IV SA/Po 344/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak(spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę w całości Wnioskiem z dnia [...] listopada 2020r. Z. G. M. Spółka z o.o., wystąpił do Prezydenta Miasta P. o wydanie zaświadczenia o zgodności, zamierzonej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu użytkowego (zakład fryzjerski), zlokalizowanego w parterze budynku położonego na działkach oznaczonych geodezyjnie nr [...] i [...] (obręb [...]) przy ul. Ś. w P. - na lokal mieszkalny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmiejskiego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 219 K.p.a. odmówił wydania żądanego zaświadczenia W uzasadnieniu postanowienia po przytoczeniu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 10, § 13 ust. 1 i 2, § 25) organ podniósł, że dla wskazanego terenu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmiejskiego i na obszarze objętym planem przedmiotowa działka znajduje się w jednostce strukturalnej B3, w granicach jednostki oznaczonej symbolem MWu – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z obowiązującą lokalizacją usług w parterach budynków. Zatem w świetle tej uchwały wnioskowana zmiana sposobu użytkowania lokalu użytkowego (zakładu fryzjerskiego) na lokal mieszkalny, zlokalizowanego w parterze budynku przy ul.Ś. w P. nie jest możliwa, gdyż obowiązujący dla przedmiotowego terenu plan miejscowy wskazuje na lokalizację usług w parterze budynku. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem. W wyniku rozpoznania zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymało w całości zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało po przytoczeniu przepisów prawa i zapisów uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że brak jest podstaw do potwierdzenia zgodności z planem zamierzenia polegającego na wskazanej zmianie zagospodarowania, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z zacytowanymi zapisami planu. Postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu i stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (rozdział 4) k.p.a. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r., skarżący złożył skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego w postaci § 10, §13 i § 25 uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmiejskiego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ich błędnej wykładni jakoby w obszarze objętym wnioskiem zakazana była zmiana przeznaczenia lokalu wykorzystywanego do świadczenia usług ([...]) na mieszkalną, a także błędnym zastosowaniu poprzez powołanie jako podstawy rozstrzygnięcia przepisów mniemających zastosowania w sprawie, a także na skutek błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść postanowienia, 2) prawa procesowego – art. 219 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia, o jakim mowa w art.71 ust.2 pkt 4 P.b., poprzez bezpodstawną i nieuzasadnioną odmowę wydania żądanego zaświadczenia, mimo braku podstaw do tej odmowy. W tak zakreślonych granicach zaskarżenia skarżący domagał się uchylenia postanowień organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi uargumentował wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 159 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Zaskarżone postanowienie zapadło w postępowaniu o wydanie zaświadczenia toczącym się w oparciu o przepisy Działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.). "Wydawanie zaświadczeń". Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 pkt 1-2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany. Zaświadczenie stanowi oświadczenie wiedzy. Oznacza to, że istotą zaświadczenia jest potwierdzenie niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencji, rejestrze lub innych zbiorach organu administracji. Innymi słowy, dopuszczalne jest wydanie zaświadczenia wyłącznie na podstawie posiadanych przez organ danych bez potrzeby ich tworzenia, kreowania czy ustalania w drodze interpretacji, analizy lub porównania i wyprowadzania określonych wniosków. Zaświadczenie przenosi tylko już istniejące dane z rejestru, zbioru lub ewidencji do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna lub gdy informacje, które zaświadczenie ma potwierdzać, mają charakter interpretacyjny lub ocenny. Wskazane stanowisko jest powszechnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest nadto jednolite, ugruntowane i skład orzekający w sprawie niniejszej w całości je podziela (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2019 r., I OSK 1225/17, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w przypadkach o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a. organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodził żaden z przypadków obligujących organ do wydania zaświadczenia ze względów przedmiotowych. Skarżący Z. G. M. Spółka z o.o. wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. żądał bowiem wydania przez Prezydenta Miasta P. zaświadczenia o zgodności zamierzonej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu użytkowego (zakładu fryzjerskiego), zlokalizowanego w parterze budynku położonego na działkach oznaczonych geodezyjnie nr [...] i [...] (obręb [...]) przy ul. Ś. w P. - na lokal mieszkalny, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmiejskiego. W myśl przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020, poz.1333 ze zm.) (dalej. P.b.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; Zatem postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b. sprowadza się wyłącznie do zbadania zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu. Organ obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu i dokonać w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności należy odmówić wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art.71 ust.2 pkt 4 P.b. W postępowaniu tym nie podlega badaniu kwestia zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z innymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Jak wynika z akt sprawy zamierzona zmiana sposobu użytkowania wskazanego lokalu usługowego ([...]) na lokal mieszkalny nie byłaby zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru śródmiejskiego, uchwalonego uchwałą Rady Miasta w Pile nr XLVI/551/06 z dnia 28 lutego 2006 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego Nr 64, poz.1638 z dnia 5 maja 2006 r. Zgodnie z rysunkiem planu stanowiącym zał. nr 1 do w/w uchwały, działka objęta wnioskiem znajduje się w jednostce strukturalnej B3, w granicach jednostki oznaczonej symbolem MWu - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z obowiązującą lokalizacją usług w parterach budynków. Z § 13 ust. 2 uchwały w sprawie Planu, wynika, że centrum usługowe miasta wymaga lokalizacji usług ogólnomiejskich oraz sklepów specjalistycznych lokalizowanych w parterach budynków mieszkalno-usługowych oraz domach towarowych; suma powierzchni sprzedaży w domu towarowym, o której mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, może przekraczać 2.000 m 2. Z kolei § 6 ust 1 pkt c uchwały stanowi, że "na obszarze objętym planem określa się liniami rozgraniczającymi tereny o następujących przeznaczeniach: c) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z obowiązującą lokalizacją usług w parterach budynków, oznaczenie na rysunku – Mwu". Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w parterze budynku przy ul. Ś. obowiązuje lokalizacja usług, toteż zmiana przeznaczenia istniejącego tam lokalu usługowego na lokal mieszkalny jest niezgodna z zapisami Planu. Jasny i czytelny zapis § 6 ust.1 pkt 1 lit c) Planu, potwierdzony w § 13 ust. 2, nie pozostawia co do tego żadnych wątpliwości. Powyższa niezgodność skutkowała odmową wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 K.p.a., co prawidłowo orzekły organy obu instancji. W kontekście poczynionych uwag nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. Sąd nie dostrzegł również w zaskarżonych postanowieniach takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną, oddalił. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, albowiem przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (art.119 pkt 3 p.p.s.a.).