IV SA/Po 362/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Wnioskiem złożonym dnia 20 czerwca 2012 r. (uzupełnionym w dniu 4 lipca 2012r. i 9 lipca 2012r.), N. P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (obecnie M. P. sp. z o.o.) działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., obecnie j.t. Dz.U. z 2013, poz. 1235- dalej ustawa OOŚ), zwróciła się z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na rozbudowie i przebudowie części hali nr 3 o pomieszczenia socjalne, rozbudowie hali nr 3 o budynek myjni, rozbudowie hali nr 4, rozbudowie części biurowej hali nr 4 o pomieszczenie palami na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...] w rejonie ul. W. w miejscowości D. Do powyższego wniosku załączono Raport o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, wypisy z ewidencji gruntów obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowana Inwestycja oraz obszar jej potencjalnego oddziaływania wraz z kopiami map ewidencyjnych. Wójt Gminy D. zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie jt. Dz.U. z 2013r., poz.267 – dalej k.p.a.) oraz art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy OOŚ zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie, informując jednocześnie o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Wójt Gminy D. ustalił, że na obszarze działek o nr ewid. [...] i [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Gminy D), a na pozostałych terenach, na których będzie prowadzona Inwestycja nie ma obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 30 i 33 ust. 1 oraz w związku z art. 79 ustawy OOŚ organ I instancji podał do publicznej wiadomości, poprzez ogłoszenie na stronie BIP Gminy oraz na tablicach informacyjnych Urzędu Gminy, że przystąpiono do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na wniosek inwestora N. P. P. Sp. z o. o. dla planowanego przedsięwzięcia, a nadto o wszczęciu postępowania w przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania (09.07-30.07.2012r.), o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej PPIS), działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy OOŚ zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Pismem z dnia 31 sierpnia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) zwrócił się do Inwestora o uzupełnienie Raportu o wskazane w piśmie elementy i wyjaśnienia, co Inwestor uczynił w dniu 16 września 2012 r. Pismem z dnia 05 września 2012 r. Inwestor dodatkowo doprecyzował żądanie wniosku. W dniu 25 września 2012 r. PPIS w P. sprostował opinię z dnia 14.08.2012 r. Pismem z dnia 26 września 2012 r. Wnioskodawca poinformował organ i RDOŚ o wprowadzeniu zmian do Raportu oraz o zauważonych błędach Raportu wnosząc o ich uwzględnienie. W związku z tym organ poinformował organy uzgadniający i opiniujący o powyższym. PPIS w P. w odpowiedzi podtrzymał swoje stanowisko. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] uzgodnił realizację planowanej inwestycji i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. RDOŚ nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy OOŚ. Zawiadomieniem z dnia 20 grudnia 2012 r. organ działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony o skompletowaniu materiału dowodowego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma. W dniu 28 grudnia 2012 r. do organu I instancji wpłynęło pismo M.S. zawierające zarzuty i wnioski dowodowe oraz stanowisko, iż nie wyraża on zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji oraz wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestycja będzie polegała na wytwarzaniu odpadów niebezpiecznych, powoduje szkody w plonach, zniszczenie drzewostanu i skażenie gruntu. Ponadto strona zawnioskowała o powołanie biegłych w sprawie oraz wskazała, że działania inwestora powodują i spowodowały obniżenie wartości gruntu, a przebudowa zakładu przyczyni się do zwiększenia uciążliwości. W związku z powyższym organ I instancji uznał za konieczne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. poinformował o jej terminie, a nadto wezwał strony do stawiennictwa osobiście lub przez pełnomocnika. Rozprawa administracyjna wyznaczona w niniejszej sprawie odbywała się w dniu 20 lutego 2013 r., na którą to okoliczność sporządzono protokół. Zawiadomieniem z dnia 27 lutego 2013 r. organ działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów, w tym z protokołem z rozprawy administracyjnej, uzgodnieniem RDOŚ oraz opinią PPIS w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. W dniu 15 marca 2013 r. do organu wpłynęło pismo M.S. z uwagami i wnioskami dowodowymi, do którego organ odniósł się pismem z dnia 26 marca 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ odmówił odroczenia terminu rozprawy na kolejny termin, o co wnioskował M.S. W dniu 10 kwietnia 2013 r. M.S. złożył kolejne pismo w sprawie, w którym podtrzymał wniosek o powołanie biegłych celem zbadania wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na wody gruntowe i wody pitne. W piśmie podniósł również, że odpady niebezpieczne nie są zabezpieczone przed wodami deszczowymi a raport nie zawiera informacji o oddziaływaniu inwestycji na wody pitne oraz że działalność inwestora powoduje szkody w plonach, zniszczenie drzewostanu, skażenie gruntu a także zarzucił brak przeprowadzenia przez organy gminy czynności kontrolnych. Do akt sprawy załączono notatkę służbową z dnia 16 kwietnia 2013 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Straży Gminnej w D. na okoliczność przeprowadzonej kontroli, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości a w szczególności faktu używania maszyny drukującej ROTOMEC. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r. organ działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów. Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 ustawy OOŚ, a także § 2 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397) ustalił na wniosek M. P. sp. z o.o. uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie hali nr 3 o pomieszczenie myjki, zabudowie istniejącej przy hali nr 3 wiaty na potrzeby magazynu wózków farbowych, zmianie sposobu użytkowania hali nr 3 z magazynowego na produkcyjno-socjalno-magazynowy i wydzielenie z niej pomieszczenia socjalnego oraz posadowienie w niej nowej maszyny drukarskiej ROTO 204, rozbudowie części biurowej przy hali nr 4 z przeznaczeniem na palarnię, powiększeniu hali nr 4 i wydzieleniu w niej powierzchni na prasę do odpadów, na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...] w miejscowości D. M.S. kwestionując powyższą decyzję wniósł odwołanie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 7 i 77 i 78 k.p.a., poprzez nie zapewnienie odwołującemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności uniemożliwienie odwołującemu się wzięcia udziału w rozprawie mimo, wcześniejszego usprawiedliwienia swojej nieobecności na rozprawach oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy poprzez nieuzasadnione pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych z zakresu wyceny nieruchomości oraz zagospodarowania przestrzennego i urbanistyki oraz ochrony środowiska, oparcie wydanej decyzji wyłącznie w oparciu o przedstawione przez wnioskodawcę prywatne opinie oraz zaświadczenia. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r., nr 80, poz.717 – dalej u.p.z.p.) poprzez nie uwzględnienie przy wydawaniu niniejszej decyzji interesów właścicieli działek sąsiednich, w sytuacji gdy realizacja inwestycji w opisanym w decyzji miejscu, godzi w ich prawa jako właścicieli, nadto ogranicza możliwość korzystania przez nich z zajmowanych nieruchomości godząc w zasady dobrego sąsiedztwa wypływające z art. 140 kodeksu cywilnego. W odwołaniu zarzucono również naruszenie art. 107 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności zaś pominięcie słusznych interesów właścicieli działek sąsiednich, jak również pominięcie zupełnie kwestii oddziaływania inwestycji na wody pitne, jak również odstąpienia od oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...].01.2014r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się do meritum sprawy wskazano, że inwestor przedłożył w organie I instancji raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który następnie, na skutek wezwania RDOŚ w P., został uzupełniony w zakresie jakiego domagał się RDOŚ i w zakresie jego kompetencji. Raport w celu dokonania uzgodnień był przesyłany do RDOŚ w P. oraz PPIS w P. Organy te uzgodniły i zaopiniowały w zakresie swoich kompetencji warunki realizacji przedsięwzięcia z zastrzeżeniami, które zostały uwzględnione w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia. I tak raport zawiera elementy wynikające z art. 66 ust. 1 OOŚ. Wszystkie postanowienia i opinie wydane w przedmiotowej sprawie charakteryzują się dużą dbałością o szczegóły, uzasadnienia ich są wyczerpujące i w pełni uzasadniają przesłanki, jakimi kierowały się organy podejmując takie rozstrzygnięcia. Zasadniczo raport ma pomóc organom właściwie ocenić oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia na środowisko poprzez jego szczegółowe opisanie i scharakteryzowanie w raporcie i podjąć właściwe rozstrzygnięcia. Wszystkie organy - w tym organ uzgadniający i organ opiniujący - pozytywnie oceniły raport i na jego podstawie przedstawiły własne stanowiska oraz wytyczne co do planowanego przedsięwzięcia. A zatem w ich opinii również raport jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję, która ma określić uwarunkowania środowiskowe chroniące to środowisko w możliwy sposób przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego nie można zatem zgodzić się z zarzutem, że organ I instancji nie wyjaśnił wszelkich okoliczności sprawy poprzez nieuzasadnione pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych z zakresu wyceny nieruchomości oraz zagospodarowania przestrzennego i urbanistyki oraz ochrony środowiska i oparcie wydanej decyzji wyłącznie w oparciu o przedstawione przez wnioskodawcę prywatne opinie oraz zaświadczenia. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Dokumenty jakie załączył odwołujący i na które się powoływał, to dokumentacja fotograficzna drzewostanu przydrożnego z okolic zakładu oraz zdjęcia sposobu magazynowania odpadów na ogrodzonym terenie inwestora. Z przedłożonej dokumentacji fotograficznej wynika, że na terenie Inwestora na powierzchni utwardzonej są przechowywane pojemniki i beczki (z dokumentacji nie wynika jakoby z pojemników przedostawałyby się do środowiska jakiekolwiek substancje). Dokumentacja obejmuje także sposób przechowywania odpadów stałych, które są powiązane i przetrzymywane na drewnianych paletach. Pojemniki i odpady stałe są wystawione na działanie czynników atmosferycznych, nie jest to jednak dowodem na ich negatywne oddziaływanie na środowisko. W toku sprawy nie pojawiły się żadne argumenty potwierdzone jakimikolwiek dowodami, czy nawet nie uprawdopodobniono negatywnego oddziaływania zakładu na środowisko. Organ nie miał zatem żadnych uzasadnionych podstaw by podważać opinię specjalistów wyrażoną w raporcie, ani uzgodnienie RDOS. W ocenie organu odwoławczego przedłożony w przedmiotowym postępowaniu raport został sporządzony prawidłowo i odniósł się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy, uwzględniające jego specyfikę. Z uwagi na sygnały ze strony odwołującego się dotyczące ewentualnych nieprawidłowości i w związku z zarzutem uruchomienia maszyny drukarskiej bez stosownego pozwolenia, w szczególności zawartych w piśmie odwołującego się z dnia 10.04.2013r., w dniu 16.04.2013r. Straż Gminna przeprowadziła kontrolę przedsiębiorstwa z której sporządzono notatkę służbową. Wynika z niej jednoznacznie, że podczas kontroli maszyna nie była używana, nie stwierdzono śladów farb oraz materiału drukarskiego. Wskazano także że na terenie zakładu działają trzy podobne maszyny. Nie stwierdzono też innych nieprawidłowości. W notatce zaznaczono, że podczas produkcji stosowane są bardzo wysokie standardy sanitarno-porządkowe a z wiedzy funkcjonariusza sporządzającego notatkę wynika, że kontrole z WIOŚ nie wykazały uchybień. Organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew zarzutom odwołania organ I instancji odniósł się również do zgłaszanych wniosków, co znalazło wyraz i w kierowanych do niego pismach i w decyzji. Organ I instancji poinformował również odwołującego, że przeprowadzenie dowodu w postaci opinii biegłych wskazanych przez odwołującego jest w przedmiotowej sprawie nieuzasadnione, gdyż kwestie dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostały szczegółowo wyjaśnione w raporcie oddziaływania na środowisko, stanowiący dowód w sprawie wymagany przepisami prawa. Pozostałe kwestie z zakresu wyceny szkód rolnych i wyceny wartości nieruchomości wykraczają poza prowadzoną ocenę oddziaływania na środowisko. Organ zapewnił odwołującemu się możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, o czym skarżący był kilkukrotnie informowany w toku postępowania, dodatkowo organ postanowił przeprowadzić rozprawę i umożliwił odwołującemu się wzięcie w niej udziału. Odwołujący się aż do zakończenia postępowania miał możliwość zarówno składania dowodów, powoływania twierdzeń, jak i wypowiadania się co do twierdzeń i dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Odwołujący się był informowany o każdym etapie postępowania administracyjnego i kilkukrotnie wypowiadał się w przedmiocie niniejszego postępowania, poprzez składanie pism w toku sprawy. W ocenie organu odwoławczego kwestie mające znaczenie dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały w toku prowadzonego postępowania udokumentowane i wyjaśnione. Kwestie podnoszone przez stronę wnoszącą uwagi w sprawie, dotyczące spadku wartości nieruchomości wykraczają poza zakres przedmiotowego postępowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. wskazano, iż przepis ten dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy a zatem nie dotyczy przedmiotowego postępowania administracyjnego i nie pozostaje w kompetencji organu prowadzącego to postępowanie badanie spełnienia wymogów, które z niego wynikają. Podobnie przepisy kodeksu cywilnego nie mogą być odnoszone do postępowania administracyjnego. Również jeżeli w ocenie skarżącego działalność inwestora wywołuje po jego strony szkody, w tym obniża wartość jego nieruchomości i należy się mu jakiekolwiek odszkodowanie to kwestie te mogą podlegać wyjaśnieniu i udowodnieniu, które spoczywa na skarżącym. Zdaniem organu odwoławczego nie jest również zasadnym zarzut, że nie sprawdzono w jaki sposób będą składowane odpady oraz zanieczyszczenia i nie zbadano jaki wpływ inwestycja będzie miała na wody pitne, bowiem wszystkie okoliczności były brane pod uwagę, dla określenia uwarunkowań środowiskowych tej inwestycji, a z dokumentacji akt sprawy i wyników analiz chemicznych wód opadowych i roztopowych z terenu firmy inwestora, wynika, że zawartość substancji nie przekracza dopuszczalnych norm zanieczyszczeń, a skoro nie zostały przekroczone normy to trudno mówić o możliwości zanieczyszczenia wód podziemnych, których częścią są wody pitne. W ocenie Kolegium organ I instancji nie naruszył, wbrew zarzutom odwołania wskazanych w nim przepisów ze względów wyżej powołanych, w szczególności nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego. Postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, organ prawidłowo reagował na działania stron w toku postępowania, pragnąc jak najpełniej, ale i bez uszczerbku dla szybkości postępowania zgromadzić i prawidłowo rozpatrzeć materiał dowodowy. Organ I instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i w tym celu podjął wszelkie dostępne czynności, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz również w uzasadnieniu decyzji, która jest spójna, kompletna i wyczerpująca oraz w opinii Kolegium czyni zadość art. 107 § 3 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł M.S. domagając się uchylenia w całości decyzji organu I i II instancji i orzeczenie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa, ewentualnie zaś o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I lub II instancji a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania skargowego. W skardze podniesiono zarzuty tożsame z zarzutami odwołania. Skarżący wskazał ponadto na naruszenie przepisów art. 59, art. 66 art., art. 71, art. Art. 80, art. 82, art. 85 OOŚ poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska, podczas gdy raport oddziaływania nie jest pełen, nadto organ nie wziął pod uwagę, że planowana inwestycja zwiększy znacznie produkcję i będzie w jeszcze większym stopniu oddziaływać na środowisko, a także działki sąsiednie. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisu art. 143 kodeksu cywilnego poprzez nie zastosowanie tego przepisu, jako stanowiącego podstawę dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. ustalającej uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie hali nr 3 o pomieszczenie myjki, zabudowie istniejącej przy hali nr 3 wiaty na potrzeby magazynu wózków farbowych, zmianie sposobu użytkowania hali nr 3 z magazynowego na produkcyjno-socjalno-magazynowy i wydzielenie z niej pomieszczenia socjalnego oraz posadowienie w niej nowej maszyny drukarskiej ROTO 204, rozbudowie części biurowej przy hali nr 4 z przeznaczeniem na palarnię, powiększeniu hali nr 4 i wydzieleniu w niej powierzchni na prasę do odpadów, na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...] w miejscowości D. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji był przepis art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 OOŚ, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja w momencie składania wniosku należała do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), który uchylony został z dniem 1 sierpnia 2013 r. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2013r., poz. 817). Rozporządzenie to w § 2 przewidziało, iż do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 OOŚ, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym zgodnie z art. 59 ust. 1. pkt 1 ustawy OOŚ, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane obligatoryjnie. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 OOŚ przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W artykule 77 ust. 1 OOŚ określono, że w tych kategoriach spraw, w których jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, zachodzi konieczność uzgodnienia ich warunków z organem wskazanym w pkt 1 tegoż przepisu, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w pkt 2. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art.80 ust.2), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art.77 ust.1 ustawy środowiskowej, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art.81 ust.1 ustawy środowiskowej), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art.81 ust.2 ustawy środowiskowej), 5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art.81 ust.3 ustawy środowiskowej) (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011r. sygn.. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 8981910). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W kontrolowanej sprawie planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami obowiązującego dla działek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] marca 2005r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w miejscowości D., rejon ul W., działki nr [...] i [...]. W powyższym planie określono przeznaczenie terenów (P, U) na cele lokalizowania obiektów produkcyjnych składów i magazynów oraz zabudowy usługowej. W §8 powyższego planu wskazano, iż jakiekolwiek emisje czynników szkodliwych nie mogą przekraczać dopuszczalnych norm. W uzasadnieniu decyzji wykazano, iż powyższy warunek został spełniony przez planowaną inwestycję. Z przywołanych w decyzji obliczeń, sporządzonego w sprawie raportu wynika bowiem, iż oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na stan zanieczyszczenia powietrza nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r. nr 16, poz. 87) poza terenem inwestycji. Przedstawiona analiza emisji hałasu uwzględniająca funkcjonowanie wszystkich zinwentaryzowanych źródeł hałasu, wykazał również że przy zakładanych parametrach eksploatacyjnych funkcjonowanie zakładu nie będzie naruszać akustycznych standardów jakości środowiska na ternach chronionych. W decyzji stwierdzono również, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie przekształconym antropogenicznie i nie wpływa negatywnie na środowisko przyrodnicze w tym na obszary chronione, a w szczególności na gatunki, siedliska przyrodnicze lub siedliska gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000. Ponadto RDOŚ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. uzgodnił realizację planowanej Inwestycji i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. RDOŚ nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, a PPIS postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Wydanie powyższych postanowień w zasadzie ukształtowało przedmiotową decyzję. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn.. akt II OSK 2544/11, LEX nr 1138181, "wydane postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje." Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów uchybienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wymogom k.p.a., wyjaśnić należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia tych przepisów w stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organy I i II instancji w uzasadnieniach wydanych decyzji wyjaśniły skarżącemu zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Uzasadnienia tychże decyzji, odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 § 2-5 kpa, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Organy I i II instancji prawidłowo bowiem uzasadniły wydaną w sprawie decyzję oceniając materiał dowodowy sprawy. Wbrew argumentacji skarżącego organy oceniły również wpływ planowanej inwestycji na środowisko w tym na wodę pitną, nie stwierdzając przy uwzględnieniu sposobu prowadzonej produkcji, sposobu magazynowania odpadów o produktów oraz poziomu wód gruntowych i rodzaju podłoża wpływu na środowisko wodne. W decyzji organu I instancji wskazano bowiem, iż ścieki bytowe odprowadzane będą do pięciu różnych, bezodpływowych zbiorników, w tym jednego projektowanego. W trakcie postępowania ustalono, iż Zakład M. P. Sp. z o.o. zlokalizowany jest na gruntach o słabej przepuszczalności, zbudowanych z glinów i pyłów. Pierwszy poziom wód podziemnych na tym terenie zalega na głębokości 2 - 1 m. Wody opadowe i roztopowe wymagające zagospodarowania będą pochodziły z nawierzchni utwardzonych i dachów budynków, a ich ilość zwiększy się nieznacznie w stosunku dp stanu obecnego, w związku z planowaną rozbudową hal. W dalszym ciągu ścieki opadowe i roztopowe będą odprowadzane wewnętrznym systemem kanalizacji przez osadnik i separator do Kanału T. - lewego dopływu S. S. Odprowadzane ścieki nie będą wykazywały przekroczeń wartości podanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lud do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Z 2006 r. Nr 137 poz. 984 z późn. zm.), w zakresie stężeń zawiesiny ogólnej i węglowodorów ropopochodnych. Skoro organ uzgadniający określił, że przy uwzględnieniu sposobu prowadzonej produkcji, sposobu magazynowania odpadów o produktów oraz poziomu wód gruntowych i rodzaju podłoża wpływu na środowisko wodne planowana inwestycja nie wpłynie na środowisko wodne, brak jest zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń popartych badaniami fizyko-chemicznymi ścieków deszczowych wykonane w dniu 6.11.2012r. przez Przedsiębiorstwo Usług Ochrony Środowiska "A" Sp.j. Nie można również podzielić poglądów skarżącego co do niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Zarzut dowolności wykluczają bowiem – jak ma to miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). W tym miejscu należy wskazać, iż organy zapewniły skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, o czym skarżący był kilkukrotnie informowany w toku postępowania, dodatkowo organ postanowił przeprowadzić rozprawę i umożliwił odwołującemu się wzięcie w niej udziału. Fakt, iż skarżący faktycznie z powodu własnej choroby nie wziął udziału w tej rozprawie nie stanowi naruszenia przepisów, uzasadniającego uchylenie zaskarżonych decyzji. Z uwagi na sprzeciw skarżącego organ I instancji uznał bowiem potrzebę przeprowadzenia rozprawy i wyznaczył jej przeprowadzenie, mając na uwadze pogodzenie interesów stron. Organ poinformował o możliwości wnoszenia wszelkich dowodów w sprawie przed rozprawą oraz o możliwości reprezentacji przez pełnomocnika. Skarżący nie skorzystał z tego prawa mimo, iż miał taką możliwość. Na rozprawie która się odbyła zobowiązano obecnego na niej ojca skarżącego do złożenia w zakreślonym terminie pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego, czego jednak nie uczynił. Przede wszystkim jednak na rozprawie tej nie przeprowadzono czynności na których oparto późniejsze rozstrzygnięcie. Dlatego też nieobecność skarżącego na tej rozprawie do której przeprowadzenia doszło nie było uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy zauważyć, na co zwracał również uwagę organ odwoławczy, iż przepis ten dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy i nie dotyczy przedmiotowego postępowania administracyjnego Analogicznie odnieśc należy się do kwatii ewntulanych szód po stronie skarżacego wynikających z wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości skarżacego, które dochodzić należy w ramach postępowania przed sądem powszechnym. Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd miał przy tym na uwadze, że ewentualne uchylenie decyzji Kolegium z uwagi na naruszenie w niniejszej sprawie przepisów postępowania jest możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a, a więc – jedynie wówczas – jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynika sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił