IV SA/Po 321/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz – Frymus (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) nr (...) w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia (...) nr (...), 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana /-/ B.Popowska /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski Komendant Powiatowy Policji w G. (dalej - Komendant Powiatowy) Rozkazem Personalnym Nr (...) z dnia (...) roku, na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 6f ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 roku Nr 43 poz. 277 z późn. zm., dalej - ustawy o policji), zwolnił skarżącego – R. J. z dotychczas zajmowanego stanowiska detektywa Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w T. i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby na stanowisko detektywa Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji Kryminalnej KPP w G. w 7 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem (...) kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości z dniem (...) roku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż treść rozstrzygnięcia podyktowana była wynikami przeprowadzonych kontroli dotyczących zagadnień pracy operacyjnej, do której skarżący był zobowiązany, zgodnie z kartą opisu stanowiska, na którym pełni on służbę w Komisariacie Policji w T. Kontrola ta wykazała, iż przez okres (...) miesięcy skarżący nie wykazał się żadnymi wynikami w zakresie wymienionych czynności. Z przeprowadzonej kontroli wynika nieznajomość podstawowego przepisu prawnego dotyczącego pracy operacyjnej skarżącego, a także Jego bezczynność w zakresie poprawy stwierdzonych w czasie kontroli uchybień i błędów. Organ wskazał również w decyzji na trudną sytuację kadrową Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w G., a także na konieczność sprawowania nad policjantem ścisłej kontroli, co przy posiadanym przez wymienionego doświadczeniu zawodowym pozwoli na osiąganie przez niego w przyszłości zadawalających wyników w służbie. Policjant w terminie złożył odwołanie do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, w którym wnosił o uchylenie decyzji o przeniesieniu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w G. W uzasadnieniu kwestionował wyniki opisanej w rozkazie z dnia (...) kontroli, w szczególności podnosząc, że wbrew sugestiom, iż jego praca była niezadowalająca był On za nią wyróżniany i pozytywne opiniowany. Skarżący ponosił, iż bardzo angażował się w walkę z przestępczością i niejednokrotnie poświęcał swój prywatny czas dla pracy. Skarżący podniósł również argumenty natury rodzinnej (drugi związek małżeński i małe dziecko) oraz finansowej, które powodują, że przeniesienie będzie negatywnie odbijało się na obu tych stronach jego życia. Skarżący podał, iż przeniesienie jest dla niego krzywdzące, a dojazdy do nowego miejsca pracy staną się uciążliwe i kosztowne. Wskazał również skarżący na fakt rozeznania w środowisku przestępczym na terenie Komendy Policji T., co niewątpliwie, jego zdaniem, może się przyczyniać do zwiększenia wykrywalności przestępczości na tym właśnie terenie. Skarżący podniósł wreszcie, że sytuacja zaistniała w związku z rozkazem o przeniesieniu bardzo niekorzystnie odbiła się na jego zdrowiu, również psychicznym i musiał skorzystać z pomocy lekarza psychiatry. Skarżący zarzucił, iż nie zapewniono mu udziału w postępowaniu administracyjnym, naruszając tym samym dyspozycję art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000/98/1071 -j.t. ze zm., dalej - kpa). Decyzją nr (...) z dnia (...) roku Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w (dalej - Komendant Wojewódzki) uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że po wnikliwej analizie jakiej poddano ostatni rok służby policjanta nic nie wskazywało na nie wywiązywanie się przezeń z nałożonych zadań służbowych. Słaba ocena pracy policjanta winna była znaleźć swoje odzwierciedlenie w dokumentach opiniodawczych policjanta. Zgodnie z art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zobowiązany był zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W decyzji podkreślono jednak fakt, iż Komendant Powiatowy, działając na podstawie art.36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, ma prawo do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej miejscowości w ramach działania jednostki, którą kieruje oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Powyższe działanie mieści się bowiem w kategorii szczególnych uprawnień przełożonego i wynika ze swoistej specyfiki stosunku służbowego, na która składa się dyspozycyjność i zdyscyplinowanie policjanta. Przełożony posiada prawo do jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego, z uwzględnieniem interesu służby, w tym mobilności i skuteczności Policji. Jednakże przeniesienie na podstawie przepisów art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji, musi być należycie i przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Zgodnie z art. 77 kpa organ administracji publicznej zobligowany był do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, natomiast art. 107 § 3 tej samej ustawy wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej z podaniem, m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Komendant Powiatowy Policji w G. Rozkazem Personalnym Nr (...) z dnia (...) roku, działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 6 f ustawy o Policji, zwolnił R. J. z dotychczas zajmowanego stanowiska detektywa Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w T. i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby na stanowisko detektywa Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji Kryminalnej KPP G. zaszeregowane w (...) grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem (...) kwoty bazowej w wysokości (...) złotych oraz dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości z dniem (...) roku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na trudną sytuację kadrową, która zaistniała w Sekcji Kryminalnej KPP w G., a w związku z tym potrzebę zasilenia osobowego tej komórki organizacyjnej. Wskazał również na dotychczasowe doświadczenie oraz odpowiedni zasób wiedzy policjanta, które niewątpliwie przyczynią się do wdrożenia młodych stażem funkcjonariuszy w pracę dochodzeniowo-śledczą. Nadto przeniesienie R. J. - policjanta wyróżniającego się dobrym przygotowaniem do służby dochodzeniowej, zadań o znacznie wyższym stopniu zawiłości niż te, które realizowane są na poziomie komisariatu Policji - do KPP w G. pozwoli na sprawdzenie jego możliwości, a w przyszłości na ewentualny awans na wyższe stanowisko służbowe. Policjant w ustawowym terminie złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący ponownie zarzucił, iż naruszony został art. 10 kpa, gdyż nikt wcześniej nie uprzedził go o spotkaniu z Komendantem Powiatowym w sprawie przeniesienia (rozmowa taka miała miejsce (...) r.), a w związku z tym nie był przygotowany na rozmowę w sprawie przeniesienia. Sama zaś rozmowa nie była protokołowana i została przeprowadzona zraz po powrocie skarżącego ze zwolnienia lekarskiego. Nie zrozumiały jest również dla niego fakt, iż pięć miesięcy wcześniej w Rozkazie Personalnym (...) zarzucono mu szereg uchybień w pracy, co między innymi było powodem przeniesienia do KPP w G., obecnie zaś wskazuje się w rozkazie na zalety policjanta, jako powody przeniesienia. Zdaniem skarżącego, jeśli wziąć pod uwagę powyższe to oczywistym jest fakt, iż za wszelką cenę przełożony chce go przenieść do Komendy w G. Skarżący wskazał ponadto ponownie na odległość przyszłego miejsca pełnienia służby od jego miejsca zamieszkania oraz koszty związane z koniecznością dojazdów do pracy. Ponadto podnosił, iż przeniesienie z T. do G. wbrew jego woli narazi go na nieporozumienia rodzinne oraz może doprowadzić do rozkładu drugiego małżeństwa. Skarżący ponownie podniósł, iż przeniesienie bardzo negatywnie odbija się na jego zdrowiu psychicznym. Decyzją z dnia (...) nr (...) Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz daty przeniesienia i mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień (...) oraz zmienił datę przeniesienia i mianowania na dzień(...) , w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymując w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał treść art. 1 ust. 1 ustawy o Policji podkreślając, iż jednym z podstawowych warunków wykonywania zawodu policjanta jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, ale ma charakter administracyjno-prawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Powołując się na art. 28 ust. 1 ustawy o Policji podkreślono, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Ustawowe zaś ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza powyższymi ograniczeniami przełożony może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. Przeniesienie w trybie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji może nastąpić również z urzędu. Przeniesienie policjanta do innej miejscowości mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych i wynika ze swoistej specyfiki stosunku służbowego, na którą nakłada się wspomniana dyspozycyjność i zdyscyplinowanie policjanta. Przełożony posiada prawo do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, z uwzględnieniem interesu służby, w tym mobilności i skuteczności działania Policji oraz interesu policjanta. Organ wskazał, iż na skutek wcześniejszej kontroli u odwołującego się stwierdzono nieznajomość podstawowego przepisu prawnego dotyczącego pracy operacyjnej oraz jego bezczynność w zakresie poprawy stwierdzonych uchybień i błędów. Natomiast nie było i nie ma zastrzeżeń do wykonywanej przez skarżącego pracy dochodzeniowo-śledczej. Komendant Powiatowy Policji w G., będąc odpowiedzialnym za wyniki i pracę całej jednostki, uwzględniając trudną sytuację kadrową w pionie kryminalnym KPP w G. jak i doświadczenie i wiedzę policjanta w zakresie pracy dochodzeniowo-śledczej, możliwość rozwoju zawodowego skarżącego podjął decyzję o przeniesieniu Go do innej miejscowości na równorzędne stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego uposażenia na obszarze powiatu, w którym pełni on służbę. Zaskarżony rozkaz Komendanta Powiatowego został, w świetle powyższego, wydany z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Organ wskazał, iż osobista sytuacja rodzinna skarżącego nie jest odosobnionym przypadkiem, a służba w Policji wiąże się z pewnymi niedogodnościami, których każdy winien być świadomy. Odległość (...) nie powinna zaś stwarzać nadmiernych trudności, połączenia na trasie G. – T. są dogodne, a koszty przejazdu są zwracane przez zakład pracy. Organ nie zgodził się również z zarzutami naruszenia art. 10 kpa, wskazując, iż skarżący miał możliwość wypowiedzenia się, co uczynił już w trakcie rozmowy z Komendantem Powiatowym, wyrażając swoje niezadowolenie z zamiaru przeniesienia do KPP w G. oraz podając czynniki, które niekorzystnie wpłyną zarówno na wykonywaną przez niego pracę jak i jego życie rodzinne. Skargę na decyzję z dnia (...) wniósł skarżący w terminie podtrzymując dotychczasowe argumenty podniesione w odwołaniach. Skarżący kwestionował dogodność połączenia komunikacyjnego na trasie T. – G. oraz wskazywał na negatywne dla niego konsekwencje finansowe związane z, koniecznym jego zdaniem ze względów związanych z charakterem pracy oraz sytuacją rodzinną skarżącego, dojeżdżaniem samochodem do nowego miejsca pracy. Podkreślił ponownie swoją złą sytuację finansową oraz sytuację rodzinną, która się pogorszy w związku z przeniesieniem. Skarżący po raz kolejny zwrócił uwagę na swoje problemy natury psychologicznej, związane z obawą, iż w konsekwencji przeniesienia po raz drugi poświęci rodzinę dla pracy, co było powodem rozpadu jego pierwszego małżeństwa. Skarżący podkreślił, że praca jest dla Niego bardzo ważna i nigdy jej nie lekceważy, jednak nie chcę zmieniać miejsca pracy, a mając bagaż doświadczeń (awantury i kłótnie z byłą żoną o późne powroty do domu) chcę uniknąć podobnych w przyszłości. Uważa On, że życie osobiste podwładnego policjanta również jest bardzo ważnie i nie należy bagatelizować żadnego przedstawionego problemu, z którym przychodzi podwładny do przełożonego. Skarżący czuje się bardzo pokrzywdzony wydaną decyzją i uważa, że wydając rozkaz przełożony nie uwzględnił interesu policjanta, który, jak sam wskazał w zaskarżonej decyzji, winien uwzględnić. Zdaniem skarżącego organy nie zbadały w ogóle kwestii interesu skarżącego, który zostanie naruszony, ponieważ przeniesienie powoduje dla niego jedynie negatywne skutki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczasowe twierdzenia wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej -ppsa)). Zgodnie z art. 36 ustawy o Policji - Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, a organami właściwymi do wydawania decyzji w tej mierze są: komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa oraz komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", pozwala przenieść policjanta na stanowisko służbowe tylko wtedy, gdy stanowisko to jest równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Taki właśnie wniosek wynika a contrario z tego przepisu - skoro przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków w nim wskazanych, to przeniesienie na stanowisko równorzędne dopuszczalne jest zawsze z racji administracyjno - prawnego charakteru stosunku służbowego policjanta, stosunku charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Przepisy ustawy pozostawiają właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na takie równorzędne stanowisko. Sąd zauważa jednak, że przeniesienie na stanowisko równorzędne, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji, powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 Kpa), powinno być zatem należycie, przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Organy winny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zaznaczyć zatem należy, że decyzja o przeniesieniu powinna we właściwy sposób wykazać nie tylko równorzędność nowego stanowisko służbowego skarżącego, ale także zasadność i celowość jego przeniesienia na to nowe stanowisko, również w kontekście uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, a także utrzymany nią w mocy w określonym zakresie rozkaz personalny, wymagań tych nie spełniają. Uzasadnienie Rozkazu Personalnego Komendanta Powiatowego z dnia (...) r. jest lakoniczne, nie podaje kryteriów, jakimi organ ten kierował się przy ocenie równorzędności stanowisk. Uzasadnienie pierwszoinstancyjne nie zawiera żadnego uzasadnienia odnośnie kwestii równorzędności nowego stanowiska służbowego. Z tego punktu widzenia również decyzja organu odwoławczego jest wadliwa. Organ poprzestał jedynie na konstatacji, iż nowe stanowisko jest równorzędne. Sąd zauważa, że nie istnieją prawnie określone kryteria oceny takiej równorzędności. Z tego właśnie względu tym bardziej konieczne było wskazanie w decyzjach obu instancji, czym kierował się organ odwoławczy przy dokonywaniu oceny, że równorzędność ta istotnie nastąpiła. Jak wskazano uprzednio decyzja o przeniesieniu, z uwagi na art. 7 kpa, powinna we właściwy sposób wykazać zasadność i celowość jego przeniesienia na to nowe stanowisko. Sąd zauważa, iż organ pierwszej instancji jako uzasadnienie przeniesienia policjanta wskazuje "trudną sytuację kadrową Sekcji Kryminalnej KPP w G., spowodowaną występującymi vacatami", która w połączeniu z młodą kadrą pełniącą służbę w tej placówce powoduje konieczność sięgania po doświadczonych pracowników innych jednostek, w celu zapewnienia właściwego poziomu pracy dochodzeniowej. Wskazano, że skarżący ma doświadczenie i odpowiedni poziom wiedzy, którą z pewnością spożytkuje dla dobra służby oraz młodych policjantów, a powierzenie policjantowi, który wyróżnia się dobrym przygotowaniem do służby dochodzeniowej, zadań o znacznie wyższym stopniu zawiłości niż te, które realizowane są na poziomie komisariatu Policji pozwoli na sprawdzenie jego możliwości, a w przyszłości na ewentualny awans na wyższe stanowisko służbowe. Podkreślono ponadto, że wydano decyzję kierując się dobrem służby. Z kolei zaskarżona decyzja organu odwoławczego obszernie uzasadnia uprawnienie przełożonego służbowego do przeniesienia funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe. Organ II instancji akcentował administracyjno-prawny charakter stosunku służbowego policjantów, z którego wynika możliwość jednostronnego i władczego kształtowania istotnych składników tego stosunku. Wskazał, że przeniesienie policjanta do innej miejscowości mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonych i wynika ze swoistej specyfiki stosunku służbowego, na którą nakłada się dyspozycyjność i zdyscyplinowanie policjanta. Przełożony posiada, zdaniem organu, prawo do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, z uwzględnieniem interesu służby, w tym mobilności i skuteczności działania Policji oraz interesu policjanta. Komendant Powiatowy uwzględniając trudną sytuację kadrową w pionie kryminalnym KPP w G. jak również doświadczenie i wiedzę skarżącego w zakresie pracy dochodzeniowo-śledczej oraz możliwość rozwoju zawodowego skarżącego, podjął decyzję o jego przeniesieniu. A zatem należy stwierdzić, iż tak organ I jak i II instancji wskazują, jako powody przeniesienia skarżącego - po pierwsze: trudną sytuację kadrową Sekcji Kryminalnej KPP w G., po drugie: doświadczenie i wiedzę skarżącego. Sąd zauważa, że w stosunku do pierwszej z przyczyn organy wykazały daleko posuniętą ogólność, poprzestają praktycznie na konstatacji, iż sytuacja jest trudna. Podejmowanie decyzji, które w zamyśle mają na celu działanie w interesie społecznym wymaga wykazania, iż taka trudna sytuacja w istocie zachodzi. W świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności art. 9 i art. 11 kpa należy stwierdzić, iż organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy te powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Uzasadnienia rozstrzygnięć obu instancji nie respektują przywołanych zasad w zakresie wskazania potrzeb kadrowych Komendy Powiatowej Policji w G. i związanej z tym konieczności przeniesienia skarżącego na nowe stanowisko służbowe. W zakresie zaś drugiego ze wskazanych prze organy powodów przeniesienia, tj. doświadczenia i wiedzy policjanta, Sąd zauważa, że organy pozostają w tej mierze bardzo niekonsekwentne. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. W niniejszej sprawie Sąd zauważa, że w sprawie wydany był pierwotnie Rozkaz Personalny z dnia(...) roku, w którym w sposób jednoznacznie negatywny organ wypowiedział się na temat przebiegu służby skarżącego, w oparciu o przeprowadzone kontrole. Uchylając ten rozkaz organ odwoławczy wskazał, iż tego typu okoliczność, wymaga w świetle zasad postępowania administracyjnego szczegółowego uzasadnienia oraz poparcia zgromadzonymi w sprawie dowodami. Sąd zauważa, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z (...) odwołuje się do rzeczonej kontroli, samemu powołując się na kwestionowane uprzednio twierdzenia organu I instancji, którego rozstrzygnięcie uchylił. Organ wskazał, iż "w wyniku kontroli u odwołującego się stwierdzono nieznajomość podstawowego przepisu prawnego dotyczącego pracy operacyjnej...". Organ nie wskazał, w tej mierze żadnych dowodów, na których oparł swoje twierdzenia, a nadto należy zauważyć, że organ I instancji w uzasadnieniu (kontrolowanej w wyniku wniesienia odwołania) decyzji z (...) nie podnosi sam takich argumentów, wręcz przeciwnie. Również i ta sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem uchylonego rozkazu z dnia (...) oraz utrzymanym w mocy w tej części rozkazem z(...) budzi, na co wskazuje również skarżący, uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz prawdziwych motywów rozstrzygnięcia. Raz bowiem organ widzi konieczność przeniesienia skarżącego z powodu złych wyników kontroli jego służby, drugi raz powodem przeniesienia jest doświadczenie i wiedza skarżącego oraz jego wyróżniające się przygotowanie. Sąd nadmieni, że żadna z tych okoliczności nie została poparta żadnymi konkretnymi dowodami, co dotyczy również decyzji z (...) w zakresie w jaki w uzasadnieniu organ powołuje się, jak wskazano wyżej, na wyniki przeprowadzonej kontroli wykonywania służby przez skarżącego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy niekwestionowanym prawem Komendanta Powiatowego jest kształtowanie struktury Komendy Powiatowej Policji, określanie, w ramach art. 1 ust. 2 ustawy, konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa w art. 36 stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury KPP oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Choć przywołany art. 36 i 38 ustawy o Policji nie warunkuje możliwości przeniesienia policjanta na stanowisko równorzędne od wystąpienia szczególnych powodów, to jednak w świetle wymogu art. 7 i 107 kpa organ powinien przekonująco wykazać, że pozostawienie skarżącego na dotychczasowym stanowisku stałoby w sprzeczności z interesem społecznym. Milczenie ustawy co do kryteriów przeniesienia na inne, równorzędne stanowisko służbowe w żadnym zakresie nie uchyliło obowiązków wynikających z procedury administracyjnej. Jak wskazano powyżej art. 7 kpa nakazuje uwzględnienie w toku postępowania słusznego interesu obywateli. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy obu instancji orzekając nie uwzględniły interesu skarżącego, w szczególności w ten sposób, iż nie rozpatrzyły wszystkich wskazanych przez niego okoliczności mających, zdaniem skarżącego wpływ na jego sytuację, w sposób czyniący zadość przepisom o postępowaniu dowodowym (w szczególności art. 77 i 80 kpa). Skarżący wielokrotnie podnosił, iż decyzja o przeniesieniu jest dla niego niekorzystna, nie tylko z uwagi na sytuację finansową i rodzinną, które szczegółowo opisywał, ale również z uwagi na stan zdrowia. Organy całkowitym milczeniem pominęły ten ostatni element, nie odnosząc się do niego w żadnym stopniu, pomimo iż, jak wynika z akt sprawy, skarżący poddany był leczeniu szpitalnemu pod kątem psychiatrycznym. Organom, przysługuje inicjatywa dowodowa i winny nie tylko zbadać tę oraz pozostałe wskazane przez skarżącego okoliczności, ale je ocenić i uzasadnić tę ocenę w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 kpa). Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje kategorycznie celowości zwolnienia skarżącego z dotychczasowego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko. Sąd podkreśla jednak, że uzasadnienia rozstrzygnięć obu instancji pozostawiają zbyt wiele wątpliwości w tej kwestii bez koniecznej odpowiedzi. Uniemożliwia to Sądowi kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji, przesądza, że nie można co prawda wykluczyć prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, ale nie można także wykluczyć słuszności poglądu zaprezentowanego w skardze, iż rzeczywiste powody jego zwolnienia i mianowania pozostają nieujawnione. Organy istotnie nie wyjaśniły w przekonujący sposób merytorycznych podstaw swoich rozstrzygnięć. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 1611/00, LEX nr 80635). Ponadto organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 Kpa. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję (wyrok NSA z dnia 11 lipca 2001 r., sygn. IV SA 703/99, LEX 51234). Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzający ja rozkaz personalny z dnia 20 marca 2008 r. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/B. Popowska /-/E. Makosz-Frymus /-/M. Dybowski MZ