IV SA/Po 370/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Starosty [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Starosty [...] na nakaz Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany organizacji ruchu na drodze powiatowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 23 marca 2017 r. Starosta [...], zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego, skargę na nakaz opisany w rubrum. Zaskarżonym aktem Wojewoda Wielkopolski nakazał, w zakreślonym terminie, wprowadzić zmianę organizacji ruchu na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości [...], polegającą na "dostosowaniu organizacji ruchu do zgodności z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, jednocześnie zapewniając mieszkańcom nieograniczony dostęp do drogi publicznej tj. umożliwienie wyjazdu z nieruchomości w dowolnym kierunku". W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania aktu. Uzasadniając wniosek pełnomocnik napisała, że nakaz zobowiązuje Starostę do wykonania robót budowlanych na drodze, zmierzających do zlikwidowania znajdującego się na niej przejścia dla pieszych z tzw. prawem azylu, co jest inwestycją czasochłonną, wymagającą znacznych środków finansowych. Nadto wykonanie tych robót prowadziłoby – zdaniem Wnioskodawcy – do trwałej i istotnej zmiany w ruchu na drodze. W razie natomiast uwzględnienia skargi Starosta zobowiązany byłby do przywrócenia usuniętego wcześniej stanu, co doprowadziłoby do podwójnego, niecelowego wydatkowania znacznych środków publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przesłankami zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z wykonania danego aktu lub czynności. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające zastosowanie powołanej instytucji, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego nakazu. Przede wszystkim Sąd zaznacza, że do skargi nie zostały dołączone żadne dokumenty świadczące o czasochłonności i kosztowności robót. Tym bardziej brak wywodu o niebezpieczeństwie wyrządzenia stronie skarżącej – w następstwie wykonania nakazu - znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe sformułowanie wniosku, że przewidziane w nakazie roboty są inwestycją czasochłonną i wymagają "znacznych" środków finansowych pozostaje zatem niepoparte żadnymi liczbami czy okolicznościami. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę, która wszystkich koniecznych danych nie przedstawiła na poparcie wniosku. Co do stanowiska (także pozbawionego uzasadnienia), że wykonanie nakazu doprowadzi do trwałej i istotnej zmiany ruchu na drodze, to Sąd stwierdza, że bezterminowa zmiana organizacji ruchu drogowego na drodze powiatowej, polegająca na zlikwidowaniu przejścia dla pieszych z azylem dla pieszych, samodzielnie nie spełnia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero wykazanie niebezpieczeństwie wyrządzenia – w następstwie wykonania aktu - znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, mogłoby skutkować uwzględnieniem wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek wykonania aktu grozi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wykonania tego typu nakazu, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonego nakazu nie wystarczy odtworzenie przejścia dla pieszych, z azylem dla pieszych. Tego rodzaju okoliczności nadzwyczajne nie wynikają z wniosku. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.