IV SA/Po 391/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. R. i I.R. na akt Prezydenta Miasta Kalisza z dnia 20 kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę. /-/ P. Miładowski Pismem z 26 marca 2009r. G. R. wystąpił o zwrot części opłaty za kartę pojazdu Mercedes-Benz zarejestrowanego w dniu 29 czerwca 2004r. Prezydent Miasta Kalisza pismem z 20 kwietnia 2009r. nr [...] odmówił zwrotu części opłaty, wskazując że opłatę w kwocie 500 zł pobrano zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej: p.r.d.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2003r., nr 137, poz.1310, dalej: rozporządzenie). Organ pouczył G. R. o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w poznaniu w terminie 30 dni od doręczenia pisma z 20 kwietnia 2009r. Z zachowaniem terminu wskazanego w pouczeniu, w dniu 26 maja 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga na akt Prezydenta Miasta Kalisza o odmowie zwrócenia części opłaty za kartę pojazdu. Organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), a ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr153, poz.1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa – w tym w szczególności w ustawie z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podziela stanowisko wyrażone w uchwale z 4 lutego 2007r. w sprawie I OPS 3/07 (publ.: ONSAiWSA 2008/2/21), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że odpowiedź organu administracji na żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu ma charakter aktu lub czynności, na które przysługuje zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności organów administracji. Jednakże kontrola ta uzależniona jest od spełnienia warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. – który to przepis stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Skarżącemu w rzeczonej sprawie nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania lub zażalenia, stąd też przed wniesieniem skargi winien on, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwać na piśmie Prezydenta Miasta Kalisza - w terminie czternastu dni od dnia, w którym doręczono mu akt z 20 kwietnia 2009r. - do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas dopiero możnaby uznać, że wyczerpano środki zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., a 30 dniowy termin do wniesienia skargi liczony byłby zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia w trybie administracyjnym musiało skutkować odrzuceniem skargi. Przy czym Sąd wskazuje, że organ wadliwie pouczył o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, pomijając obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia prawa zgodne z powołanymi przepisami. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może jednak zgodnie z art. 112 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Dlatego w przypadku złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, fakt udzielenia błędnego pouczenia winien być wzięty pod uwagę jako niezawiniona przez stronę okoliczność, która spowodowała uchybienie tego terminu. Za zasadne uznał Sąd odnieść się również do kwestii legitymacji skargowej I. R. Dokumenty zebrane w aktach administracyjnych – w tym kopia umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu, dowód opłacenia karty pojazdu, decyzje rejestracyjne, zaświadczenie VAT-25 oraz zaświadczenie potwierdzające zapłatę akcyzy – wskazują, że jedynym właścicielem auta jest G. R. i to on pismem z 26 marca 2009r. wystąpił o zwrot części opłaty za kartę pojazdu. I. R. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwrotu części opłaty i nie była adresatem pism organu. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć aby miała ona interes prawny we wniesieniu skargi, a co za tym idzie nie może ona zostać uznana ani za uczestnika, ani za stronę niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych wszystkich względów skargę należało zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić jako niedopuszczalną. /-/P. Miładowski MZ