IV SA/Po 319/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant ref..staż. Marta Kmieciak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz- Frymus /-/D.Rzyminiak-Owczarczak KB/ Sygn. akt IV SA / Po 319 / 06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej jako: PPIS) uznał brak podstaw do stwierdzenia u J.G. choroby zawodowej- zespołu cieśni nadgarstka. Podstawą tego rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia [...] r., orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. a także wywiad epidemiologiczny. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J.G., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, twierdząc, iż mimo leczenia, w dalszym ciągu ma nie w pełni sprawne ręce, co jest skutkiem wykonywanej pracy. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. (dalej jako: PWIS) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zalecając uzupełnienie wywiadu epidemiologicznego odnośnie opisu czynności i sposobu wykonywania pracy przez J.G.. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], PPIS ponownie uznał brak podstaw do stwierdzenia u J.G. choroby zawodowej- zespołu cieśni nadgarstka. Podstawą tego rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia [...] r., orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. a także wywiad epidemiologiczny. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J.G., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, twierdząc, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca i uważając, iż przy analizowaniu przebiegu pracy zawodowej zaniżono ilość pobieranych prób mleka, kolczykowania krów i cieląt, a mimo przebytych operacji jej ręce są wciąż nie w pełni sprawne. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], PWIS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż po ponownych badaniach odwołującej się przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. należy uznać, iż brak jest związku przyczynowego pomiędzy wykonywana pracą a rozpoznanym obustronnym zespołem cieśni nadgarstka u J.G.. W skardze kierowanej do Sądu, J.G. wniosła o rozstrzygnięcie sprawy choroby zawodowej. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż zaniżono jej ilość kolczykowanego bydła jak również pobieranie prób mleka. Następnie skarżąca opisała przebieg swojej choroby i ingerencji lekarskich, wskazując, iż jej zdaniem, jej choroba nastąpiła z przeciążenia zawodowego. W odpowiedzi na skargę, PWIS wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując jednocześnie swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium dokonywanej kontroli- w przypadku braku odmiennych przepisów- jest zgodność z prawem. W przedmiotowej sprawie kontrola przeprowadzona zgodnie z wytycznymi zawartymi w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa) prowadzi do konkluzji, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca, u której zaistniało podejrzenie wystąpienia choroby zawodowej, poddana została procesowi orzeczniczemu prowadzonemu zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., nr 65, poz. 294 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., nr 132, poz. 1115- dalej jako: rozporządzenie) Procedura ta przewiduje badania prowadzone przez upoważnione jednostki orzecznicze, z możliwością weryfikacji wydanych orzeczeń. W przedmiotowej sprawie skarżąca skorzystała z pełnego trybu badań lekarskich. Zarówno badania prowadzone przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., jak i przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., nie potwierdziły rozpoznania choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Podkreślenia zaś wymaga, że samo narażenia na czynnik potencjalnie wywołujący chorobę zawodową nie jest wystarczającą przesłanką uznania schorzenie za taką chorobę. Konieczne jest bowiem stwierdzenie takiej jednostki chorobowej, która przez prawodowcę zamieszczona została we wspomnianym wykazie (§ 2 ust. 1 rozporządzenia) Inne, niźli wskazane tam schorzenia nie mogą być uznane za choroby zawodowe w rozumieniu rozporządzenia. Dodatkowo należy wskazać, iż zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W świetle przytoczonego wyżej brzmienia przepisu, samo jednak narażenie zawodowe nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej. Wskazane jest stwierdzenie (bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem), że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z uwagi na takie określenie przesłanki, dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest uzasadnienie (w tym także- z wysokim prawdopodobieństwem) związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem, a narażeniem zawodowym. W przedmiotowej sprawie, nie stwierdzono zaś u skarżącej objawów klinicznych, które potwierdziłyby, iż schorzenia, na które cierpi, są następstwem oddziaływania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wręcz przeciwnie, wskazano na odmienną etiologię dolegliwości skarżącej. Należy także podkreślić, iż zarzuty skarżącej odnoszące się do przeprowadzonych przez jednostki orzecznicze badań nie znajdują potwierdzenia, a sama skarżąca nie wskazuje żadnych nowych argumentów i nowych, nieznanych okoliczności w skardze, które potwierdzałyby, iż badania te nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Z kolei organy administracji orzekające ponownie w sprawie w sposób wnikliwy i wyczerpujący, nie pozostawiający miejsca na żadne wątpliwości, uzasadniły swoje zgodne z prawem i stanem faktycznym rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga nadto, że zakres kognicji Sądu nie przewiduje możliwości prowadzenia przez Sąd szerokiego postępowania dowodowego, Sąd ocenia bowiem jedynie sposób, w jaki postępowanie to było prowadzone przez organy administracji. W tym kontekście wskazać zaś trzeba, że uzasadnienia decyzji obu instancji są wnikliwe i spójne. Odnoszą się zarówno do orzeczeń lekarskich, jak i do przedstawionej przez skarżącą dowodów w sprawie. W ocenie Sądu, brak jest przesłanek, które wskazywałyby, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie naruszyły prawo. Przepisy jednoznacznie wskazują bowiem przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczności te były wzięte pod rozwagę w trakcie postępowania. Podkreślić trzeba, że organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu uprawnionej jednostki służby zdrowia. Podsumowując powyższe rozważania trzeba podkreślić, iż Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przy wydaniu przedmiotowej decyzji oraz w poprzedzającym ją postępowaniu, co- zgodnie z art. 151 ppsa obliguje Sąd do oddalenia skargi. W takim stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E Makosz-Frymus /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak KB/