " przedmiot - odbiór tekstyliów (odzież używana). Również zdaniem Sądu odzież używana może być zarówno produktem, jak i odpadem. Może być również i tak, że po przetransportowaniu odzieży używanej okaże się, że nie nadaje się ona do dalszego korzystania i posiadacz tej odzieży musi ją sklasyfikować jako odpad. Naprawianie, pranie, prasowanie, to odzysk odpadów poza instalacją. Jest to proces polegający na przygotowaniu do ponownego użycia – wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11 (proces odzysku oznaczony w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach jako R12). Tym samym jeśli Skarżący w treści skargi wskazał, że zawnioskował o uruchomienie zakładu służącego do przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne z zastosowaniem procesu R12 i R3, to bez wątpienia tekstylia te stanowią odpady, bo były poddawane procedurze przygotowania do ponownego użycia. Jak wynika z treści przywołanego już wcześniej art. 26 ustawy o odpadach do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności: 1. istnienia odpadów, 2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, 3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów). W niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że na działkach nr [...] i [...] znajdują się nielegalnie składowane odpady o kodzie 04 02 22 - Odpady z przetworzonych włókien tekstylnych - w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania (zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów), jak opisano powyżej. W ocenie Sądu okolicznością bezsporną jest także to, iż odpady znajdują się w miejscu do tego nieprzeznaczonym. W odniesieniu do składowania odpadów można przyjąć, że jest to możliwie na terenie legalnie działającej instalacji (obiekt budowlany), mającej status składowiska odpadów, które zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 25 u.o. jako obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Tymczasem zasadnie ustalił organ, że Skarżący nie posiadał zezwolenia na przetwarzanie odpadów i ich składowanie na działce nr [...] i [...] w m. P. . Skarżący w treści swojej skargi podnosił, że wytworzone odpady mogą być czasowo przez niego magazynowane, przez okres 3 lat od momentu ich wytworzenia. Magazynowanie zostało określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o. jako czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Magazynowanie odpadów jest możliwe na podstawie właściwej decyzji administracyjnej, która ustala między innymi miejsce magazynowania odpadów. Skarżący takiej decyzji również nie posiadał i dlatego nie mają w jego przypadku zastosowania przepisy rozdziału 7 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 25 ust. 3 tej ustawy magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, tymczasem działalność prowadzona na terenie działek nr [...] i [...] nie ma powyżej wskazanego charakteru. Odnosząc się do trzeciej z okoliczności koniecznej do ustalenia, aby możliwe było wydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów, tj. ustalenia jest podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów) wskazać należy, że artykuł 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach wskazuje, że ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Przepis ten wprowadza zatem domniemanie prawne, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Nie definiuje przy tym kim jest władający powierzchnią ziemi. Skoro jednak, zgodnie z art. 1 ustawy o odpadach ustawa ta określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczające ogólne skutki użytkowania zasobów i poprawiające efektywność takiego użytkowania, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do definicji zawartej w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.) i stwierdzić, że władającym powierzchnią ziemi jest właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Obalenie domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. może nastąpić tylko poprzez wykazanie, że odpadem faktycznie władał inny podmiot (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II OSK 330/12, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA"). Ciężar przeprowadzenia dowodu celem obalenia domniemania z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. spoczywa przy tym na władającym powierzchnią ziemi, którym w niniejszej sprawie bezspornie jest skarżący. Władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Tak więc obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r., sygn. II OSK 816/18, CBOSA). Zgodnie z Ewidencją Gruntów i Budynków właścicielem działek nr [...], [...] w m. P. jest R. P.. R. P. zgodnie z CEIDG nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej. Na terenie działki P. , działalność gospodarczą prowadzi R. P. F. " (jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności). Zgodzić się należy, że Skarżącym, że wprowadzenie domniemania prawnego nie zwalnia organów z podejmowania wszelkich czynności zmierzających do ustalenia faktycznego posiadacza odpadów. Jednakże organy orzekające w tego rodzaju sprawach nie są zobowiązane do prowadzenia we własnym zakresie dochodzenia mającego na celu ustalenie podmiotu będącego posiadaczem odpadów, jeśli domniemany z mocy art. 3 ust.1 pkt 19 ustawy o odpadach posiadacz nie przedstawi wiarygodnych dowodów w tym zakresie. Przyjęta w ustawie konstrukcja odpowiedzialności za składowanie odpadów zmierza do tego, aby władający powierzchnią ziemi mieli świadomość obowiązku dbałości o porządek na swoich nieruchomościach i odpowiedzialności na zasadzie ryzyka za działania osób trzecich prowadzące do zanieczyszczania ich nieruchomości, a ciężar przeprowadzenia dowodu celem obalenia domniemania z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. spoczywa na władającym powierzchnią ziemi. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący nie podnosił w trakcie oględzin nieruchomości, ani także w późniejszym etapie postępowania administracyjnego (w tym w odwołaniu), że odpadami włada inny podmiot, a tylko wykazanie takiej okoliczności – innego podmiotu władającego odpadami - mogło zwolnić go z obowiązku usunięcia odpadów. Skarżący nie kwestionował też okoliczności, że odpady będące przedmiotem niniejszego postępowania należą do niego. Dla uznania, że Skarżący jest posiadaczem odpadów wystarczające było ustalenie w niniejszej sprawie, że włada powierzchnia ziemi, na której są odpady. Przy czym podkreślić należy, że Skarżący pozostawał aktywny w toku całego postępowania administracyjnego. Złożył także dodatkowe pismo odnoszące się do ustaleń protokołu z wizji lokalnej, w którym nie wskazał, by posiadaczem odpadów był inny podmiot (k. 32 akt adm. I inst.). Tym samym organy słusznie uznały, że w sprawie konieczne było wydanie decyzji zobowiązującej R. P. do usunięcia wszystkich nielegalnie składowanych odpadów. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły reguł postępowania dowodowego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. Organy administracji publicznej zebrały wystarczający materiał dowodowy i rozpatrzyły go w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy czym jak wskazano powyżej ciężar dowodu w sprawie obalenia domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach spoczywał na skarżącym. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów postępowania, w tym art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości, jak orzekł w wyroku. W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 21 marca 2022r. na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm., obowiązującej na dzień wydania zarządzenia) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (k. 24 akt sąd.). Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 25 i nast.).