IV SA/Po 416/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz /spr/ Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. Ż. i J. L. (zwani dalej: Inwestorami), wystąpili o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce nr [...], obręb geodezyjny [...], gm. [...] (zwane dalej odpowiednio: decyzja środowiskowa, przedsięwzięcie, inwestycja). Do wniosku został załączony raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony w styczniu 2013 r. przez mgr inż. H. S.wraz ze streszczeniem. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, a obwieszczeniem z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, zwanej dalej: ustawą środowiskową), podał do publicznej wiadomości, że w dniu [...] lutego 2013 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla w/w przedsięwzięcia. Pismami z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwanego dalej: RDOŚ) o uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (zwanego dalej: Inspektorem sanitarnym) o wydanie stosownej opinii. W dniu [...] marca 2013 r. Inspektor Sanitarny wydał opinię sanitarną opiniując warunki do decyzji środowiskowej pod względem higienicznym i zdrowotnym dla planowanego przedsięwzięcia pozytywnie z zastrzeżeniami. Organ opiniujący uznał, że planowana inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnych emisji oraz negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. RDOŚ, w oparciu o przedstawiony przez Inwestora raport oraz jego uzupełnienie z dnia 9 kwietnia 2013 r., postanowił uzgodnić w toku postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji przedsięwzięcia, jednocześnie nie stwierdzając konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W związku z pismami A. Ż. (zwanej dalej: skarżąca) z dnia [...] marca 2013 r., [...] czerwca 2013 r. i z [...] lipca 2013 r., nie zgadzającej się na realizację przedmiotowej inwestycji, w dniu [...] lipca 2013 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem stron postępowania, która miała na celu wyjaśnienie wątpliwości związanych planowanym przedsięwzięciem. Ze spotkania został sporządzony protokół, którego treść wskazuje na brak możliwości uzyskania kompromisu pomiędzy stronami postępowania. Strony te zostały pismami z dnia [...] lipca 2013 r. w trybie art. 10 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poinformowane o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o prawie składania uwag i wniosków. W dniu [...] października 2013 r. Burmistrz wydał decyzję środowiskową nr [...] i ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia. Decyzja powyższa została podana do publicznej wiadomości obwieszczeniem z dnia [...] października 2013 r. Do decyzji została dołączona charakterystyka przedsięwzięcia. Organ I instancji uznał, że realizacja inwestycji, przy zastosowaniu się do warunków realizacji planowanej inwestycji, nie spowoduje ponadnormatywnego negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi, a także nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego. Od powyższej decyzji organu I instancji, pismem z dnia [...] października 2013 r. , uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2013 r., odwołanie w ustawowym terminie złożyła skarżąca. Głównym zarzutem odwołania uczyniła zbyt bliskie położenie planowanej inwestycji w stosunku do nieruchomości odwołującej się, co – w jej ocenie – może mieć negatywny wpływ na komfort jej użytkowania, gdyż w przyszłości odwołująca zamierza wybudować na niej dom. Poza tym inwestycja będzie dla odwołującej się uciążliwa, sprawi, że obniży się wartość jej działki i może stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: SKO, Kolegium) po dokonaniu analizy oraz oceny zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego i zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2013 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO ustaliło, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą administracyjną i przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 z póź. zm., zwanej dalej: ustawa środowiskowa). Podkreślono, że z akt sprawy wynika, iż wydanie zakwestionowanej przez odwołującą decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Inspektor Sanitarny wydał pozytywną opinię i uznał, że planowana inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnych emisji oraz negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi. Podobnie RDOŚ, w oparciu o przedstawiony przez Inwestora raport oraz jego uzupełnienie postanowił uzgodnić w toku postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji przedsięwzięcia. Organ wywodził, że uzgadniając realizację przedsięwzięcia RDOŚ szczegółowo określił oraz uzasadnił jakie działania winny być podjęte na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, sporządzania dokumentacji wymaganej do wydania decyzji budowlanej oraz dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji uwzględnił powyższe opinie i warunki w zaskarżonej decyzji i odnosząc się w uzasadnieniu do podnoszonych przez odwołującą się w trakcie postępowania wyjaśniającego uwag, stwierdził, że przy zastosowaniu planowanych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych przedłożonych w raporcie oraz przy spełnieniu warunków określonych w mniejszej decyzji nie pogorszy się stan środowiska i zdrowia ludzi. Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, że "główną metodą ograniczenia uciążliwości akustycznej jest fakt lokalizacji zgromadzonych urządzeń hałasotwórczych wewnątrz budynku, który będzie stanowił ekran akustyczny dla zgromadzonych tam urządzeń. Prace związane z demontażem pojazdów będą odbywały się przy zamkniętych drzwiach i oknach. Ponadto celem dalszego ograniczenia hałasu będzie nasadzenie zielem izolacyjnej średnio i wysokopiennej zimozielonej wokół terenu działki. Przewiduje się, że samochody poruszające się po stacji demontażu będą miały niewielki wpływ na ukształtowanie klimatu akustycznego i nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości określonych dla niektórych substancji w powietrzu". Kolegium podkreśliło także, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ I instancji zapewniono udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Poza zastrzeżeniami odwołującej się, nie zostały zgłoszone uwagi i wnioski z udziałem społeczeństwa. SKO zgodziło się z twierdzeniem organu I instancji, że realizacja inwestycji przy zastosowaniu się do warunków realizacji planowanej inwestycji zawartych w zaskarżonej decyzji, nie spowoduje ponadnormatywnego negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi, a także nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w skarżonej decyzji. Działka odwołującej się stanowi niezabudowany grunt, dlatego nie można uznać, że realizacja przedsięwzięcia będzie miała znaczący wpływ na spadek jej wartości, skoro w jej pobliżu funkcjonują już inne zakłady. Poza tym decyzja środowiskowa stanowi jeden z etapów realizacji inwestycji, która ostatecznie zostanie zrealizowana na podstawie stosownego pozwolenia na budowę. Obwieszczenie Prezesa SKO, informujące o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, zostało podane do publicznej wiadomości. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję oraz decyzję organu I instancji w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzuciła ona organom naruszenie przepisów ustawy środowiskowej - zwłaszcza art. 80 ust. 1 punkt 3 tej ustawy, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz innych przepisów tej ustawy, poprzez wydanie zaskarżonych decyzji, mimo iż przedsięwzięcie inwestora będzie stale oddziaływało na środowisko i będzie dla niego zagrożeniem. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego - zwłaszcza art. 7, poprzez nie uwzględnienie przez organy administracji w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Skarżąca w związku z wyżej wymienionymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca wskazała, co następuje. Nieruchomość, na której Inwestorzy zamierzają posadowić stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przylega bezpośrednio do działki, będącej jej własnością. Skarżąca na swojej działce zamierza w przyszłości wybudować dom, w związku z czym sąsiedztwo tego typu zakładu będzie dla niej szczególnie uciążliwe. Funkcjonowanie tego typu stacji wiąże się nieodzownie z wydzielaniem dużego hałasu, który negatywnie oddziałuje na ludzi i zwierzęta. Zdaniem skarżącej w takim sąsiedztwie bardzo trudno będzie normalnie funkcjonować. Nawet bowiem zamknięte hale nie zmniejszą emisji hałasu, tym bardziej, że działka, na której planowana jest inwestycja, jest mała, a warsztat będzie umiejscowiony blisko posesji skarżącej i jej przyszłego domu. W ocenie skarżącej nie będzie możliwości stałego monitorowania, czy drzwi i okna warsztatu w trakcie rozbiórki aut są dokładnie zamknięte, odpowiednio zabezpieczone oraz wyizolowane oraz czy demontaż aut nie odbywa się na zewnątrz, albo czy zostały zamontowane odpowiednie filtry i ekrany przeciwhałasowe. Odnosząc się do kwestii nasadzeń w postaci średnio i wysokopiennej zieleni, które miałyby być dodatkową barierą akustyczną skarżąca wskazała, że organ administracji w ogóle nie bierze pod uwagę faktu, iż wysokopienna roślinność posadzona w granicy działki powodować będzie znaczne zacienienie jej posesji i ograniczy widoczność, a więc również negatywnie wpłynie na jej nieruchomość. Zdaniem skarżącej jest to przedsięwzięcie, które stanowi dla środowiska duże zagrożenie i jego wykonanie wiązałoby się z zagrożeniem ekologicznym, w tym także zagrożeniem dla ludzi i zwierząt, zamieszkujących w sąsiedztwie. Nie sposób również na chwilę obecną przewidzieć wszystkich konsekwencji realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu [...] marca 2014 r. skarżąca uzupełniła skargę i w piśmie procesowym podkreśliła, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje radykalne obniżenie wartości jej gruntu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza ustalającej uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce nr [...], obręb geodezyjny [...], gm. [...]. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji był przepis art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja w momencie składania wniosku należała do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). W związku z powyższym zgodnie z art. 59 ust. 1. pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane obligatoryjnie. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W artykule 77 ust. 1 ustawy środowiskowej określono, że w tych kategoriach spraw, w których jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, zachodzi konieczność uzgodnienia ich warunków z organem wskazanym w pkt 1 tegoż przepisu, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w pkt 2. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), 5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 8981910). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ II instancji słusznie zatem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Nie można również uznać, aby w trakcie postępowania w niniejszej sprawie została naruszona procedura administracyjna, w szczególności art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, art. 80, czy art. 85 ustawy środowiskowej, a to ze względów skazanych poniżej. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t. z późn. zm., dalej - Kpa) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 80 ustawy środowiskowej wskazuje, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; oraz po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wreszcie art. 85 ustawy środowiskowej stwierdza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, a uzasadnienie to, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Organ podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78. Należy zatem wskazać, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. O wszczęciu postępowania zawiadomiono wszystkie strony postępowania, a przed wydaniem decyzji organu I instancji strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 33 ustawy środowiskowej organ I instancji w celu zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, informację o planowanym przedsięwzięciu podał do publicznej wiadomości. W celu uzgodnienia stanowisk przeprowadzono w dniu [...] lipca 2013 r. rozprawę administracyjną, na której Skarżąca była obecna. Organ podał także do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ oraz opinią Inspektora Sanitarnego (k. [...] akt administracyjnych). Nie zostały zgłoszone uwagi i wnioski społeczeństwa, poza stanowiskiem skarżącej zawartym w pismach składanych w toku postępowania, do których organy ustosunkowały się w decyzjach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego Sąd stwierdza, że naruszeń tego przepisu nie dopatrzył się w niniejszej sprawie. Jak słusznie wskazał organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądowe, opinia społeczeństwa winna być uwzględniona w procesie wydania decyzji środowiskowej, ale sprzeciw społeczeństwa (społeczności lokalnej) lub jednej ze stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z takim stanowiskiem sąd w składzie niniejszym w pełni się zgadza i wskazuje, że zarzuty skarżącej koncentrują się głównie polemice z organem i ochronie jej partykularnego interesu faktycznego. Skarżąca jednak winna mieć świadomość, że jej prawo własności jest ograniczone prawem własności innych osób do granicy sprzeczności z prawem, której skarżąca w niniejszym postępowaniu nie wykazała, ani też nie dopatrzył się jej sąd. Dodać należy, że wydanie decyzji środowiskowej jest jedynie jednym z etapów procesu budowalnego i skarżąca będzie miała ewentualną możliwość obrony swoich praw, o ile uzna, że zostały one naruszone, na dalszych etapach tego procesu. Kolejno sąd stwierdza, że zostały spełnione wymagania stawiane decyzji w art. 85 i 80 ustawy środowiskowej. I tak wskazać należy, że organy prawidłowo ustaliły, że dla przedmiotowego terenu brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę do analizy i oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi stanowił raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwany dalej: Raport), który został przedłożony wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Pismem z [...] marca 2013 r. RDOŚ wezwał Inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie gospodarki odpadami, ochrony przed hałasem, ochrony powietrza atmosferycznego, gospodarki wodno-ściekowej i hydrogeologii. Inwestor przedłożył wymagane uzupełnienie. Przy wydaniu decyzji organ I instancji wziął pod uwagę opinię sanitarną Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r. oraz treść postanowienia RDOŚ z dnia [...] maja 2013 r. RDOŚ uzgodnił realizację planowanej Inwestycji i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, nie stwierdzając przy tym konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inspektor Sanitarny zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniami. Wydanie powyższych postanowień w zasadzie ukształtowało decyzję organu I instancji. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn.. akt II OSK 2544/11 (LEX nr 1138181), "wydane postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje." Organ I instancji ustalił, a ustalenia te podzielił organ II instancji, że sektory stacji demontażu pojazdów zostały zaplanowane zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm., zwanego dalej: Rozporządzenie). Również rozwiązania dotyczące zagospodarowania ścieków przemysłowych są zgodne z Rozporządzeniem. Gospodarowanie odpadami na poszczególnych etapach inwestycji, tj. realizacji, eksploatacji i likwidacji będzie zgodne z wymaganiami określonymi w przepisach prawa , w szczególności postępowanie z olejami odpadowymi na terenie zakładu będzie zgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U. z 2004 r. Nr 192, poz. 1968). Środki techniczne oraz ustalone warunki realizacji przedsięwzięcia pozwolą zdaniem organów na ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem, inwestycja nie będzie też naruszać przepisów prawa w zakresie gospodarki odpadami. Nie przewiduje się również negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na wody podziemne. Nie stwierdzono możliwości aktywnego oddziaływania na obszary chronione. Inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]". Emisje substancji nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych wartości przekroczeń określonych rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. i Nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Będą też dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z i dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012, poz. 1031). Przy spełnieniu założeń przedstawionych w raporcie, eksploatacja zakładu nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na gatunki i obszary podlegające ochronie, a w szczególności na gatunki, siedliska gatunków lub siedliska przyrodnicze stanowiące przedmioty ochrony wskazanych w decyzji obszarów Natura 2000, ani pogorszenia integralności ww. obszarów lub ich powiązania z innymi obszarami. Nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia postepowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Wreszcie wskazać należy, że organ odniósł się także do uwag i zastrzeżeń zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącą. Odnosząc się do tych uwag organ przeanalizował przedłożony raport i uzupełnienie do raport i w jego ocenie przy zastosowaniu planowanych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych przedłożonych w raporcie oraz przy spełnieniu warunków określonych w decyzji nie pogorszy się stan środowiska i zdrowia ludzi. Główną metodą ograniczenia uciążliwości akustycznej jest fakt lokalizacji zgromadzonych urządzeń hałasotwórczych wewnątrz budynku, który będzie stanowił ekran akustyczny dla zgromadzonych tam urządzeń. Prace związane z demontażem pojazdów będą odbywały się przy zamkniętych drzwiach i oknach. Ponadto celem dalszego ograniczenia hałasu będzie nasadzenie zieleni izolacyjnej średnio i wysokopiennej zimozielonej wokół terenu działki. Przewiduje się, że samochody poruszające się po stacji demontażu (1 ciężarowy - dwa wjazdy i wyjazdy oraz 1 samochód osobowy - cztery wjazdy i wyjazdy dziennie) będą miały niewielki wpływ na ukształtowanie klimatu akustycznego. Nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości określonych dla niektórych substancji w powietrzu. Reasumując, po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego organy uznały, że realizacja inwestycji przy zastosowaniu się do warunków realizacji planowanej inwestycji zawartych w decyzji pierwszoinstancyjnej nie spowoduje ponadnormatywnego negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi a także nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska. Skoro rozstrzygnięcie swoje organ I instancji oparł – zgodnie z art. 80 ustawy środowiskowej – o wyniki uzgodnień i opinii wysoko wyspecjalizowanych organów (RDOŚ i Inspektora Sanitarnego) – brak jest zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania jego ustaleń. W świetle zaś tych ustaleń uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. W opisanych okolicznościach Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 Ppsa Sąd skargę oddalił.