IV SA/Po 385/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2018 r. w przedmiocie wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego i adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 maja 2017r. odrzucił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Wraz z zażaleniem na powyższe postanowienie (odrzuconym postanowieniem tut. Sądu z dnia 27 czerwca 2017r.) R. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący ponowił w zażaleniach wniesionych na wydane w sprawie postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2017r. (w przedmiocie odrzucenia zażalenia), postanowienie z dnia 22 sierpnia 2017r. (oddalające wniosek o wyłączenie referendarza sądowego i prostujące postanowienie z dnia 27 czerwca 2017r.) i zarządzenie z dnia 7 listopada 2017r. (pozostawiające bez rozpoznania zażalenie oraz wniosek o wyłącznie sędziego i referendarza sądowego). We wszystkich wskazanych wyżej wnioskach o przyznanie prawa pomocy, skarżący w sposób ogólnikowy oświadczył, że jest osobą bezdomną, wskazując ma wzrost zadłużenia, brak środków na życie, koszty leczenia oraz ciężki fizyczny i psychiczny rozstrój zdrowia. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 98 – 99 akt) wnioskodawca nie podał żadnych informacji dotyczących własnej sytuacji osobistej i majątkowej. Mając powyższe na uwadze pismem z dnia 15 listopada 2017 r. Wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Wnioskodawca nie odpowiedział na powyższe wezwanie. W związku z powyższym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2018r. odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący nie wyjaśnił w pełni swej sytuacji finansowej, gdyż wbrew wezwaniu nie przedłożył żadnych dokumentów ani informacji koniecznych do ustalenia wysokości uzyskiwanych dochodów oraz stanu majątkowego. Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł R. P. wskazując, iż jest ono niezgodne z prawem i stanem faktycznym oraz budzi jego niezadowolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.- dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wydając zaskarżone postanowienie referendarz sądowy słusznie zwrócił uwagę, że z treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy. Orzeczenie sądu w zakresie przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym zależy od tego czy strona wykaże istnienie przesłanek, o których mowa w art. 246 p.p.s.a. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć bowiem świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku powinna uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest przy tym kryterium finansowe (postanowienie NSA z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 886/14, LEX nr 1634804). W niniejszej sprawie skarżący pomimo skutecznego wezwania do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających oświadczenia w nim zawarte, tego nie uczynił. Sąd stwierdza zatem, że referendarz zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił skarżącemu przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż skarżący nawet nie podjął próby wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z uwagi na wskazaną okoliczność, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji