IV SA/Po 367/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] września 2011 r. skierowaną do S. Z. (dalej: "Skarżąca"), Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta") – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt. 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 pkt. 3 i 11, art. 12 ust. 1 oraz art. 25 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm., dalej: "u.p.o.u.a.") – uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], przyznającą świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz D. Z. w wysokości po 200 zł miesięcznie w okresie od dnia 01 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. (pkt 1) oraz odmówił przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz D. Z. na wskazany okres świadczeniowy (pkt 2). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 30 października 2009 r. S. Z. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla D. Z. Wskazaną wyżej decyzją z dnia 04 grudnia 2009 r. przyznano wnioskowane świadczenie. W wyniku ponownej analizy akt sprawy ustalono, iż egzekucja komornicza przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu, A. Z., wypada całkowicie skutecznie. W związku z tym postanowieniem z dnia 02 sierpnia 2011 r. wznowiono postępowanie administracyjne w sprawie, a następnie wydano przedmiotowa decyzję. Od opisanej decyzji Prezydenta Miasta odwołanie wniosła S. Z., domagając się jej "unieważnienia", gdyż decyzja ta jest niesprawiedliwa dla niej i dla jej syna. Skarżąca wskazała, że jak co roku złożyła wniosek do funduszu alimentacyjnego o przyznanie świadczenia, ponieważ ojciec dziecka nie płacił alimentów, które były zasądzone. Składając wniosek przedstawiła stosowne dokumenty i ze swojej strony dopełniła wszystkich formalności związanych z wnioskiem. Oceniła, że urzędnik, który prowadził sprawę, nie dopilnował, aby pieniądze od komornika przelewane były na konto urzędu przyznającego świadczenie. Skarżąca podkreśliła, że do tej pory nie ma pewności czy kiedykolwiek dłużnik będzie miał stałą pracę, która zapewni spłatę alimentów. Podniosła, że cały czas komornik sądowy utrzymywał, iż egzekucja jest bezskuteczna. Wyjaśniła, że ponieważ zamieszkała w Poznaniu, w urzędzie w Poznaniu złożyła też wniosek. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO") – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że w dniu 16 marca 2011 r. organ I instancji otrzymał pismo od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym we [...] (dalej: "Komornik") dotyczące sprawy egzekucyjnej przeciwko A. Z., którym poinformowano, że zaległość z tytułu wypłaconych świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 217,49 zł wraz z odsetkami została przekazana na konto Ośrodka Pomocy Społecznej we [...] w dniu [...] października 2009 r. Jednocześnie Komornik wskazał, iż egzekucja stała się skuteczna z chwilą uregulowania zadłużenia względem tego ośrodka. Dalej SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.u.a. bezskuteczność egzekucji oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych; za bezskuteczną egzekucję uważa się również niemożność wszczęcia lub prowadzenia egzekucji alimentów przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z powodu: (a) braku podstawy prawnej do pojęcia czynności zmierzających do wykonania tytułu wykonawczego w miejscu zamieszkania dłużnika, (b) braku możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą. Organ odwoławczy ocenił, że informacja udzielona przez Komornika jest nową okolicznością faktyczną, istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, istniejącą w dniu wydania decyzji, tj. w dniu 04 grudnia 2009 r., a nie znaną organowi – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – i uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie. Na opisaną decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła S. Z. Skarżąca podniosła, że niemal w tym samym czasie, co zaskarżoną decyzję, otrzymała również decyzję SKO uchylającą decyzję organu I instancji ustalającą, że kwota 2.400 zł pobrana w przedmiotowym okresie zasiłkowym jest świadczeniem nienależnie pobranym, i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stwierdziła, że nie wie, które pismo jest właściwe i jak je należy rozumieć. Powtórzyła, że składając wniosek przedstawiła stosowne dokumenty i ze swojej strony dopełniła wszystkich formalności związanych z wnioskiem. To urzędnik podjął decyzję o przyznaniu świadczenia. Skarżąca oceniła, że może się tylko domyślać, że to Komornik lub urzędnik nie dopilnowali tego, aby wyegzekwowane pieniądze zostały przekazane na konto właściwego ośrodka, a konsekwencje ponosi ona. Podkreśliła, że nie fałszowała żadnych dokumentów, a wszystko robiła w dobrej wierze. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej: "p.p.s.a.") strona skarżąca winna wnieść skargę w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Pouczenie o takim właśnie trybie wnoszenia skargi zawarto w zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzję doręczono na adres Skarżącej w dniu 12 marca 2012 r. (k. 14 akt adm. II inst.), zatem ostatnim dniem do wniesienia skargi był 11 kwietnia 2012 r. Tymczasem skarga została złożona (nadana w urzędzie pocztowym) w dniu 12 kwietnia 2012 r. (k. 23 i 28 akt sądowych), co oznacza, że została wniesiona po terminie. Jednocześnie brak wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ze względu na to, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej złożenia, tj. po dniu 11 kwietnia 2012 r., Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. niniejszym postanowieniem orzekł o jej odrzuceniu. Zarazem na podstawie art. 6 p.p.s.a. Sąd informuje, że Skarżąca może – pomimo niniejszego odrzucenia skargi – ubiegać się o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Uczyni to wszakże pod tym warunkiem, że strona zwróci się do sądu – za pośrednictwem organu, którego decyzję zaskarżyła (tu: SKO) – z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (tu: w terminie 7 dni od daty doręczenia Skarżącej niniejszego postanowienia), uprawdopodabniając w nim okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Do wniosku należy załączyć skargę.