IV SA/Po 347/19

IV SA/Po 347/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak ( spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze sprzeciwu P. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 28 marca 2019 r. Nr [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 20 grudnia 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o. o. nr [...], na działce o nr ewid. [...] w obrębie W., gmina W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, co następuje. W dniu 25 października 2018 r. [...] Sp. z o. o. złożyła do Starostwa Powiatowego w S. wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o. o. nr [...], na dz. nr ewid. [...], w m. W.. Wraz z wnioskiem została załączona m. in. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. nr [...] (znak [...]) z dnia 15 lutego 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wobec planowanej inwestycji oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (znak [...]) z dnia 31 lipca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy we W. (znak [...]) z dnia 15 lutego 2018 r. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2018 r. Starosta [...] zobowiązał inwestora do przedłożenia oryginału decyzji o warunkach zabudowy z klauzulą ostateczności oraz rozszerzenia części konstrukcyjnej o założenia do obliczeń konstrukcyjnych z przyjętymi schematami statycznymi i wynikami tych obliczeń. Tego samego dnia zawiadomieniem organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w powyższej sprawie oraz poinformował strony o możliwości zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie i ustosunkowania się co do ich treści. W dniu 13 grudnia 2018 r. pełnomocnik inwestora przedłożył pismo, stanowiące odpowiedź na postanowienie wraz z brakującymi dokumentami i materiałami. Następnie Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o. o. Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli D. i J. O.. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda w pierwszej kolejności przywołał treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) - zwanej dalej "Prawem budowlanym" . W ocenie Wojewody analiza akt sprawy wskazuje, na konieczność ponownego przeanalizowania przez Starostę Szamotulskiego planowanej inwestycji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa. Jak wynika z zatwierdzonego przez organ I instancji projektu budowlanego, inwestor w ramach budowy stacji bazowej o wysokości 52, 30 m na terenie dz. nr ewid. [...], w m. W., planuje zainstalowanie trzech anten sektorowych typu AS25_3 pracujących w częstotliwości 2100MHz, skierowanych na azymut 40°, 160°, 280°, o maksymalnym pochyleniu wynoszącym 12° i wysokości zawieszenia wynoszącej 49,5 m n.p.t. Każda z projektowanych anten będzie posiadać moc EIRP wynoszącą 852,0 W. Oprócz powyższego inwestor planuje montaż sześciu anten radioliniowych. W rozpatrywanej sprawie faktem jest, że w odległości wynoszącej ok. 70 m od projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej istnieje inna stacja bazowa na dz. nr ewid.[...] w m. W.. Powyższe wynika z odwołania D. i J. O. oraz mapy z zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych Zdaniem organu odwoławczego, Starosta S. przedwcześnie wydał zaskarżoną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, bez ocenienia wpływu istniejącej stacji bazowej na projektowaną stację bazową telefonii komórkowej. Wskazano, że podmiot podejmujący działalność mogącą oddziaływać na środowisko ma prawo prowadzić swoje przedsięwzięcia, o ile nie przekracza dopuszczalnych poziomów tego oddziaływania, określonych w stosownym rozporządzeniu. Za "miejsca dostępne dla ludzi" zgodnie z zał. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003, nr 192, poz. 1883) uznaje się przestrzenie do wysokości 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego. W dalszej kolejności wyjaśniono, że obowiązkiem organu architektoniczno- budowlanego jest ocena, czy prace budowlane polegające na budowie stacji bazowej mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia i czy przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Wojewody kluczowym w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie zasobów archiwalnych, na których została wydana decyzja pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr ewid.[...], zasięgu promieniowania istniejącej jak i projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Ważnym aspektem będzie również ustalenie adresata decyzji pozwolenia na budowę, wydanego na działce sąsiedniej, obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Powyższa analiza dokumentacji projektowej, pozwoli na wykazanie zakresu oddziaływania istniejącej stacji bazowej na projektowaną stację bazową oraz może wskazać na potrzebę zsumowania oddziaływań ww. stacji bazowych. Wzajemnie oddziaływanie istniejącej jak i projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, powinno również zostać przedstawione przez inwestora w zakresie rozkładu pole elektromagnetycznego, przekraczającego wartość 0,1 W/m2, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. Organ odwoławczy podniósł, że kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie. Z tego powodu kwalifikacja powinna być przeprowadzona również dla sumarycznych mocy EIRP. Istnienie kilku anten znajdujących się na jednym azymucie wymagać będzie zsumowania mocy promieniowania izotropowego. Planowane zamierzenie budowlane nie przedstawia obiektu, na którym zainstalowane będzie kilka anten sektorowych na tym samym azymucie. Zasadnym będzie, przy ocenie zgodności inwestycji pod względem środowiskowym, uwzględnienie istniejącej stacji bazowej na działce sąsiedniej i wskazanie jej wpływu na projektowaną stację bazową, stosownie do art. 80 k.p.a.. Powyższe ustalenia organ powinien uwzględnić w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, organ II instancji wskazał na brak przedłożonej przez inwestora dokumentacji przedstawiającej rozkład wartości pola elektromagnetycznego dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w szczególności widoku rozkładu pola elektromagnetycznego w płaszczyźnie pionowej (przekrój wzdłuż emitowanego promieniowania elektromagnetycznego) zgodnego z wymogami wynikającymi z rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. W aktach sprawy brak jest informacji dotyczącej ostateczności pozwolenia nr [...] z dnia 16 października 2018 r. W. Konserwatora Zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P., a tylko ostateczne rozstrzygnięcia mogą stanowić podstawę do wydania na ich podstawie decyzji, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że postępowanie administracyjne przeprowadzono przez organ I instancji z naruszeniem zasad określonych wart. 7, 8, 9, 10, 77 oraz 80 k.p.a., a także art. 35 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazuje na to ustalony stan faktyczny i prawny, przeanalizowany całokształt sprawy. Wymagany zakres przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wyjaśniającego przekracza ramy postępowania odwoławczego. Z tego powodu niemożliwym było skorzystanie, przez organ odwoławczy z dyspozycji art. 136 k.p.a. gdyż z uwagi na jego zakres byłoby nadmiernie utrudnione i prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 35 § 3 k.p.a. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy, w tak szeroki sposób opisany w uzasadnieniu decyzji, postępowania wyjaśniającego prowadziłoby do naruszenia naczelnej zasady dwuinstancyjności, w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tylko w jednej instancji, a nie w dwóch. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności sprawy należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sprzeciw od decyzji Wojewody złożyła [...] sp. o.o. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia 20 grudnia 2018 r., mimo że decyzja ta odpowiadała prawu. W ocenie skarżącej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby Organ l instancji dopuścił się tego typu naruszenia przepisów postępowania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wytknięte przez Wojewodę "uchybienia" w rzeczywistości nie zaistniały, a "wady" postępowania, na które powołuje się Organ li instancji, stanowią jedynie konsekwencję błędnego stosowania przez Organ odwoławczy obowiązujących przepisów. Skarżąca wskazała, że w toku postępowania przed organem I instancji przedłożyła kwalifikację środowiskową, z której jednoznacznie wynika, że dla przedstawionej przez Skarżącego konfiguracji anten planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza ta stwierdza jednoznacznie, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych. Skarżąca stoi na stanowisku, iż Wojewoda błędnie wywodzi, że organ i instancji winien - przy dokonywaniu kwalifikacji inwestycji jako takiej, która nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko - uwzględnić przywołaną przez odwołujące się strony okoliczność, że w pobliżu działki, na której Skarżąca zamierza zrealizować swoją inwestycję, znajduje się inny maszt telekomunikacyjny i z tego powodu uwzględnić sumaryczną moc promieniowaną izotopowo dla obu systemów nadawczych. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). W ocenie Sądu, sprzeciw [...] Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ II instancji, od której wywiedziono sprzeciw, sprowadza się do oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zobowiązane są przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym, są jak najbardziej trafne. Dostrzeżone przez Kolegium braki w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu wyjaśniającym, a przy tym i niekompletność przedłożonej przez inwestora do akt dokumentacji, w istocie nie pozwoliły na dokonanie niebudzącej wątpliwości oceny, czy przedmiotowa inwestycja (będąca stacją bazową telefonii komórkowej) stanowi przedsięwzięcie, które, przed wydaniem wnioskowanej przez inwestora decyzji, wymaga przeprowadzenia procedury oceny jego oddziaływania na środowisko. Obowiązkiem bowiem organu architektoniczno- budowlanego jest ocena, czy prace budowlane polegające na budowie stacji bazowej mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia i czy przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpatrywanej sprawie faktem jest, że w odległości wynoszącej ok. 70 m od projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej istnieje inna stacja bazowa na dz. nr ewid.[...] w m. W.. Starosta S. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, bez ocenienia wpływu istniejącej stacji bazowej na projektowaną stację bazową telefonii komórkowej. Kluczowym zatem jest ustalenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, zasięgu promieniowania istniejącej (dz. nr ewid.[...]) jak i projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie Kolegium analiza dokumentacji projektowej, pozwoli na wykazanie zakresu oddziaływania istniejącej stacji bazowej na projektowaną stację bazową oraz może wskazać na potrzebę zsumowania oddziaływań ww. stacji bazowych. Wzajemnie oddziaływanie istniejącej jak i projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, powinno również zostać przedstawione przez inwestora w zakresie rozkładu pole elektromagnetycznego, przekraczającego wartość 0,1 W/m2, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. Ponadto organ II instancji wskazał na brak przedłożonej przez inwestora dokumentacji przedstawiającej rozkład wartości pola elektromagnetycznego dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w szczególności widoku rozkładu pola elektromagnetycznego w płaszczyźnie pionowej (przekrój wzdłuż emitowanego promieniowania elektromagnetycznego) zgodnego z wymogami wynikającymi z rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. W aktach sprawy brak jest informacji dotyczącej ostateczności pozwolenia nr [...] z dnia 16 października 2018 r. W. Konserwatora Zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P.. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że konieczność wyjaśnienia powyższych kwestii nie dawała podstaw do zastosowania art.136 k.p.a., były natomiast podstawy do uznania istnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., albowiem kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zakres koniecznych do przeprowadzenia ustaleń dowodowych jest na tyle duży, że nie można mówić tylko o "uzupełnieniu" dowodów. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dokładna analiza uzasadnienia decyzji jednoznacznie dowodzi, jakie okoliczności zdecydowały o wydaniu decyzji kasacyjnej i nie pozostawiają one najmniejszych wątpliwości, iż w tej sytuacji konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. powinna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Na marginesie Sąd wskazuje, że w dniu 20 lutego 2019 r. Rada Miasta i Gminy W. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta W. w rejonie ulic: R., [...], [...], Aleja [...], [...] oraz [...] w miejscowości N. W.. Swoim zasięgiem Plan obejmuje dz.nr [...], której dotyczy zaskarżona decyzja. Uchwała weszła w życie z dniem 02 kwietnia 2019 r., zatem już po wydaniu decyzji przez Wojewodę z 28 marca 2019 r. Ponadto 03 kwietnia 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. wydał decyzję o wygaśnięciu decyzji własnej Nr [...] z 15 lutego 2018 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. W reasumpcji Sąd ocenił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji kwestionowana sprzeciwem decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Nie zasługiwał więc na uwzględnienie zasadniczy zarzut sprzeciwu w zakresie naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Okoliczności tej sprawy wymagały bowiem uchylenia decyzji organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd zastosował dyspozycję art. 151a § 2 p.p.s.a. i oddalił sprzeciw.