IV SA/Po 421/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Po rozpatrzeniu sprawy z ponaglenia S. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisanym w rubrum postanowieniem z 12 marca 2018 r., wydanym na podstawie art. 123, art. 124 w związku z art. 37 § 3, § 5 i § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: kpa), uznało ponaglenie za nieuzasadnione, z uwagi na załatwienie sprawy przez organ I instancji, decyzją z 29 lipca 2014 r. Nie zgadzając się z tym postanowieniem, S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę. W treści pisma zatytułowanego "skarga" podano numer postanowienia i informację, że S. W. "składa skargę na postanowienie SKO". Do skargi załączono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o podanym w treści skargi numerze, tj.: nr [...] uznające ponaglenie za nieuzasadnione z uwagi na załatwienie sprawy przez organ I instancji decyzją z 29 lipca 2014 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na te akty jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty; a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 kpa) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu dotkniętego postanowieniem. Prawo do wniesienia zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 37 § 1 i 6 kpa. Zastosowany przez Kolegium przepis art. 37 § 6 kpa przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie przysługuje na nie zażalenie, o czym Skarżący został pouczony. W świetle powyższego wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 i 6 kpa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna, z mocy art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.