IV SA/Po 303/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie: sędzia WSA Maciej Dybowski sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Monika Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski Decyzją Nr [...] z dnia [...] znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u A. L. przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli choroby zawodowej wymienionej w pozycji 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132 poz. 1115). Rozstrzygnięcie to organ oparł na przepisach art. 104 §1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. nr 90 poz. 575 ze zmianami) oraz § 8.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W uzasadnieniu podjętej decyzji organ wyjaśnił, iż A. L. pracował w latach 1981-2003 jako monter i spawacz w Zakładzie R. E. K. w [...] . Z oceny narażenia zawodowego wynika, ze narażony był na pył przemysłowy oraz substancje toksyczne ( mangan, tlenek żelaza, tlenki azotu ) w stężeniach przekraczających normatywy higieniczne. Badany był w Centrum Medycyny Pracy ( orzeczenie z dnia [...] nr [...] ) i Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi ( orzeczenie z dnia [...] nr [...] ). W wyniku przeprowadzonych badań obie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. L. wnoszac o zmianę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, iż organ I instancji odmawiając uznania choroby zawodowej wziął pod uwagę tylko orzeczenia Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, natomiast pominął aktualne ustalenia Ośrodka Rehabilitacji Pulmonologicznej i Zakładu Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy "[...]" Sp. z o. o. w których stwierdzona wartość ( FEV 1) wynosiła zawsze poniżej 50%. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r., nr 90, poz. 575 ze zm.) w zw. z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazano, że mimo uzupełnienia wydanych orzeczeń o dodatkowe opinie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nie stwierdzono u skarżącego choroby zawodowej. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia, za chorobę zawodową uważa się schorzenie zawarte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W pkt 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) figuruje pełna nazwa choroby zawodowej , o którą ubiega się skarżący tj. przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej były przypadki stwierdzenia na stanowisku przcy przekroczeń odpowiednich normatywów higienicznych. Wykonane badania spirometryczne nie ujawnily u skarżącego zmian patologicznych spełniających kryteria diagnostyczne zawarte w pkt. 5 wykazu chorób zawodowych. Organ państwowej inspekcji sanitarnej wobec nie spełnienia kryteriów diagnostycznych wymaganych dla danej jednostki chorobowej orzeka o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W skardze na powyższą decyzję A. L. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji. Skarżący wyjaśnił, iż wydając decyzje organ naruszył zasadę ocenienia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, bowiem nie wziął pod uwagę badania spirometrycznego z Zakładu Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy "[...]" Sp. z o. o. , z którego wynika, że stwierdzona wartość ( FEV 1) wynosiła 37%. i badania spirometrycznego z Ośrodka Rehabilitacji Pulmonologicznej gdzie ustalono wartość ( FEV 1) poniżej 50 % ( 31% i 37%) W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W uzasadnieniach decyzji podjętych w obu instancjach powołano przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), które weszło w życie w dniu 3 września 2002 roku. W przypadku skarżącego potwierdzone zostało narażenie zawodowe. Organy obu instancji wzięły pod uwagę charakter pracy oraz długość okresu zatrudnienia skarżącego. Uznając ostatecznie, że w jego warunkach pracy możliwe było wystąpienie choroby zawodowej, jednak biorąc pod uwagę treść orzeczeń Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi organ I i II instancji nie stwierdziły u skarżącego choroby zawodowej. Jak wynika z treści pism Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego kierowanych do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi ( k. 34 akt administracyjnych ) organ ten uznał materiał dowodowy zebrany w sprawie za niewystarczający do wydania orzeczenia, a to w związku z treścią przedłożonej dokumentacji lekarskiej dołączonej przez skarżącego do odwołania od decyzji organu I instancji. Dlatego przesłał akta sprawy, kierując się dyspozycją art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy Ośrodek w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi celem uzupełnienia opinii. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że orzeczenie lekarskie wydane w sprawie choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 kpa . Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1998 r. "... orzeczenie lekarskie jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. ( wyrok NSA z 5.11.1998, I SA 1200/98, LEX nr 45833). Kontrola opinii biegłego winna być przeprowadzona z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie organ II instancji nietrafnie uznał, że Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi pismem z dnia [...] września 2004 r.( k. 35 akt administracyjnych), uzupełnił swoją opinię z dnia [...] czerwca 2004 r. Organ II instancji nie poddał jej żadnej analizie i uznał jednocześnie, że opinia ta jest niesprzeczna i kompletna. Tymczasem Instytut Medycyny Pracy w Łodzi powołując się na swoje badanie z dnia [...] maja 2004 r. w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego nie uwzględnił i nie uznał za wiarygodne późniejszego, bo z dnia [...] lipca 2004 r., wyniku badania czynności układu oddechowego Zakładu Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy "[...]" Sp. z o. o. oraz wyniku z dnia [...] czerwca 2003 r. z Ośrodka Rehabilitacji Pulmonologicznej. Instytut wskazał jedynie, że orzeczenie Nr [...] jest orzeczeniem ostatecznym. W tej sytuacji procesowej konieczne było przeprowadzenie nowego dowodu z orzeczenia lekarskiego, bądź uzupełnienie dotychczasowych dowodów - po ponownym przebadaniu skarżącego, bowiem przy braku opinii zupełnych, które organ mógł uznać, konieczne jest przeprowadzenie nowego dowodu (art. 77§ 1 kpa i art. 217 § 2 kpc stosowany odpowiednio; Z. Janowicz " Kpa- komentarz" W.Pr PWN 1999 s. 217). Zdaniem Sądu, biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że ocena dowodów zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przekracza granice swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa ) Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji zobligowany jest uwzględnić wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski