IV SA/Po 389/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 389/11 co do zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego o uzupełnienie wyroku z dnia 22 września 2011r. p o s t a n a w i a Przyznać adwokat O. W-J. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z dnia 22 września 2011 r. WSA w Poznaniu oddalił skargę M. S. na decyzję wskazaną w rubrum postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 26 września 2011 r. (k. 68) ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zaznaczając, że w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011 r. zażądał przyznania wynagrodzenia od Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, wysokość stawki minimalnej wynosi 240 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu, Sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 157 § 1-2 w związku z art. 250 p.p.s.a. sąd uwzględnił wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.