IV SA/Po 397/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 08 lutego 2007 r. ze skargi I.F. Przedsiębiorstwo Zagraniczne Spółka z o.o. w P. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/B.Popowska /-/E. Makosz-Frymus MB Inspektor Pracy w P. dnia [...] stycznia 2006 r. - działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednolity: DZ. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) w pkt. 1 postanowienia nałożył na Przedsiębiorstwo Zagraniczne I. – F. Sp. z. o. o w P. grzywnę w kwocie [...] zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, w pkt. 2 zobowiązał Przedsiębiorstwo Zagraniczne I.–F. Sp. z. o. o w P. do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr rej. [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. W przewidzianym terminie Przedsiębiorstwo Zagraniczne I.-F. Sp. z. o. o w P. złożyło zażalenie na postanowienie z dnia [...] stycznia 2006 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, umorzenie postępowania egzekucyjnego i przyznanie skarżącemu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia wskazano m. in., że Inspektor Pracy nałożył na skarżącego grzywnę w maksymalnej kwocie przewidzianej ustawą oraz że jest to już czwarta z kolei grzywna nałożona na skarżącego w przedmiotowej sprawie. Nakładając grzywnę nie zbadał i nie wziął pod uwagę sytuacji finansowej skarżącego. Skarżący jest w trudnej sytuacji finansowej, prowadzi negocjacje z wierzycielami celem zawarcia układu, uczestniczy także w programie restrukturyzacyjnym zobowiązań budżetowych. Podejmuje wysiłki zmierzające do poprawy swojej sytuacji finansowej i utrzymania prowadzonej działalności. Nakładanie grzywien w celu przymuszenia w tak rażąco wygórowanej wysokości może doprowadzić do dodatkowego pogorszenia i tak trudnej sytuacji finansowej skarżącego. Swoim działaniem organ administracji dał wyraz działaniu, które nie służy dobrze pojętemu interesowi społecznemu i słusznemu interesowi pracowników. Tym samym zaskarżone postanowienie narusza zasadę wyrażoną w art. 7 kpa. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071- dalej kpa) postanowił odmówić przyjęcia zażalenia z powodu upływu terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że zobowiązanemu doręczono postanowienie z dnia [...] stycznia 2006 r. w dniu [...] stycznia 2006 r. Termin wniesienia zażalenia upłynął [...] stycznia 2006 r., natomiast zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej w P. [...] stycznia 2006 r. O możliwości wniesienia zażalenia strona została pouczona. Niezachowanie terminu do wniesienia zażalenia spowodowało uprawomocnienie postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Przedsiębiorstwo Zagraniczne I.- F. Sp. z. o. o w P. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego przez niego w mocy postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie skarżącemu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumenty podniesione w zażaleniu nadto wskazał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2006 r. wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Po 286/04 uchylono decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] stycznia 2004 r., nr rej. [...]. Uchylona decyzja utrzymywała w mocy decyzje nr 1-5 nakazu Inspektor Pracy w Poznaniu będące podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr rej. [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje : Skarga okazała się bezzasadna Kontrola sądu administracyjnego- zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa ) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Przepis art. 141 § 2 kpa jasno i precyzyjnie wskazuje, iż zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczania postanowienia. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący otrzymał postanowienie Inspektora Pracy w P. z dnia [...] stycznia 2006 r. w dniu [...] stycznia 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez skarżącego, karta 14 akt administracyjnych) i że został pouczony o terminie i sposobie wniesienia zażalenia. Zażalenie strona skarżąca wniosła dopiero w dniu [...] stycznia 2006 r. (koperta, karta 15 akt administracyjnych), czyli po terminie przewidzianym w kpa. Stąd też za słuszne należy uznać postanowienie z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Okręgowego Inspektora Pracy. Należy wskazać, iż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu (niepublikowany wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA / Łd 2990 / 95). W związku z tym, odmowa przyjęcia zażalenia z powodu upływu terminu do jego wniesienia ( stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia) nie zależy od uznania organu, lecz musi być dokonane w momencie zaistnienia obiektywnych przesłanek, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Pogląd ten jest niekwestionowany i znajduje poparcie w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np: w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA / Gd 1482 / 96, w którym stwierdzono, że: "skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu (art. 129 § 2 kpa). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 kpa. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej"; czy też w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA / Ka 2111 / 94, w którym przyjęto, że: "gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania" i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - tak NSA w wyroku z dnia 27 listopada 1996 r., SA / Łd 2665 / 95, BS 1997, nr 5, poz. 32. Na marginesie należy wskazać, a co sąd ustalił z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2006 r. wydany w sprawie sygn. akt IV SA/Po 286/04 jest nieprawomocny. Akta sprawy w dniu [...] maja 2006 r. zostały przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Okręgowego Inspektora Pracy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. /-/E. Kęcichwost-Durchowska /-/B. Popowska /-/E. Makosz-Frymus MB