IV SA/Po 413/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznawaniu w dniu 09 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie bezczynności Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie postanawia odrzucić skargę /-/ G. Radzicka Zażaleniem z dnia 20 stycznia 2009 r. L.M. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu skarżąc się na bezczynność i wadliwe załatwianie jego wniosku o przyznanie zasiłku celowego na remont mieszkania, opłacenie zaległości za zużycie energii elektrycznej oraz zapewnienie całodobowej ochrony. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uznało zażalenia za nieuzasadnione, a z akt sprawy wynikało, że wnioski skarżącego rozpoznano decyzjami z dnia [...].12.2008 [...] i [...]. na postanowienie z dnia [...] marca 2009 r. mimo pouczenia, iż nie podlega ono zaskarżeniu L.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu należy uznać za niedopuszczalne z tych też powodów skarga podlega odrzuceniu. Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczącego poszczególnych kwestii, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Skoro wydane postanowienie stanowi formę czynności nadzorczej i nie może być zaliczane do żadnego z kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) to wniesienie skargi na nie do Sądu należało uznać za niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a). Z tych powodów na zasadzie art. 58 § 1 i § 3 przytoczonej wyżej ustawy orzeczono jak w postanowieniu. /-/ G. Radzicka A.T