IV SA/Po 363/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 września 2020 r. sprawy ze skargi D. R. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. R. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy R. decyzją z [...].11.2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej u.p.z.p.), art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 654 z późn. zm., dalej u.i.z.e.w.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku D. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. D. z dnia [...] stycznia 2019 r., uzupełnionego i zmienionego dnia [...] września 2019 r., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...], obręb N. W., gmina R. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących z garażami w bryle budynków, na działce o nr ewid. [...], obręb N. W., gmina R.. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że do Burmistrza Miasta i Gminy R. w dniu [...] stycznia 2019 r. wpłynął wniosek D. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. D., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami w bryle budynków, na działce o nr ewid. [...], obręb N. ., gmina R.. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących z garażami w bryle budynków, na działce o nr ewid. [...], obręb N. W., gmina R.. Odwołanie od przedmiotowej decyzji w ustawowym terminie wniósł wnioskodawca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, biorąc pod uwagę, iż wnioskodawca zmodyfikował swój wniosek, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. i przekazało sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Pismem złożonym dnia [...] września 2019 r. wnioskodawca zmodyfikował swój pierwotny wniosek w zakresie zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę i dostarczył kopie map przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ wskazał, że Gmina R. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, stąd potrzeba prowadzenia niniejszej sprawy w oparciu o przepisy art. 59 ust. 1 oraz 2 u.p.z.p. Rozpatrując zgodność z przepisami odrębnymi stwierdzono, iż planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. orzekł realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących z garażami w bryle budynków, na działce o nr ewid. [...], obręb N. ., gmina R. i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze występowania stanowisk archeologicznych oraz w granicach obszaru chronionego krajobrazu. Zaznaczono, iż z dniem [...] lipca 2019 r. zmienił się stan prawny, który ma wpływ na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. Wskazano, że planowana inwestycja położona jest w bliskiej odległości od terenu przeznaczonego w obowiązującym planie pod elektrownie wiatrowe, na którym znajduje się istniejąca elektrownia wiatrowa. Jest to odległość mniejsza niż dziesięciokrotna wysokość zakładanej w planie elektrowni wiatrowej. Ustalenie warunków zabudowy dla budynków o funkcji mieszkalnej, na tym terenie, dopuszczalne było na podstawie przepisów przejściowych, tj. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 954 z późn. zm.) do dnia [...] lipca 2019 r. Organ uznał, iż planowana inwestycja naruszy przepisy odrębne tj. art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w. Działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest w odległości 1928 m od terenu przeznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację elektrowni wiatrowych - działka o nr ewid. [...], obręb N. W.. Zgodnie z uchwałą nr XVI/131/2012 Rady Miejskiej Rydzyny z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dąbcze - Nowa Wieś - Tworzanice (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2012 r. poz. 1517) działka o nr ewid. [...], obręb N. W., przeznaczona jest pod tereny infrastruktury technicznej — elektroenergetyki — elektrowni wiatrowych 1EW. Na terenie tym ustala się lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż 220 metrów nad poziomem terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w. budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, może być zlokalizowany w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) od elektrowni wiatrowej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 2 i 5 u.i.z.e.w. przez odległość, o której mowa powyżej, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Minimalna odległość zabudowy mieszkaniowej od terenu 1EW powinna wynosić powyżej 2200 m, a dla planowanej inwestycji wynosi 1928 m. Jest to odległość mniejsza niż dziesięciokrotna wysokość zakładanej w planie elektrowni wiatrowej. Nie jest zatem spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. u.i.z.e.w. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej naruszałaby przepisy odrębne. Ze względu na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w związku z tym, iż nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla nowej zabudowy mieszkaniowej odstąpiono od analizy sąsiedztwa i wyznaczania parametrów zabudowy dla planowanej inwestycji oraz pozostałych warunków stawianych przez art. 61 ust 1 pkt 2-4 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę zasadę szybkości i prostoty postępowania, wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1S60 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej k.p.a.), Burmistrz Miasta i Gminy R. odstąpił od badania pozostałych warunków stawianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. R. zarzucając jej : 1. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.z.e.w. i przyjęcie, że odległość budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa od elektrowni wiatrowej mierzona jest jako najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, podczas gdy odległość tą, w sytuacji, kiedy elektrownia wiatrowa jest już wybudowana, mierzy się jako najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, co skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; 2. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w. poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że wysokość elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) ustala się na podstawie danych z planu miejscowego, a co za tym idzie błędne przyjęcie, że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej wynosi 220 m, podczas gdy da się ustalić rzeczywistą całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej, albowiem jest ona wybudowana (istnieje) i wy nosi 150 m, co skutkowało błędnym określeniem minimalnej odległości zabudowy mieszkaniowej od terenu 1EW i odmową ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; 3. naruszenie zasady prawdy obiektywnej uregulowanej w art. 7 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania uregulowanej w art. 8 k.p.a. oraz zasady praworządności uregulowanej w art. 6 k.p.a., poprzez dopuszczenie się ww. obrazy prawa materialnego. Mając na uwadze opisane powyżej uchybienia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...].01.2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji Kolegium wyjaśniło, że już wcześniej w dniu [...] kwietnia 2019r. Burmistrz Miasta i Gminy R. po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję nr [...], w której odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, uznając iż nie zostały spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii braku spełnienia przez wnioskowane przedsięwzięcie warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium zwróciło uwagę na przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 654 z późn. zm.). Wskazało, że inwestycja planowana jest do lokalizacji na działce nr ewid. [...] obręb N. W.. Działka ta znajduje się w odległości 1928 m od terenu przeznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację elektrowni wiatrowych, tj. działki nr [...] obręb N. W.. Teren ten w uchwale Rady Miejskiej Rydzyny z dnia 27 stycznia 2012 r. nr XVI/133/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dąbcze - Nowa Wieś - Tworzanice (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2012 r., poz. 1517) przeznaczono pod obszar infrastruktury technicznej - elektroenergetyki - elektrowni wiatrowych (1EW). Na terenie tym ustalono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż 220 m n.p.t. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Odległość obu ww. nieruchomości możliwa jest także do zweryfikowania w internetowym Systemie Informacji Przestrzennej Gminy R. (https://rydzyna.e-mapa.net/). Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami w odległości 2200 m od terenu, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych (dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej przewidzianej w planie) brak jest możliwości lokalizacji budynków mieszkalnych. Tym samym Kolegium uznało, iż wobec niespełnienia jednego z warunków określonych w treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p., tj. art. 61 ust. 1 pkt 5, brak było możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Skargę od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. R. zarzucając jej : I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.z.e.w., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że odległość budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa od elektrowni wiatrowej, mierzona jest jako najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, podczas gdy odległość tę, w sytuacji, kiedy elektrownia wiatrowa jest już wybudowana, mierzy się jako najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; 2. naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wysokość elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) ustala się na podstawie danych z planu miejscowego, a co za tym idzie, błędne przyjęcie, że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej wynosi 220 m, podczas gdy da się ustalić rzeczywistą całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej, albowiem jest ona wybudowana (już istnieje) i wynosi 150 m, a co za tym idzie, pod uwagę winna być wzięta jej realna wysokość, co skutkowało błędnym określeniem minimalnej odległości zabudowy mieszkaniowej od terenu 1EW i utrzymaniem w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; 3. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia wymagań określonych w przedmiotowym przepisie, co w konsekwencji doprowadziło do nieprzeprowadzenia przez organ szczegółowej analizy urbanistycznej; II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 7 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, polegający na pominięciu przez organ okoliczności, iż na działce numer nr [...] objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod elektrownie wiatrową, znajduje się już obiekt, a nadto przez brak odniesienia do wykładni przepisów dokonanej w treści odwołania skarżącego z dnia [...] grudnia 2019 roku, art. 8 k.p.a. i 11 k.p.a., poprzez prowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niezgodny z zasadą przekonywania i pogłębiania zaufania do organów administracji, przejawiające się w: a) zaniechaniu pełnego uzasadnienia decyzji, b) nieustosunkowaniu się organu do podniesionych zarzutów we wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że w niniejszej sprawie inwestycja planowana jest do lokalizacji na działce nr ewid. [...] obręb N. W.. Działka ta znajduje się w odległości 1928 m od terenu przeznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację elektrowni wiatrowych, tj. działki nr [...] obręb N. W.. Teren ten w uchwale Rady Miejskiej Rydzyny z dnia 27 stycznia 2012 r. nr XVI/133/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dąbcze - Nowa Wieś - Tworzanice (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2012 r.,poz, 1517) przeznaczono pod obszar infrastruktury technicznej - elektroenergetyki - elektrowni wiatrowych (1EW). Na terenie tym ustalono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż 220 m n.p.t. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 654 z późn. zm.), w odległości 2200 m od terenu, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych (dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej przewidzianej w planie) brak jest możliwości lokalizacji budynków mieszkalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325, ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].01.2020 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. z [...].11.2019 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku D. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. D. z dnia [...] stycznia 2019 r., uzupełnionego i zmienionego dnia [...] września 2019 r., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...], obręb N. W., gmina R., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących z garażami w bryle budynków, na działce o nr ewid. [...], obręb N. W., gmina R.. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej u.p.z.p.) oraz przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 654 z późn. zm., dalej u.i.z.e.w.). Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 654 z późn. zm., dalej u.i.z.e.w.) lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.i.z.e.w. przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. W niniejszej sprawie sporny jest sposób wyliczenia odległości pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] obręb N. W., gm. R.. Dla terenu tego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika, że działka ta znajduje się 1928 m od terenu przeznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała z 27.01.2012 r. Rady Miejskiej Rydzyny, nr XVI/133/2012) pod obszar infrastruktury technicznej - elektroenergetyki elektrowni wiatrowych (1EW). Na tym terenie ustalono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż 220 m n.p.t. Organ przyjął, że skoro plan miejscowy zakłada 220 m wysokości elektrowni wiatrowej, to zgodnie z art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych dziesięciokrotność tej wysokości wynosi 2200 m i najbliżej w takiej odległości może zostać zlokalizowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. W ocenie Sądu organ dokonał błędnej wykładni przepisów ww. ustawy i błędnie do obliczenia odległości zastosował art. 5 ust. 1 pkt 5 wskazujący na linię rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych i błędnie przyjął wartość 220 m jako wysokość elektrowni wiatrowej, jako maksymalną wysokość dopuszczoną przez plan. Sąd wskazuje, że przede wszystkim należy mieć na uwadze, że elektrownia wiatrowa na działce [...], obręb N. W. już istnieje i jej wysokość wynikająca z projektu budowlanego (potwierdza to informacja ze Starostwa Powiatowego w L.) wynosi 150 metrów, natomiast średnica wirnika wraz z łopatami wynosi 100 metrów. W tej sytuacji organ powinien dokonać obliczeń dopuszczalnej odległości w odmienny sposób, czyli przy uwzględnieniu rzeczywistej wysokości istniejącej elektrowni wiatrowej. Zgodnie z art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotowy plan (uchwała z 27.01.2012 r. Rady Miejskiej Rydzyny, nr XVI/133/2012) zakładał maksymalną wysokość 220 metrów dla elektrowni wiatrowej. Sąd podkreśla, że elektrownia, która powstała zgodnie z tym planem ma jednak wysokość 150 metrów i ta realna wysokość powinna zostać wzięta przez organy pod uwagę przy dokonywaniu obliczeń. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Sąd wskazuje, że skoro budynki mieszkalne, które zamierza wybudować inwestor jeszcze nie istnieją, a elektrownia wiatrowa na działce nr [...] obręb N. W. istnieje, to aktualizuje się sposób obliczania odległości wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy, czyli: przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej. Należy wskazać, że art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 są oddzielone alternatywą "albo". Skłania to więc do przyjęcia, że pkt 4 stosuje się w sytuacji, gdy elektrownia istnieje, a punkt 5 stosuje się w sytuacji, gdy elektrownia jest jedynie przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, ze ustawodawca rozróżnia te dwie sytuacje (istnienia i nie istnienia elektrowni), tym samym do obliczania odległości należy brać, w zależności od sytuacji, wysokość istniejącej elektrowni (kiedy istnieje) albo wysokość wynikającą z planu miejscowego (kiedy elektrownia nie istnieje). Taką intencję ustawodawcy potwierdza uzasadnienie projektu ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych [dostępne na stronach internetowych Sejmu (http://www.sejm.gov.pl) i Senatu (http://www.senat.gov.pl)]. Wskazano w nim, że: "Istotnym elementem przedkładanego projektu jest również zaproponowany w art. 5 sposób ustalania odległości wskazanej w art. 4, którego schemat stanowi załącznik nr [...] do uzasadnienia. Ponieważ kwestia lokalizacji dotyczy: * tak lokalizacji elektrowni wiatrowej w odniesieniu do zabudowy oraz obszarów szczególnie cennych przyrodniczo, jak i lokalizacji zabudowy w odniesieniu do elektrowni wiatrowej, * zarówno odległości od istniejących, jak i planowanych obiektów, oraz obiektów, odnośnie których wydano pozwolenie na budowę, a więc także sytuacji, gdy nie jest jeszcze określone szczegółowe położenie danego obiektu, konieczne jest precyzyjne określenie sposobu mierzenia omawianej odległości minimalnej. Mając na względzie powyższe, w projekcie zaproponowano rozróżnienie sytuacji, gdy obiekt istnieje lub uzyskał pozwolenie na budowę (w obu tych przypadkach konkretna lokalizacja jest znana) oraz gdy wydano decyzję WZ lub na jego lokalizację pozwala plan miejscowy (w tych wypadkach znane są tylko granice terenu, na którym obiekt może być zlokalizowany)". Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uchylić zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wykładni zaprezentowanej w niniejszym uzasadnieniu i dokona merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z wyżej wymienionych powodów Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 205 p.p.s.a. ----------------------- 12