IV SA/Po 416/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] [...]-[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. [...] [...]-[...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, w zakresie istotnym dla wniosku o wstrzymane wykonania decyzji, iż o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na działce nr [...], obręb geodezyjny [...], gmina [...] wnieśli Ż. i J. L.. Nieruchomość, na której Państwo L. zamierzają posadowić ową stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przylega bezpośrednio do działki, będącej jej własnością. Na tej działce skarżąca zamierza w przyszłości wybudować dom, w związku z czym sąsiedztwo tego typu zakładu będzie dla niej szczególnie uciążliwe. Funkcjonowanie tego typu stacji wiąże się nieodzownie z wydzielaniem dużego hałasu, który negatywnie oddziałuje na ludzi i zwierzęta. W takim sąsiedztwie bardzo trudno będzie normalnie funkcjonować. Skarżąca podkreśliła, że chciałaby wybudować dom i cieszyć się spokojem, komfortem oraz pięknem natury, a nie stale zmagać się z niedogodnościami i zakłóceniami spokojnego życia. Hałas związany z rozmontowywaniem, wycinaniem, zgniataniem i prasowaniem samochodów i ich części z pewnością będzie dokuczliwy i męczący, co może negatywnie odbić się na zdrowiu skarżącej. Nawet zamknięte hale nie zmniejszą emisji hałasu, tym bardziej, że działka Państwa L. jest mała, a warsztat będzie umiejscowiony blisko posesji skarżącej i jej przyszłego domu. Nie będzie możliwości stałego monitorowania, czy drzwi i okna warsztatu w trakcie rozbiórki aut są dokładnie zamknięte, odpowiednio zabezpieczone oraz wyizolowane oraz czy ktoś ich akurat nie otworzył. Nikt także nie będzie miał sposobności, aby regularnie sprawdzać, czy demontaż aut nie odbywa się na zewnątrz, pod płotem oraz czy zostały zamontowane odpowiednie filtry i ekrany przeciwhałasowe. Organ administracji wskazuje w uzasadnieniu decyzji, że dodatkową barierą akustyczną mają być nasadzenia w postaci średnio i wysokopiennej zieleni. Jednakże organ administracji w ogóle nie bierze pod uwagę faktu, iż wysokopienna roślinność posadzona w granicy działki powodować będzie znaczne zacienienie posesji skarżącej i ograniczy widoczność, a więc również negatywnie wpłynie na jej nieruchomość. Skarżąca podkreśliła, że planowane przedsięwzięcie może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, na co uwagę zwróciły także organy administracji. Jest to zatem przedsięwzięcie, które stanowi dla środowiska duże zagrożenie i jego wykonanie wiązałoby się z zagrożeniem ekologicznym, w tym także zagrożeniem dla ludzi i zwierząt, zamieszkujących w sąsiedztwie. Oleje, smary, spaliny, paliwo czy inne substancje pochodzące z rozbiórki aut to odpady bardzo niebezpieczne i negatywnie oddziałujące na środowisko naturalne. W stosunku do nich winny być zastosowane największe środki ostrożności. W ocenie skarżącej nie sposób na chwilę obecną przewidzieć wszystkich konsekwencji realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że teren stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowić będzie wielkie składowisko chemikaliów, metali ciężkich i będzie źródłem wielu poważnych chorób. Skarżąc nie zgadza się ze stanowiskiem organów administracji, iż przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnych emisji oraz negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi. W jej ocenie kiedy zakład ruszy, będzie już za późno na ratowanie środowiska i zdrowia ludzi. W wyniku posadowienia na działce państwa L. stacji demontażu pojazdów znacznie obniży się wartość działki należącej do skarżącej. Nieruchomość straci na atrakcyjności, zmaleją jej walory estetyczne i wizualne, a odpychające sąsiedztwo szrotu spowoduje, że gdybym skarżąca chciała kiedyś sprzedać działkę, to nie będzie miała kupców i zmuszona będzie bardzo obniżyć cenę sprzedaży, co narazi ją na straty finansowe. Sama zaś wartość działki należącej do skarżącej spadnie już na skutek toczącego się postępowania. Skarżąca oświadczyła, że w bliskim sąsiedztwie jej działki nie ma żadnych zakładów, najbliższe są usytuowane dopiero ponad kilometr od ej posesji. Podkreśliła również, że działka Państwa L., na której ma być wybudowany zakład jest mała, przez co po wybudowaniu warsztatu działka skarżącej zostanie niemalże zasłonięta tym budynkiem. Realizacja przedsięwzięcia spowoduje także nasilony ruch na drodze, co przełoży się na zmniejszenie bezpieczeństwa mieszkańców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Z kolei wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis.Nexis. Warszawa 2005 r., s. 295). Decyzja objęta przedmiotowym wnioskiem nie nadaje się do wykonania, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z jej treścią. Kwestionowane skargą decyzje mają charakter przygotowawczy, a na ich podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzje te nie powodują zatem bezpośrednio niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II OZ 873/12). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.