IV SA/Po 314/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie wykonywania przewozu drogowego bez karty opłaty drogowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . jh Pismem z dnia [...] marca 2010 r. M. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie wykonywania przewozu drogowego bez karty opłaty drogowej składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej Ppsa) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż, jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkich w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tymczasem ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika niebezpieczeństwo wystąpienia takiego stanu rzeczy, natomiast w uzasadnieniu spornego wniosku nie odniesiono się do żadnych konkretnych faktów mających potwierdzić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób rzeczywisty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ponieść również należy, iż fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez stronę skarżącą nałożonej kary sam w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. We wniosku strona nie opisuje swojej sytuacji finansowej ani też nie przedstawia jakichkolwiek dowodów na poparcie, iż konieczność zapłacenia kary spowoduje zaistnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem przez sąd wykonalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa Sąd orzekł jak w postanowieniu. jh