IV SA/Po 355/06

Poznań, dnia 19 maja 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2006r. sprawy ze skargi Ł. K. na działanie Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w K. postanawia odrzucić skargę /-/ B. Popowska Ł. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na działanie Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w K., który w piśmie z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...] odmówił usunięcia danych osobowych z dokumentacji medycznej. Ponadto we wskazanym wyżej piśmie poinformowano skarżącego, iż podana we wniosku dokumentacja nr [...] nie dotyczy jego osoby. Jak wynika z akt sprawy Ł. K. pismem z dnia [...] grudnia 2005r. zwrócił się do Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w K. z podaniem o usunięcie danych osobowych zgromadzonych w archiwum pod sygn. [...]. Podstawą tego wniosku był art. 35 §1 ustawy o ochronie danych osobowych (Dz.U. nr 133, poz. 883 ze zm.). Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w K. wskazanym wyżej pismem z dnia [...] stycznia 2006r., odmówił usunięcia danych z dokumentacji medycznej argumentując, że wniosek dotyczy dokumentacji medycznej, której zasady prowadzenie regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (D.U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) i § 51 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001r. w sprawie rodzaju dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania (Dz.U. Nr 88, poz. 966 ze zm.), określającego okresy przechowywania archiwalnej dokumentacji dotyczącej zakładu opieki zdrowotnej. Tym niemniej mając na uwadze tryb w jakim skarżący zwrócił się z wnioskiem o usunięcie danych z archiwum (art. 35 §1 ustawy o ochronie danych osobowych), stwierdzić należy, że zgodnie z art. 35 §2 tejże ustawy w razie niedopełnienia przez administratora danych obowiązku, o którym mowa w ust. 1, osoba, której dane dotyczą, może się zwrócić do Generalnego Inspektora z wnioskiem o nakazanie dopełnienia tego obowiązku. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący skorzystał z tego szczególnego trybu odwoławczego. Oznacza to, iż przedmiotową skargę uznać należy za niedopuszczalną. Na podstawie art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej upsa) skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 52 §2 upsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, takim jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może również zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (por. T.Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005r., s. 235). Z tego względu, Sąd działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i art. 58 §3 upsa orzekł jak sentencji postanowienia. /-/ B. Popowska TZ/