IV SA/Po 407/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Wójta Gminy T. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę Jednym pismem z (...) r. S. W. (dalej: "Skarżący") wniósł skargi dotyczące "usunięcia naruszenia prawa" przy wydawaniu postanowień przez Wójta Gminy T. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") dotyczących "zawieszenia wydania decyzji o warunkach zabudowy" dla działek o numerach (...) do (...) położonych w T., w tym dla działki nr (...), której dotyczyło postanowienie Wójta opisane w rubrum nin. postanowienia. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że Wójt wydał postanowienia o zawieszeniu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działek o ww. numerach i nie czekając na uprawomocnienie się tych postanowień zawieszał je, mimo iż Skarżący od wszystkich postanowień o zawieszeniu wnosił odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżone postanowienia o zawieszeniu postępowania wydane zostały na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z opracowywanym planem miejscowym oraz na podstawie art. 101 § 1 i 3, i art. 123–126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; w skrócie: "k.p.a."). Wójt wyjaśnił, że zgodnie z art. 143 k.p.a. zażalenie nie wstrzymuje wykonania postanowienia, w związku z czym zawieszenie postępowania pomimo wniesionego odwołania było prawidłowe, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z (...) r. wezwano Skarżącego do oświadczenia, czy przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wójta z (...) r. nr (...) o zawieszeniu postępowania, czy też wnosił on zażalenie od tego postanowienia i skarga dotyczy postanowienia organu II instancji – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu I instancji (k. 1–2 akt sądowych). Wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu (...) r. (k. 14, 15 akt sądowych). Zatem termin do udzielenia przez Skarżącego odpowiedzi na wezwanie upłynął bezskutecznie w dniu (...) r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ w rozpatrywanej sprawie Skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie organu I instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli więc na dany akt administracyjny (decyzję, postanowienie) środek taki przysługuje, wniesienie skargi na ten akt jest niedopuszczalne. Niewyczerpanie przewidzianych w ustawie środków zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zaskarżone postanowienie Wójta z (...) r. nr (...) o zawieszeniu postępowania jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na to postanowienie przysługiwało Skarżącemu zażalenie, o czym został on prawidłowo pouczony w treści tego aktu. Mimo to Skarżący wniósł skargę na ww. postanowienie Wójta bezpośrednio do Sądu, co oznacza, że nie doszło w tym przypadku do wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Wobec tego złożenie przedmiotowej skargi do Sądu było niedopuszczalne i nie mogło doprowadzić do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż takie postępowanie mogła zainicjować jedynie skarga na rozstrzygnięcie organu II instancji (tu: postanowienie SKO wydane po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Wójta), w ramach rozpatrywania której Sąd może uczynić przedmiotem badania także legalność poprzedzającego je postanowienia organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, tj. skargę odrzucił, przy czym stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.