IV SA/Po 4/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia z udostępnienia informacji o środowisku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2019 r. o nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa W. z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia z udostępnienia informacji o środowisku. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że Polska Izba [...] w Ł. (dalej również jako: "Izba") zwróciła się do Marszałka Województwa W. (dalej również jako: "Marszałek") o wyłączenie z udostępnienia danych dotyczących listy klientów, na rzecz których realizuje ona obowiązki w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. W uzasadnieniu wskazano, że powyższe informacje są informacjami o wartości handlowej i ich udostępnienie mogłoby naruszać pozycję konkurencyjną. Wnioskodawca wskazał, że dane, których wyłączenia się domaga stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1010 ze zm.). Marszałek Województwa W. decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił spółce uwzględnienia wniosku o wyłączenie informacji z udostępnienia. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że dane o których wyłączenie wnioskuje strona są danymi publicznie dostępnymi oraz są informacjami niezbędnymi do realizacji obowiązków regulowanych przepisami prawa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Polska Izba [...] zarzucając jej naruszenie art. 16 ust 1 pkt 7 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 283, dalej jako: "ustawa") przez błędne przyjęcie, że lista klientów nie posiada wartości handlowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie podniosło, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy. Zgodnie z nim organ administracji nie udostępnia informacji o środowisku jeżeli informacje dotyczą "informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli udostępnienie tych informacji mogłoby pogorszyć konkurencyjną pozycję tych osób i złożyły one uzasadniony wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania". Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zarówno w świetle regulacji prawa krajowego, jak i unijnego zasadą jest prawo do udzielania informacji o środowisku a odmowa musi być interpretowana ściśle biorąc pod uwagę nadrzędność interesów publicznych i związane z tym prawo do otrzymania informacji. Samego fakt, że informacja ma wartość handlową dla przedsiębiorstwa i objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa nie stanowi wystarczającej podstawy do odmowy udzielenia informacji. Konieczne jest wykazanie, że udzielenie tej informacji mogłaby pogorszyć konkurencyjną pozycję podmiotu od którego ta informacja pochodzi (i go dotyczy). Ocena czy rzeczywiście informacja mogłaby pogorszyć konkurencyjność podmiotu musi być obiektywnie uprawdopodobniona. Nie wystarczy zatem subiektywne przekonanie podmiotu iż taki skutek hipotetycznie może nastąpić. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Kolegium zauważyło, że odwołujący nigdzie nie wykazał w wymagany sposób, że informacje o klientach Izby posiadają wartość handlową i ich ujawnienie może pogorszyć konkurencyjną pozycję odwołującego się. W dalszej części uzasadniania Kolegium podniosło, że ustawa nie zawiera definicji tajemnicy przedsiębiorstwa. Definicja ta znajduje się natomiast w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie jest możliwa tylko wówczas, jeżeli ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wyraźnie na to pozwala, czyli zachodzi jedna z okoliczności tą ustawą wskazanych, zobowiązujących bądź pozwalających na odmowę (odmowa o charakterze obligatoryjnym bądź fakultatywnym - przepisy zawarte w art. 16-20 ustawy). Odmowa udzielenia informacji ma charakter wyjątkowy. Dlatego podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinien samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zastrzeżenie dotyczące obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorcy może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownej analizy, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w istocie informacje których wyłączenia z ujawnienia domaga się strona obiektywnie nie spełniają kryterium tajemnicy przedsiębiorstwa, której ujawnienie mogłoby pogorszyć jej konkurencyjną pozycję tych osób (art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy). Za odmową wyłączenia przedmiotowych informacji z udostępnienia przemawia fakt ich powszechnej dostępności. Na podstawie przepisów ustawy o odpadach został uruchomiony rejestr podmiotów gospodarującymi odpadami. Przedsiębiorcy prowadzący taką działalność rejestrowani są w tej bazie, zaś każdy zainteresowany ma możliwość dostępu do tego rejestru i sprawdzenia z jakim podmiotem w zakresie gospodarowania odpadami dana firma ma podpisaną umowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła Izba reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 16 ust. 1 pkt 7 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną interpretację i bezzasadne przyjęcie, że lista klientów, na rzecz których Polska Izba [...] realizuje obowiązki w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi stanowi informacje powszechnie dostępną; 2. art. 16 ust. 1 pkt 7 w zw. z ust. 4 ustawy poprzez jego błędną interpretację i bezzasadne przyjęcie, że lista klientów, na rzecz których Polska Izba [...] realizuje obowiązki w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa i nie może podlegać wyłączeniu z udostępniania, podczas gdy stanowi ona nieujawnione do wiadomości publicznej przez Izbę informacje, posiadające wartość gospodarczą, co do których Izba podjęła działania w celu zachowania ich poufności, a zatem mieści się ona w definicji tajemnicy przedsiębiorstwa określonej w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając skargę Izba przedstawiła w pierwszej kolejności dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazała na podstawę prawną wniesionego żądania. Następnie podniosła, że na podstawie ustawy z udostępnienia wyłączono informacje o wartościach handlowych, w tym dane technologiczne dostarczone przez osoby trzecie i objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli udostępnienie tych informacji mogłoby pogorszyć konkurencyjną pozycję tych osób, zaś został przez te osoby złożony wniosek o wyłączenie tych informacji ze szczegółowym uzasadnieniem co do możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej. Do zastosowania owego wyjątku niezbędne jest aby informacja pochodziła od podmiotu wnoszącego o jej wyłączenie z powszechnej dostępności, z podaniem motywów uzasadniających takie wyłączenie oraz informacja musi posiadać wartość handlową. Izba spełniła wszelkie przesłanki uzasadniające zastosowanie wyjątku w zakresie udostępniania informacji o środowisku. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy Izba złożyła wniosek o wyłączenie z udostępniania, pochodzącej on niej, listy klientów, na rzecz których Izba realizuje obowiązki w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Powyższy wniosek złożono w zakreślonym przepisami ustawy terminie. Izba podniosła, że zarówno informacja o liście klientów Izby, jak i o masie opakowań wprowadzonych przez poszczególnych jej członków taką wartość posiada. Biorąc pod uwagę, że na rynku usług związanych z odzyskiem odpadów działa wiele podmiotów, oczywistym jest, że informacja ta stanowi listę potencjalnych klientów, umożliwiającą oszacowanie konkretnych zysków na podstawie danych o masie wprowadzonych opakowań. Powyższe zachwiać może konkurencyjną pozycją Izby. Większe podmioty, mogąc oszacować potencjalne przyszłe zyski będą w stanie przygotować ofertę, z którą Izba nie będzie mogła konkurować. Z tych powodów lista klientów Izby ma olbrzymie znaczenie gospodarcze i dlatego też stanowi ona tajemnicę przedsiębiorstwa Izby. Co więcej, sami przedsiębiorcy, będący klientami Izby również zastrzegli, że powyższe informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Każda z umów zawieranych przez Izbę z przedsiębiorcami wprowadzającymi zawiera zobowiązanie Izby do zachowania w tajemnicy wszystkich danych przekazywanych przez przedsiębiorców, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W związku powyższym Izba, poza przypadkami, w których zobowiązują ją do tego przepisy nie udostępnia informacji o przedsiębiorcach wprowadzających. Każdorazowo również Izba składając dokumenty, zastrzega, że dane o jej klientach stanowią niepodlegającą udostępnieniu informację o wartości handlowej. Następnie Izba podniosła, że art. 32 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 543 ze zm.) stanowi, że organizacja odzysku opakowań jest obowiązana zachować w tajemnicy wszelkie dane przekazane jej przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Skoro ustawa wprowadziła obowiązek zachowania w tajemnicy danych przekazanych przez wprowadzających, trudno uznać, aby identyczne dane będące w posiadaniu organu samorządu gospodarczego, jaką jest Izba miały podlegać udostępnianiu. Izba wskazała również, że Marszałek w decyzji poprzedzającej decyzję Kolegium uznał, że ujawnienie listy klientów może być dla Izby niekorzystne i może pogorszyć jej sytuację finansową. Pomimo tego organ przyjął, że powyższe informacje nie może podlegać wyłączeniu z udostępniania, gdyż ich udostępnienie pogorszyć może wyłącznie pozycję rynkową Izby. Marszałek wskazał natomiast, że wyłączenie przedmiotowych informacji z udostępniania nie pogorszyłoby pozycji konkurencyjnej osób trzecich - tj. klientów Izby. W ocenie organu nie została więc spełniona przesłanka uzasadniająca wyłączenie informacji z udostępniania, określona w ustawie. W ocenie Izby również powyższą wykładnię uznać należało za błędną. Izba wskazała wreszcie, że czym innym są dane dotyczące konkretnego, jednostkowego podmiotu działającego na rynku, które można pozyskać wpisując odpowiednie żądanie w wyszukiwarce rejestru BDO, a czym innym jest kompletna lista podmiotów, będących kontrahentami Izby zawierająca dane o ilościach wprowadzonych opakowań. Przetworzenie danych znajdujących się w rejestrze BDO, tak aby stworzyć listę klientów Izby, jeżeli byłoby możliwe, wymagałoby ogromnego nakładu pracy. Dlatego też nie można stawiać znaku równości między danymi zgromadzonymi w rejestrze BDO, a listą konkretnych kontrahentów Izby, która stanowi informację przetworzoną w stosunku do prostych danych zebranych w rejestrze BDO. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa W. z w przedmiocie odmowy wyłączenia z udostępnienia informacji o środowisku. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie budzą wątpliwości i zostały w całości przedstawione w stanie faktycznym uzasadnienia. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie został spełnione przesłanki określone w art. 16 ust 1 pkt 7 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzasadniające przyjęcia, że lista Izby może zostać wyłączona z udostępnienia. Stosownie do treści powołanego powyżej przepisu władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że we wniosku złożonym na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zainteresowany musi wykazać, że informacja jest tajemnicą przedsiębiorstwa oraz wskazać, w jaki konkretnie sposób ujawnienie informacji mogłoby naruszyć jego konkurencyjną pozycję na rynku. Powinien też określić, które konkretnie zawarte w danym dokumencie informacje mają być wyłączone z udostępniania (przeważnie bowiem nie będzie podstaw do utajnienia całego dokumentu). Okoliczności te podlegają badaniu w razie odmowy udostępnienia informacji o środowisku w trybie art. 16 ust. 1 pkt 7, gdyż złożenie uzasadnionego wniosku o wyłączenie tych informacji z udostępniania stanowi jedną z przesłanek zastosowania tego przepisu (por. także M. B., Komentarz do niektórych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Lex/el 2014). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok NSA z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. akt I OSK [...], Baza NSA). Również w doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, W. 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. zastrzeżenie poufności informacji i dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd podziela stanowisko Izby, że lista jej klientów ma olbrzymie znaczenie gospodarcze i musi być postrzegana jako tajemnica przedsiębiorstwa. Zwrócić należy w szczególności uwagę, że jak wyjaśniono w skardze zarówno Izba, jak i przedsiębiorcy, będący klientami Izby zastrzegli, że listy klientów, na rzecz których skarżąca realizuje obowiązki w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, stanowią tajemnicę. Zastrzeżenie powyższe zawiera każda z umów zawieranych przez Izbę. Konsekwentnie skarżąca, poza przypadkami, w których zobowiązują ją do tego przepisy nie udostępnia informacji o przedsiębiorcach wprowadzających. Spełniony został zatem aspekt formalny tajemnicy przedsiębiorstwa. Natomiast w kwestii spełnienia warunku materialnego zauważyć należy, że informacja podlegająca ochronie na gruncie art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji musi mieć przynajmniej minimalną wartość gospodarczą. Informacje składające się na zbiorcze pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa muszą posiadać pewną wartość ekonomiczną, tzn. ich wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski. Samo pojęcie wartości gospodarczej informacji należy oceniać w sposób obiektywny, a zatem samo przekonanie przedsiębiorcy o wartości posiadanej przez niego informacji nie jest wystarczające. Z drugiej strony należy raczej opowiedzieć się za liberalną wykładnią pojęcia wartości gospodarczej, która zakłada, iż chodzi o minimalną aktualną lub potencjalną wartość gospodarczą informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK [...], Baza NSA). Zdaniem Sądu informacja o kontrahentach Izby stanowi wartość gospodarczą. Może ona bowiem stanowić podstawę do ustalenia listy klientów Izby, a w konsekwencji ich przejęcia przez inny podmiot prowadzący tego rodzaju działalność gospodarczą. Konsekwentnie za nieprawidłowe i niezrozumiałe uznać należało stanowisko organu I instancji, że informacja, o wyłączenie której wnioskowała skarżąca nie stanowiły tajemnicy przedsiębiorcy. Odrębną kwestią pozostaje natomiast kwestia dostępu do informacji. W powyższym zakresie Kolegium stanęło na stanowisku, że za odmową wyłączenia przedmiotowych informacji z możliwości ich udostępnienia przemawia fakt, że są one powszechnie dostępne. Organy zwróciły bowiem uwagę na fakt, że na podstawie przepisów ustawy o odpadach został uruchomiony rejestr podmiotów gospodarującymi odpadami. Przedsiębiorcy prowadzący taką działalność rejestrowani są w bazie, zaś każdy zainteresowany ma możliwość sprawdzenia z jakim podmiotem w zakresie gospodarowania odpadami dana firma ma podpisaną umowę. Sąd zauważa jednakże, że istotnie, w polskim systemie prawnym wprowadzony został rejestr podmiotów gospodarującymi odpadami, gdzie każdy zainteresowany ma możliwość sprawdzenia z jakim podmiotem w zakresie gospodarowania odpadami dana firma ma podpisaną umowę. Jednakże informacja, o której wyłączenie z dostępu do informacji wniosła Izba, stanowi informację, która nie jest dostępna bezpośrednio w BDO. Na żadnym etapie postępowania organy prowadzące postępowanie nie wykazały, aby dostęp do informacji, o wyłączenie której wnioskowała Izba był faktycznie (realnie) możliwy. Pomimo, że od samego początku Izba podnosiła, że czym innym są dane dotyczące konkretnego, jednostkowego podmiotu działającego na rynku, które można pozyskać wpisując odpowiednie żądanie w wyszukiwarce rejestru BDO, a czym innym jest kompletna lista podmiotów, będących kontrahentami Izby zawierająca dane o ilościach wprowadzonych opakowań, organy administracji publicznej zignorowały powyższe argumenty i nie wskazały, czy stanowisko skarżącej jest w powyższym zakresie prawidłowe. Powyższe uchybienie powoduje, w ocenie Sądu, że wbrew ogólnym zasadom postępowania administracyjnego określonych w art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) nie rozważono w sposób wystarczający zgromadzonego materiału dowodowego. Stanowiło to istotne naruszenie przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy są zobowiązane do wyjaśnienia, czy informacja, o której wyłączenie wnioskuje skarżąca jest faktycznie możliwa do uzyskania w BDO, czy też stanowi informację, która może być uznana za informację przetworzoną, której uzyskanie wymaga znacznego nakładu sił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.