IV SA/Po 389/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Aldony T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi Aldony T. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 6 marca 2009r. nr [...] przedmiocie oceny stanu technicznego obiektu postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu, 2. odmówić zwolnienia od kosztów sądowych. /-/ P. Miładowski Postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lipca 2009r. zostało doręczone skarżącej wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w dniu 27 lipca 2009r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 25akt sądowych). Pismo skarżącej stanowiące sprzeciw od wskazanego rozstrzygnięcia złożono w dniu 3 sierpnia 2009r. w placówce pocztowej, zachowując ustawowy termin do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uzależnione jest od wystąpienie ustawowych przesłanek. Osoba fizyczna wnioskująca o przyznanie prawa pomocy zobowiązana jest zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) do wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jest szczególną formą pomocy państwa przyznawanej osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej lub ograniczającej dostęp do sądu. Dla uznania wniosku za uzasadniony decydujące znaczenie ma więc brak możliwości zgromadzenia środków finansowych w dłuższym okresie, o ile istniały podstawy do przewidywania tego wydatku. Potwierdza to orzecznictwo sądowe z którego wynika, że ubiegający się o zwolnienie od kosztów sądowych w każdym przypadku powinien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że nie jest w stanie zgromadzić odpowiednich środków na opłacenie kosztów koniecznych do prowadzenie postępowania przed sądem administracyjnym. Oceniając informacje przedłożone przez skarżącą Sąd stwierdza, że nie może ona zostać uznany za osobę, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Sytuacja majątkowa w jakiej znajduje się skarżąca, a w szczególności fakt, że jej stały dochód stanowi wynagrodzenie w wysokości 1600 zł netto uzyskiwane ze stosunku prawy, świadczy o tym, że ma ona możliwości zgromadzenia środków koniecznych do poniesienia kosztów sądowych. Tym bardziej, że skarżąca pozostaje sama w gospodarstwie domowym i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Mając na uwadze dochód skarżącej, jak również specyfikę sprawy dotyczącej zagadnień związanych z prawem budowlanym – oceną stanu technicznego przedmiotowego obiektu, Sąd uznał za celowe i zasadne przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Dane wskazane przez skarżącą we wniosku pozwalają na przyjęcie, że ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru mogłoby spowodować uszczerbek dla koniecznego utrzymanie skarżącej. Wobec powyższego na podstawie oraz art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. /-/P. Miładowski