IV SA/Po 426/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie odmowy nałożenia obowiązku przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę w całości. IV SA/Po 426/19 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z [...].02.2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej p.b.) w zw. z § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) nakazał J. A. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, tj. zagrożenia życia, zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia w budynku mieszkalnym przy ul. [...], poprzez zmianę kierunku otwierania skrzydła drzwiowego zamontowanego w otworze drzwiowym pomiędzy mieszkaniem nr [...] a klatką schodową z otwieranego na zewnątrz mieszkania na otwierane do środka mieszkania. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w wyniku przeprowadzonego przez PINB dla miasta [...] postępowania kontrolnego ustalono, iż w lokalu mieszkalnym nr [...] znajdującym się w budynku wielorodzinnym, położonym w [...] przy ul. [...] dokonano wymiany skrzydła drzwiowego zamontowanego w otworze drzwiowym pomiędzy mieszkaniem nr [...], a klatką schodową z otwieranego do wewnątrz mieszkania na otwierane na zewnątrz mieszkania. Organ I instancji powyższe roboty zakwalifikował jako bieżącą konserwację. Uznał, że wymiana stolarki drzwiowej, w otworze drzwiowym między klatką schodową a mieszkaniem jest konserwacją mieszkania. Oznacza, to, iż nie są to roboty budowlane w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, które można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę lub dokonaniu zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Wymiana ta nie może powodować nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i technicznych, w tym m.in. w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w odniesieniu do innych części budynku, w tym przypadku klatki schodowej. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) jest ono aktem prawnym, który reguluje jakim warunkom technicznym powinny odpowiadać budynki. Z konstrukcji ww. rozporządzenia wynika, że dotyczy to również warunków technicznych budynków dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego nie zabraniają aby drzwi wejściowe do mieszkania otwierały się na zewnątrz. Jednak § 242 tego rozporządzenia stanowi, iż szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Z powyższego wynika, że jeśli całkowite otwarcie skrzydła drzwi na zewnątrz nie spowoduje zmniejszenia szerokości drogi ewakuacyjnej poziomej poniżej 1,4 m to organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do podejmowania działań prawnych. W niniejszej sprawie skrzydło drzwiowe zamontowane w ościeżnicy do mieszkania nr [...] po jego całkowitym otwarciu powoduje zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,31 m. Dlatego wymiana stolarki drzwiowej do mieszkania nr [...], w taki sposób, że skrzydło drzwiowe otwiera się na zewnątrz mieszkania narusza przepisy, o których mowa w art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 p.b. w zw. z 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to, że organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z w/w przepisami prawa wydać stosowną decyzję nakazując usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określając termin wykonania tego obowiązku. Usunięcie tych nieprawidłowości powinno nastąpić poprzez zamontowanie stolarki drzwiowej w taki sposób, aby skrzydło drzwiowe nie otwierało się na zewnątrz. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł J. A. podnosząc, że się z nią nie zgadza. Zarzucił, że organ I instancji błędnie twierdzi, że całkowite otwarcie zmniejszy szerokość do 1,3 m. W rzeczywistości po zamontowaniu drzwi po całkowitym otwarciu drzwi lokalu 12 szerokość drogi poziomej wynosi 165 cm, a nie jak podano w decyzji 131 cm. Ponadto organ nie wskazał w oparciu o jakie dane przyjął szerokość podanych dróg ewakuacyjnych przewidzianych dla 100 osób tj. 1.4 m podczas gdy w w/w rozporządzeniu dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomych dróg ewakuacyjnych do 1.2 m, jeśli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako: "[...]WINB" lub "organ II instancji") decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...], w całości uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. [...]WINB nie podzielił stanowiska PINB, że drzwi mieszkania w budynku wielorodzinnym prowadzące na klatkę schodową stanowią wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną. Nadto, w jego ocenie, PINB dokonał błędnej kwalifikacji prawnej stosując jako podstawę § 242 rozporządzenia MI, bowiem przepis ten odnosi się do dróg ewakuacyjnych poziomych. Tymczasem klatka schodowa nie jest poziomą drogą ewakuacyjną. Skargę na opisaną decyzję [...]WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła B. R. (dalej skarżąca), wnosząc o zmianę tej decyzji poprzez przyjęcie, że wstawienie drzwi wejściowych do mieszkania nr [...], otwierających się na zewnątrz lokalu, zostało wykonane niezgodnie z prawem, a odwołujący dokonał samowoli budowlanej. Zarzuciła, że otwarcie drzwi lokalu nr [...] zmniejsza drogę ewakuacyjną i uniemożliwia jej swobodne przejście, jako właścicielki lokalu mieszkalnego nr [...]. Wyrokiem z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 849/13, WSA w Poznaniu oddalił skargę B. R.. W ocenie tego Sądu z materiału dowodowego sprawy wynika, że szerokość przejścia po całkowitym otwarciu drzwi zewnętrznych z lokalu nr [...] wynosi 1,65 m, co nie narusza 1,4 m; z protokołu oględzin wynika, że odległość od otwierających się drzwi do schodów wynosi 80 cm. Trudno zatem sobie wyobrazić, aby otwierające się drzwi w kierunku ściany na zewnątrz mogły uderzyć skarżącą. Zatem montaż przedmiotowych drzwi nie ma żadnego znaczenia dla ograniczenia drogi ewakuacji z lokalu nr [...] – należącego do skarżącej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 178 poz. 1380 ze zm.; dalej w skrócie: "u.o.ppoż."), zgodnie z którym właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji oraz § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719; dalej w skrócie: "rozporządzenie MSWiA"), wprowadza zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych. W ocenie WSA to, że przedmiotowe drzwi otwierają się w kierunku ściany, nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i nie narusza zasad z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Ponadto drzwi sąsiedniego lokalu otwierają się do wewnątrz, a tym samym nie ma możliwości, aby doszło do zblokowania się przy jednoczesnym otwarciu obu drzwi i sytuacji, iż w sposób trwały droga ewakuacyjna jest ograniczona. Nie ma więc mowy też o tym, że wymiana drzwi uniemożliwi ewakuację. W ocenie WSA [...]WINB prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji, lecz błędnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Wyrokiem z 16 września 2015 r. sygn. akt II OSK 715/14 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 grudnia 2013 r. o sygn. akt IV SA/Po 849/13 nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji, lecz błędnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, z tym że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W ocenie NSA, u podstaw oddalenia skargi legły bowiem ustalenia faktyczne nie znajdujące odzwierciedlenia w aktach administracyjnych. Skarżąca konsekwentnie zarzucała w toku postępowania administracyjnego, jak też w skardze do Sądu, że wymianie drzwi towarzyszyło powiększenie otworu drzwiowego i podawała różnicę w wymiarach dotyczących szerokości i wysokości tego otworu. A zatem, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, okoliczność braku zmiany wielkości otworu drzwiowego nie jest w tej sprawie bezsporna. W ocenie NSA jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż może na nie wpłynąć. Od ustalenia zakresu wykonanych prac budowlanych uzależniona jest bowiem ocena, czy wymagane było dokonanie przez właściciela lokalu nr [...] zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Sąd I instancji winien ocenić, czy w trakcie tych oględzin dokonano stosownych ustaleń, w tym czy dokonano pomiaru otworu drzwiowego przedmiotowych drzwi i sprawdzono, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] odpowiadają wymiarom otworów drzwiowych do innych lokali w tym budynku, a więc, czy organy podjęły czynności pozwalające ustalić, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] uległy zmianie czy też pozostały niezmienione. Zdaniem NSA, ustalenie, czy montaż drzwi w lokalu nr [...] nie powoduje zmniejszenia rozmiarów drogi ewakuacyjnej poza wielkość wymaganą przepisem § 242 rozporządzenia MI, jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Należało również ocenić, czy sytuacja ta nie narusza przepisu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.p.p.o.ż w zakresie zapewnienia możliwości ewakuacji w sytuacji zagrożenia i § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, który wprowadza zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych. Pamiętać przy tym należy, iż § 242 ust. 4 rozporządzenia MI ma znaczenie dla prawnej oceny zachowania właściwiej szerokości drogi ewakuacyjnej nie tylko z mieszkania skarżącej, ale i z innych mieszkań. Skoro skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, po ich całkowitym otwarciu, nie mogą zmniejszać szerokości tej drogi, to nie mogą także, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać szerokości drogi ewakuacyjnej, na którą wychodzi się innymi drzwiami. Na zakończenie swych rozważań NSA zwrócił uwagę na to, że zarówno przepis art. 66 p.b., na który wskazywał organ I instancji, jak i przepisy art. 50 i 51 p.b., odwołują się do kwestii zagrożenia bezpieczeństwa. Różnica w hipotezie tych przepisów polega m. in. na tym, iż art. 50 i 51 p.b. odwołują się do procesu inwestycyjnego, zaś norma zawarta w art. 66 p.b. służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku, a więc nie na skutek robót budowlanych, lecz np. na skutek upływu czasu, czy też wystąpienia innego czynnika niezwiązanego z działalnością inwestycyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 03.03.2016r. o sygn. IV SA/Po 49/16 uchylił decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd ten wyjaśnił, że na podstawie art.153 i art.190 p.p.s.a. związany jest wyżej opisanym wyrokiem NSA. W ramach dokonanej oceny prawnej NSA przyjął, iż klatka schodowa, na którą wychodzi się z przedmiotowego lokalu nr [...] (oraz z lokalu nr [...] i z należącego do skarżącej lokalu nr [...]) – a precyzując: spocznik piętrowy, na który wychodzi się z tych lokali – stanowi poziomą drogę ewakuacyjną w rozumieniu § 242 rozporządzenia MI. Taką ocenę, zbieżną w istocie ze stanowiskiem organu I instancji, wyraził już WSA w zapadłym w tej sprawie wyroku o sygn. akt IV SA/Po 849/13, i ocena ta nie została zakwestionowana przez, kontrolujący ów wyrok, skład orzekający NSA. Oznacza to, że organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję bez rozpoznania istoty sprawy, na którą w niniejszej sprawie składała się także ocena, czy wynik przedsięwziętych przez inwestora robót (polegający na wymianie drzwi, a w istocie: na zamontowaniu dodatkowych, otwierających się na zewnątrz nie narusza przywołanego § 242 rozporządzenia MI, określającego minimalne wymiary (w tym zwłaszcza minimalną szerokość – ust. 1) poziomej drogi ewakuacyjnej. W konsekwencji doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), która nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpoznania tej samej sprawy powtórnie w jej całokształcie. Skoro PINB przedmiotem swych ustaleń i ocen słusznie uczynił kwestie prawidłowości wykonanych robót w świetle wymagań przepisu § 242 rozporządzenia MI, to obowiązkiem [...]WINB było poddanie tych ustaleń i ocen ponownej, wszechstronnej weryfikacji – czego organ II instancji niezasadnie zaniechał błędnie przyjmując (co wyraźnie wytknął NSA), że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie. Już to przesądziło o wadliwości, a w konsekwencji konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji [...]WINB przez Sąd ponownie rozpoznający sprawę. Przechodząc do realizacji wskazań zawartych w wyroku NSA o sygn. akt II OSK 715/14, stwierdzono, że w wyroku tym poruczono Sądowi pierwszej instancji ocenę, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zapewniło należyte wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), na które składają się w szczególności następujące kwestie: – czy w ramach robót wykonywanych przez inwestora nie doszło do zmiany wymiarów otworu drzwiowego – wejścia do lokalu nr [...]; – czy w wyniku tych robót nie doszło do naruszenia przepisu § 242 rozporządzenia MI, określającego minimalne wymiary (w tym zwłaszcza minimalną szerokość – ust. 1) poziomej drogi ewakuacyjnej. Ponadto NSA nakazał Sądowi pierwszej instancji zbadać, czy organ zachował reguły postępowania dowodowego (m.in. określone w art. 81 k.p.a.), w tym czy uczynił zadość wymaganiom art. 10 § 1 k.p.a., zwłaszcza w związku z przeprowadzonymi w tej sprawie oględzinami, a więc czy w szczególności skarżąca była powiadomiona o terminach oględzin, jak tego wymaga art. 79 k.p.a. Nadto nakazał ocenić, czy w trakcie tych oględzin dokonano stosownych ustaleń, w tym czy dokonano pomiaru otworu drzwiowego przedmiotowych drzwi i sprawdzono, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] odpowiadają wymiarom otworów drzwiowych do innych lokali w tym budynku, a więc, czy organy podjęły czynności pozwalające ustalić, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] uległy zmianie. Sąd I instancji stwierdził, że organy obu instancji zgodnie przyjęły, iż w związku z wymianą drzwi wejściowych do tego lokalu nie doszło do zmiany (powiększenia) tego otworu. Zarazem, wbrew dyspozycji art. 107 § 3 (w zw. z art. 140) k.p.a., z motywów decyzji obu organów nie wynika, na jakich konkretnie dowodach twierdzenie to zostało oparte. Protokoły oględzin przeprowadzonych dwukrotnie w rozpoznawanej sprawie przez PINB – w dniu [...] kwietnia 2010 r. (k. 4 akt adm. I inst.) oraz [...] listopada 2012 r. (k. 12 akt adm. I inst.) – nie zawierają wyraźnej wzmianki o przeprowadzeniu (porównawczych) pomiarów otworów drzwiowych przez kontrolujących inspektorów, a jedynie na załączonym do protokołu szkicu, przy lokalu nr [...] podano wymiar "[...]". Taki sposób "skwitowania" tej kwestii przez organy administracji nie jest wystarczający, zwłaszcza w sytuacji, gdy okoliczność ta nie jest bezsporna. Twierdzenia te powinny zostać wnikliwie zweryfikowane i wyczerpująco omówione w wydanych decyzjach – czego organy nie uczyniły. Zdaniem Sądu uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż od dokładnego ustalenia ww. kwestii uzależniona jest ocena, czy wymagane było dokonanie przez właściciela lokalu nr [...] uprzedniego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Odnosząc się do kwestii ustalenia, czy w wyniku tych robót nie doszło do naruszenia przepisu § 242 rozporządzenia MI, wskazano, że organ II instancji w ogóle się tym zagadnieniem nie zajął, czym naruszył w stopniu istotnym przepisy art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W rezultacie zaskarżona decyzja w tym zakresie wymyka się kontroli sądowej, i jako taka nie może się ostać w obrocie prawnym. Odnośnie kwestii zapewnienia skarżącej udziału w przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego oględzinach, to Sąd stwierdził, że doszły one do skutku dwukrotnie: 1) w dniu [...] kwietnia 2010 r. (protokół – k. 4 akt adm. I inst.) – o przeprowadzeniu tych oględzin skarżąca nie została w ogóle powiadomiona; 2) w dniu [...] listopada 2012 r. (protokół – k. 12 akt adm. I inst.) – o przeprowadzeniu tych oględzin skarżąca została powiadomiona prawidłowo (potwierdzenie odbioru zawiadomienia – w dniu [...].11.2012 r.; przy k. 11 akt adm. I inst.), jednak z przyczyn, które nie zostały w aktach odnotowane, nie wzięła w tych oględzinach udziału. Drugie oględziny w istocie sprowadzały się do potwierdzenia aktualności ustaleń poczynionych w trakcie pierwszych oględzin. W ocenie Sądu niepowiadomienie skarżącej o terminie pierwszych oględzin naruszało przepis art. 10 § 1 i art. 79 k.p.a. Z kolei o drugich oględzinach skarżąca została powiadomiona, ale nieprawidłowo, gdyż bez zachowania wymaganego terminu 7 dni (art. 79 § 1 k.p.a.), a jedynie z wyprzedzeniem 3-dniowym. Zbyt późne powiadomienie skarżącej o terminie oględzin, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporną pozostała bowiem kwestia zmiany (bądź nie) wymiarów otworu drzwiowego do lokalu nr [...], która niewątpliwie mogłaby zostać ostatecznie wyjaśniona przy obecności skarżącej w trakcie oględzin. Tym samym wystąpiła sytuacja, o której mowa w wyroku NSA z 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1853/10 (CBOSA), w którym trafnie wskazano, że niezachowanie przez organ terminu siedmiu dni z art. 79 § 1 k.p.a. ma znaczenie, gdy w związku z niezapewnieniem stronie ustawowego terminu do przygotowania się do czynności dowodowych wypływały konkretne skutki np.: w postaci niewyjaśnienia określonych istotnych okoliczności dla sprawy, czy też z uwagi na brak możliwości czynnego udziału w zaplanowanych czynnościach. Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB i wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni powyższe uwagi, oceny i wytyczne. W szczególności uzupełni postępowanie wyjaśniające poprzez zweryfikowanie prawdziwości twierdzeń skarżącej o dokonanej w toku analizowanych robót zmianie wymiarów otworu drzwi wejściowych do lokalu nr [...]. – w drodze oględzin, przeprowadzonych przez ten organ osobiście albo zleconych organowi I instancji na podstawie art. 136 in fine k.p.a. Oględziny te powinny w szczególności obejmować zakres wynikający z zapadłego w tej sprawie wyroku NSA, tj. powinny dać odpowiedź na pytanie czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] odpowiadają wymiarom otworów drzwiowych do innych lokali w tym budynku, a więc, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] uległy zmianie czy też pozostały niezmienione. W zależności od wyniku tych ustaleń, tj.: 1) jeżeli okaże się, że wykonane roboty ingerowały w wymiar ww. otworu drzwiowego, a więc że doszło do wykonania prac poddanych reglamentacji pod rządem ówcześnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego (zgłoszenia ewentualnie pozwolenia na budowę) – [...]WINB, uchyliwszy decyzję PINB, winien przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, celem przeprowadzenia stosownego postępowania legalizacyjnego lub naprawczego, w ramach którego badaniu będzie podlegała także kwestia zachowania wymogów technicznych z § 242 rozporządzenia MI; 2) jeżeli okaże się, że do wykonania prac poddanych ww. reglamentacji jednak nie doszło – [...]WINB zweryfikuje i odniesie się do ustaleń i ocen organu I instancji w szczególności w zakresie wymagań dotyczących poziomej drogi ewakuacyjnej, a więc co do tego, czy montaż drzwi w lokalu nr [...] nie powoduje zmniejszenia rozmiarów drogi ewakuacyjnej poza wielkość wymaganą przepisem § 242 rozporządzenia MI. Przy tym rozważy, czy sytuacja ta nie narusza przepisu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.o.ppoż. w zakresie zapewnienia możliwości ewakuacji w sytuacji zagrożenia oraz § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia MSWiA, wprowadzającego zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych. Pamiętać przy tym należy, iż § 242 ust. 4 rozporządzenia MI ma znaczenie dla prawnej oceny zachowania właściwej szerokości drogi ewakuacyjnej nie tylko z mieszkania skarżącej, ale i z innych mieszkań. Skoro skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, po ich całkowitym otwarciu, nie mogą zmniejszać szerokości tej drogi, to nie mogą także, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać szerokości drogi ewakuacyjnej, na którą wychodzi się innymi drzwiami. Kolejnym wyrokiem z 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17 WSA w Poznaniu uchylił decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego – po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. A. od wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzji z [...] lutego 2013 r., znak: [...], przy uwzględnieniu wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2015 r. sygn. akt II OSK 715/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 03 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 49/16 – uchylił ww. decyzję PINB w całości i umorzył postępowanie I instancji w całości. [...]WINB wskazał, że oględziny przeprowadził na jego zlecenie organ I instancji w dniu [...] października 2016 r., z udziałem zarówno J. A. (zam. w lokalu nr [...]), jak i B. R. (zam. w lokalu nr [...]). Z protokołu tych oględzin wynika, że szerokość otworu w świetle muru w lokalu nr [...] wynosi 871 mm. Dokonane tym samym przyrządem pomiary wykazały dla lokali zlokalizowanych na tej samej klatce schodowej następujące dane: lokal nr [...] – 903 mm, lokal nr [...] – 884 mm, lokal nr [...] – 915 mm, lokal nr [...] – 907 mm i lokal nr [...] – 892 mm. W zakresie wysokości otworu od posadzki do nadproża: dla lokalu nr [...] – 2062 mm, lokalu nr [...] – 2076 mm, lokalu nr [...] – 2063 mm, lokalu nr [...] – 2068 mm, lokalu nr [...] – 2099 mm i lokalu nr [...] – 2097 mm. Porównanie ww. wymiarów pozwala, w ocenie [...]WINB, na stwierdzenie, że wymiary otworu drzwiowego [do lokalu nr [...]] odpowiadają wymiarom otworów drzwiowych do innych lokali. Różnice mieszczą się bowiem w szerokości w granicach od 13 do 44 mm, a w wysokości od 1 mm do 37 mm, przy czym wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] są najmniejsze, co przeczy twierdzeniom skarżącej, że doszło do zmiany wielkości tego otworu drzwiowego poprzez jego powiększenie. W rezultacie organ II instancji stwierdził, że wykonane prace nie ingerowały w wymiar otworu drzwiowego do lokalu nr [...], a więc nie doszło do wykonania prac poddanych reglamentacji pod rządem ówcześnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego (zgłoszenie, ewentualnie pozwolenie na budowę). Organ II instancji wskazał, że celem zweryfikowania wymagań zawartych w § 242 rozporządzenia MI zobowiązał PINB do ustalenia liczby osób, które zameldowane są w lokalach dalej usytuowanych w stosunku do lokalu nr [...]. Z poczynionych ustaleń wynika, że w lokalach o nr [...] do [...] liczba zameldowanych osób wynosi: wg informacji uzyskanej od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej – [...], a wg informacji pozyskanych z Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w [...] – [...]. Przepis § 242 pkt 2 rozporządzenia MI dopuszcza zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Z ww. informacji wynika, zdaniem [...]WINB, że to te wymagania znajdą w sprawie zastosowanie. Organ II Instancji wskazał, że akta PINB zawierają protokół z [...] kwietnia 2010 r. z wrysowanymi na nim wymiarami, zgodnie z którymi odległość, o jakiej mowa w § 242 pkt 4 rozporządzenia MI, wynosi tam 131 cm, a więc jest większa niż wymagane 120 cm – co oznacza, że wymóg warunków technicznych został spełniony. [...]WINB nie dał wiary dowodowi przedstawionemu przez skarżącej, w postaci ekspertyzy z [...] stycznia 2014 r., autorstwa A. S.. Ekspertyza ta zawiera w pkt 2 przekreślone długopisem wielkości liczbowe. Nie wiadomo zatem, które wielkości są właściwe, a takich niejednoznaczności ekspertyza zawierać nie powinna. Nadto osoba sporządzająca ww. informację określoną jako ekspertyza, jako wymaganą wielkość do sprawdzenia wymagań zawartych w § 242 rozporządzenia MI przyjęła zmniejszenie w łuku, jakie zataczają drzwi podczas otwierania, na co wskazuje podana wielkość, i to niezależnie od tego, czy będzie to 44 (przekreślone), czy też 54 (nadpisane długopisem). Z tego też względu organ II instancji nie dał wiary przedłożonemu dowodowi, gdyż odległości nie mierzy się od łuku, ale jak stanowi przepis: po całkowitym otwarciu, czyli tak, jak to poprawnie wykonał organ I instancji w załączniku do protokołu z [...] kwietnia 2010 r. Dlatego też temu ostatniemu dowodowi organ dał wiarę. Z uwagi na powyższe – zdaniem [...]WINB – nie został naruszony przepis art. 4 ust. 1 pkt 4 u.p.poż., który mówi o konieczności zapewnienia osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji. W przepisach techniczno-budowlanych – w rozporządzeniu MI – określono wymaganą minimalną szerokość drogi ewakuacyjnej, której nie pomniejszono poniżej tej wartości. Jednocześnie [...]WINB zaznaczył, z powołaniem się na wyrok NSA o sygn. akt II OSK 715/14, że przepisy ww. rozporządzenia dopuszczają możliwość montażu drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania. W konkluzji [...]WINB stwierdził, że brak normy prawnej, w oparciu o którą organ mógłby dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, obliguje go do umorzenia postępowania w trybie art. 105 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję [...]WINB wniosła B. R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał w wyroku z 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. jego podstawową powinnością było zbadanie, czy organ II instancji, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględnił oceny prawne wyrażone w ww. wyrokach NSA i WSA oraz czy zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania z tych wyroków wynikających. W ocenie tego Sądu organ II instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie dotyczącym charakteru robót wykonanych w związku z montażem dodatkowych drzwi (otwieranych na zewnątrz) do lokalu nr [...]. [...]WINB, działając w ramach ww. wytycznych WSA, zlecił organowi I instancji na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzenie poruczonych przez WSA oględzin, do których doszło w dniu [...] października 2016 r. O oględzinach zostali skutecznie powiadomieni m.in. inwestor i skarżąca, którzy wzięli w nich także czynny udział. Zasadność zaakceptowania przez [...]WINB tych oględzin jako prawidłowych – i w efekcie "danie wiary" ich wynikom, w tym dokonanym pomiarom i sporządzonemu z nich protokołowi – nie budzi wątpliwości Sądu. Bez wpływu na tę ocenę pozostają zastrzeżenia co do przebiegu i wyników ww. oględzin podniesione przez skarżącą. Między innymi zarzucono, ż organ II instancji zasadnie odmówił jednostronicowemu dokumentowi ("ekspertyzie") autorstwa A. S. mocy dowodowej. W świetle pomiarów wykonanych w toku ww. oględzin – których prawidłowość nie została, w ocenie Sądu, skutecznie przez skarżącą podważona – nie budzi zastrzeżeń rozumowanie i konkluzja organu II instancji, iż skoro wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] są najmniejsze spośród otworów do lokali poddanych pomiarom (w tym do lokalu skarżącej), to wbrew jej twierdzeniom, nie doszło do powiększenia przedmiotowego otworu drzwiowego. A skoro wykonane prace nie ingerowały w wymiar otworu drzwiowego do lokalu nr [...], to nie podlegały one reglamentacji pod rządem ówcześnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Sąd podzielił stanowisko [...]WINB, że w związku z montażem przedmiotowych drzwi do lokalu nr [...] nie doszło w analizowanym przypadku do zarzucanej przez skarżącą tzw. samowoli budowlanej. W ocenie Sądu nie można natomiast zaakceptować ustaleń i rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczących tego, czy montaż drzwi w lokalu nr [...] nie powoduje zmniejszenia rozmiarów drogi ewakuacyjnej poza wielkość wymaganą przepisami prawa. Oceniając spełnienie ww. wymagań, [...]WINB oparł się na danych (pomiarach) zawartych w protokole kontroli z [...] kwietnia 2010 r. Tymczasem w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 49/16 WSA wyraźnie zakwestionował prawidłowość tych oględzin (i "potwierdzających" je oględzin z [...] listopada 2012 r.) – jako przeprowadzonych z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 79 k.p.a., gdyż bez udziału skarżącej, która nie została o tych oględzinach prawidłowo powiadomiona – a ta ocena prawna, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., wiązała [...]WINB przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zatem pomiary dokonane w trakcie ww. oględzin – jako uzyskane za pomocą środka dowodowego, który okazał się sprzeczny z prawem w rozumieniu art. 75 k.p.a. – nie mogły stanowić podstawy do formułowania kategorycznych ocen w kwestii zachowania parametrów drogi ewakuacyjnej. Ponieważ w trakcie co do zasady niewadliwych oględzin z [...] października 2016 r. nie dokonano pomiarów potrzebnych do weryfikacji zachowania wymaganych warunków ewakuacji, Sąd zalecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez [...]WINB dokonanie takich pomiarów. Sąd wskazał, że wbrew wytycznym zawartym wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 49/16, [...]WINB w ogóle nie ocenił ustalonego stanu faktycznego przez pryzmat § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia MSWiA – wprowadzającego zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych. Tym samym doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 107 § 3 w zw, z art. 140 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak ten powinien być usunięty przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji. Sąd wskazał, że z treści skargi wynika, że budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal nr [...], został wybudowany w 1958 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm. – "p.b."). W związku z tym – ponownie rozpoznając sprawę – [...]WINB dokona oceny ustalonego stanu faktycznego także przez pryzmat art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. W myśl tych przepisów użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (§ 16 ust. 1). Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być m.in. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (§ 16 ust. 2 pkt 1). Przepis ten ma szczególnie istotne znaczenie w kontekście art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b., w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku, m.in. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu ludzi. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...].03.2019r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił nałożenia obowiązku przywrócenia osadzonych drzwi wejściowych do lokalu nr [...] i otwieranych w kierunku klatki schodowej do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 03.03.2016 r. sygn. akt IV SA/Po 49/16, mocą którego uchylona została decyzja [...]WINB z dnia [...].07.2013 r. znak [...]. Zgodnie z wytycznymi wyroku WSA w Poznaniu należało w szczególności uzupełnić postępowanie wyjaśniające poprzez zweryfikowanie prawdziwości twierdzeń skarżącej o dokonaniu w toku analizowanych robót zmiany wymiarów otworu drzwi wejściowych do lokalu nr [...] - w drodze oględzin, przeprowadzonych przez organ odwoławczy osobiście albo zleconych organowi I instancji na podstawie art. 136 k.p.a. Oględziny te powinny w szczególności dać odpowiedź na pytanie, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...] odpowiadają wymiarom otworów drzwiowych do innych lokali w tym budynku, a więc, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] uległy zmianie czy też pozostały niezmienione. Pismem z dnia [...].10.2016 r. [...]WINB w trybie art. 136 k.p.a. zlecił organowi I instancji dokonanie pomiarów otworu drzwi do lokalu nr [...] i porównanie ich z dostępną dokumentacją budynku oraz wymiarami innych otworów drzwiowych do lokali w tym budynku. Jak wynika z odpowiedzi PINB dla miasta [...] z dnia [...].11.2016 r. znak [...], w którym przywołuje się dane z pomiarów zawarte w protokole oględzin z dnia [...].10.2016 r., szerokość otworu w świetle muru w lokalu nr [...] wynosi 871 mm. Dokonane tym samym przyrządem pomiary wykazały dla lokali zlokalizowanych na tej samej klatce schodowej następujące dane : lokal nr [...] - 903 mm, lokal nr [...]-884 mm, lokal nr [...]-915 mm, lokal nr [...] - 907 mm i lokal nr [...] - 892 mm. W zakresie wysokości otworu od posadzki do nadproża : dla lokalu nr [...] - 2062 mm, lokalu nr [...] - 2076 mm. lokalu nr [...] - 2063 mm, lokalu nr [...] - 2068 mm, lokalu nr [...] - 2099 mm i lokalu nr [...] - 2097 mm. Dokonanie porównania wymiarów pozwala w ocenie WINB na stwierdzenie, że wymiary otworu drzwiowego odpowiadają wymiarom otworów drzwiowych do innych lokali. Różnice mieszczą się bowiem w szerokości w granicach od 13 do 44 mm, a w wysokości od 1 mm do 37 mm. Wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] są najmniejsze, co przeczy twierdzeniom skarżącej dotyczącym zmiany wielkości otworu drzwiowego poprzez jego powiększenie. Tak więc wykonane prace nie ingerowały w wymiar otworu drzwiowego do lokalu nr [...], a więc nie doszło do wykonania prac poddanych reglamentacji pod rządem ówcześnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego (zgłoszenie ewentualnie pozwolenie na budowę) - jak to przyjął WSA w wyroku z dnia 03.03.2016 r.). Powyższej oceny nie zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w kolejnym wyroku o sygn. akt IV SA/Po 235/17 z dnia 21.06.2017 r., uchylającym decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2017 r. WSA stwierdził bowiem, że organ II instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie dotyczącym charakteru robót wykonanych w związku z montażem dodatkowych drzwi (otwieranych na zewnątrz) do lokalu nr [...]. Sąd ten nie zgodził się jednak z ustaleniami i rozważaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji [...]WINB z dnia [...].01.2017 r. dotyczącymi tego, czy montaż drzwi do lokalu nr [...] nie powoduje zmniejszenia rozmiarów drogi ewakuacyjnej poza wielkość wymaganą przepisami prawa. Sąd wskazał na niezbędność dokonania ponownych pomiarów potrzebnych do weryfikacji zachowania wymaganych warunków ewakuacji przy uwzględnieniu przepisów k.p.a. dotyczących zawiadomienia stron o zamiarze przeprowadzenia oględzin. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien zostać usunięty także brak polegający na niedokonaniu oceny ustalonego stanu faktycznego przez pryzmat § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia MSWiA - wprowadzającego zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno - budowlanych. Kierując się powyższymi wytycznymi [...]WINB zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, tak więc należało: - dokonać pomiarów szerokości drogi ewakuacyjnej po całkowitym otwarciu drzwi (§242 ust. 4 rozporządzenia MI) do lokalu nr [...] (wyniki należało przedstawić w formie graficznej stanowiącej załącznik do protokołu), - ustalić, czy nie zachodzi przypadek lokalizowania elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiar drogi ewakuacyjnej przy drzwiach do lokalu nr [...], o czym traktuje §4 ust. 1 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 07.06.2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Jak wynika z protokołu z dnia [...].03.2018 r. Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, nie stwierdzono na klatce schodowej przypadku lokalizowania elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiar drogi ewakuacyjnej przy drzwiach do lokalu nr [...]. Dokonano pomiarów szerokości drogi ewakuacyjnej po całkowitym otwarciu drzwi do lokalu nr [...] - wyniki przedstawiono na załączonym do protokołu szkicu. Najmniejszym stwierdzonym wymiarem jest wymiar między klamką drzwi do lokalu nr [...] a balustradą schodową wynoszący 122 cm. Ustosunkowując się do ww. ustaleń stwierdzono, że: 1. istniejący stan faktyczny nie narusza §4 ust. 1 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 07.06.2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109 poz. 719 ze zm.), 2. istniejący stan faktyczny nie pozwala na stwierdzenie, że odpowiada jemu stan określony w §16 ust 1 tj., że występuje zagrożenie życia ludzi, nie doszło bowiem do stanu określonego w §16 ust.2 pkt 1, tj. do pomniejszenia o ponad jedną trzecią szerokości spocznika klatki schodowej służącego ewakuacji w stosunku do określonej w przepisach techniczno - budowlanych. Przepisy te, tj. § 242 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2015.1422 ze zm.) ustala, że należy przyjąć co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Celem zweryfikowania wymagań zawartych w § 242 rozporządzenia MI [...]WINB budowlanego w wezwaniu z dnia [...].10.2016 r. skierowanym do PINB zobowiązał tenże organ do ustalenia liczby osób które zameldowane są w lokalach dalej usytuowanych w stosunku do lokalu nr [...]. Jak wynika z odpowiedzi udzielonej w dniu [...].11.2016 r. w lokalach nr [...] do nr [...] liczba zameldowanych osób wynosi: z informacji uzyskanej od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej - 14 osób (pismo tej spółdzielni z dnia [...].20.2016 r. str. 27 akt PINB), z informacji pozyskanych z Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w [...] - 13 osób (pismo tegoż organu z dnia [...].11.2016 r. - str. 30 akt PINB). W świetle powyższych ustaleń przyjęto, że po całkowitym otwarciu drzwi do lokalu nr [...] szerokość drogi ewakuacyjnej nie powinna być mniejsza niż dwie trzecie z 1,4 m. tj. 0,933 m. Wobec treści §45 rozporządzenia MSWiA ustalającego, że w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (...) oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w §16 ust. 2, oraz stwierdzenia w wyroku IV SA/Po 235/17 wybudowania budynku przed dniem wejścia w życie ww. ustawy Prawo budowlane, przyjęto, że pozostała szerokość spocznika klatki schodowej służącego ewakuacji, wynosząca 122 cm, będąc wartością większą niż 0,933 m, nie powoduje stanu zagrożenia o którym mowa w §16 ust. 1 rozporządzenia MSWiA. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. R. wnosząc o uznanie jej za niedopuszczalną i nieważną podnosząc, że decyzją z [...].09.2013r. powinna być wykonana. Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem tak rozumianej kontroli była w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...].03.2019r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z [...].02.2013 r. nr [...] nakazującą J. A. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, tj. zagrożenia życia, zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia w budynku mieszkalnym przy ul. [...], poprzez zmianę kierunku otwierania skrzydła drzwiowego zamontowanego w otworze drzwiowym pomiędzy mieszkaniem nr [...] a klatką schodową z otwieranego na zewnątrz mieszkania na otwierane do środka mieszkania i odmawiająca nałożenia obowiązku przywrócenia osadzonych drzwi wejściowych do lokalu nr [...] i otwieranych w kierunku klatki schodowej do stanu poprzedniego. Rozpoznając po raz kolejny niniejszą sprawę Sąd orzekający miał na uwadze, w pierwszej kolejności, normę prawną wynikającą z art. 190 p.p.s.a., związującą sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. Należy przy tym zauważyć, że ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy również co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (por. wyroki NSA: z 18.04.2013 r., I FSK 526/12; z 03.09.2013 r., I OSK 355/13 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W zgodnych opiniach komentatorów związanie wynikające z art. 190 p.p.s.a. ustaje jedynie w razie zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd pierwszej instancji uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym, a także, gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (por. m.in.: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013, uw. 2–6 do art. 190; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 2–5 do art. 190). Żadna z wymienionych wyżej sytuacji w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze, że zarówno wyroki NSA, jak również wyroki WSA, objęte są dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Na mocy tego przepisu sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę na skutek wyroku NSA bądź WSA związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" – stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej – dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu..., uw. 2, 4 i 9 do art. 153). W świetle przywołanych przepisów art. 190 i art. 153 p.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym ponownie niniejszą sprawę jest związany wykładnią i oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w zapadłym w tej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 715/14, jak i w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 03.03.2016r. o sygn. IV SA/Po 49/16 oraz z dnia 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17. W szczególności - z uwagi na to, że był to wyrok bezpośrednio poprzedzający wyrok będący przedmiotem niniejszego uzasadnienia - Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17. uchylił decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając po wydaniu w/w wyroku ponownie niniejszą sprawę, jak i Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu, na podstawie art. 153 p.p.s.a. pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 235/17. Jak już wspomniano zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. W świetle powyższego zasadniczym zadaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie była weryfikacja, czy [...]WINB prawidłowo wywiązał się ze wskazań i zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 235/17. Podkreślić należy, że w ocenie Sądu orzekającego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wykonał w pełni zalecenia zawarte w wydanych wcześniej w niniejszej sprawie wyrokach WSA w Poznaniu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17. Podkreślić trzeba, że B. R. w swej skardze nie wskazała żadnych przekonywujących argumentów przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Bezzasadne jest powoływanie się skarżącej na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. II OSK 715/14. Wyrok ten uchylił wyrok WSA w Poznaniu z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 849/13, ale nie rozstrzygał sprawy co do istoty. Konieczne było dalsze prowadzenie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał tam, że Sąd pierwszej instancji winien ocenić również, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zapewniło należyte wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.) i czy organ zachował reguły postępowania dowodowego (m.in. art. 81 k.p.a.), w tym czy uczynił zadość art. 10 § 1 k.p.a. A to także i z tego względu, że w sprawie przeprowadzone były oględziny i Sąd pierwszej instancji winien ocenić, czy skarżąca była powiadomiona o terminach oględzin, a więc czy organy przeprowadziły postępowanie stosownie do zasad wynikających z art. 10 § 1 i art. 79 k.p.a. Nadto nakazał, by Sąd pierwszej instancji ocenił, czy w trakcie tych oględzin dokonano stosownych ustaleń, w tym czy dokonano pomiaru otworu drzwiowego przedmiotowych drzwi i sprawdzono, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] odpowiadają wymiarom innych otworów drzwiowych do innych lokali w tym budynku, a więc, czy organy podjęły czynności pozwalające ustalić, czy wymiary otworu drzwiowego do lokalu nr [...] uległy zmianie czy też pozostały niezmienione. Wytyczne te zostały zrealizowane w toku późniejszego postępowania. Uprzednio w tej sprawie zapadły 3 prawomocne wyroki sądów administracyjnych: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2015 r. sygn. akt II OSK 715/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 03 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 49/16. W niniejszej sprawie na aktualnym etapie postępowania najistotniejszy jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17, którym sąd uchylił wcześniejszą decyzję organu II instancji. Sąd ten we wspomnianym wyroku zaakceptował ustalenia faktyczne i oceny prawne dokonane przez [...]WINB za wyjątkiem tego, że nie zaaprobował ustaleń i rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczących tego, czy montaż drzwi w lokalu nr [...] nie powoduje zmniejszenia rozmiarów drogi ewakuacyjnej poza wielkość wymaganą przepisami prawa. Wskazano, że oceniając spełnienie ww. wymagań, [...]WINB oparł się na danych (pomiarach) zawartych w protokole kontroli z [...] kwietnia 2010 r. Tymczasem w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 49/16 WSA wyraźnie zakwestionował prawidłowość tych oględzin (i "potwierdzających" je oględzin z [...] listopada 2012 r.) – jako przeprowadzonych z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 79 k.p.a., gdyż bez udziału skarżącej, która nie została o tych oględzinach prawidłowo powiadomiona – a ta ocena prawna, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., wiązała [...]WINB przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zatem pomiary dokonane w trakcie ww. oględzin – jako uzyskane za pomocą środka dowodowego, który okazał się sprzeczny z prawem w rozumieniu art. 75 k.p.a. – nie mogły stanowić podstawy do formułowania kategorycznych ocen w kwestii zachowania parametrów drogi ewakuacyjnej. Ponieważ w trakcie co do zasady niewadliwych oględzin z [...] października 2016 r. nie dokonano pomiarów potrzebnych do weryfikacji zachowania wymaganych warunków ewakuacji, Sąd zalecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez [...]WINB dokonanie takich pomiarów. Sąd ten wskazał, że wbrew wytycznym zawartym wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 49/16, [...]WINB w ogóle nie ocenił ustalonego stanu faktycznego przez pryzmat § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia MSWiA – wprowadzającego zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych. Sąd ten wskazał, że z treści skargi wynika, że budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal nr [...], został wybudowany w 1958 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm. – "p.b."). W związku z tym nakazano, by – ponownie rozpoznając sprawę – [...]WINB dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego także przez pryzmat art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. W myśl tych przepisów użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (§ 16 ust. 1). Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być m.in. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (§ 16 ust. 2 pkt 1). Przepis ten ma szczególnie istotne znaczenie w kontekście art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b., w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku, m.in. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu ludzi. W ocenie Sądu orzekającego organ odwoławczy w pełni zrealizował wytyczne WSA w Poznaniu sformułowane w wyroku z dnia 21.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 235/17. Organ odwoławczy w trybie art.136 k.p.a. został zobowiązany do dokonania pomiarów potrzebnych do weryfikacji zachowania wymaganych warunków ewakuacji. Organ odwoławczy zlecił w tym celu PINB przeprowadzenie stosownych oględzin i pomiarów. Zawiadomienie o oględzinach zostało przesłane z wyprzedzeniem, zgodnie ze wskazaniem WSA. Organ I instancji na zlecenie organu odwoławczego dokonał oględzin z uwzględnieniem § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia MSWiA – wprowadzającego zakaz lokalizowania w obiektach elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych. Nie stwierdzono występowania elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiar drogi ewakuacyjnej (poza spornymi drzwiami). Ponadto WSA wskazał, że budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal nr [...], został wybudowany w 1958 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W związku z tym – ponownie rozpoznając sprawę – [...]WINB miał dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego także przez pryzmat art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA. W myśl tych przepisów użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi (§ 16 ust. 1). Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być m.in. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (§ 16 ust. 2 pkt 1). Przepis ten ma szczególnie istotne znaczenie w kontekście art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b., w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku, m.in. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu ludzi. Organ odwoławczy ustalił, że istniejący stan faktyczny nie pozwala na stwierdzenie, że odpowiada jemu stan określony w §16 ust 1, tj. że występuje zagrożenie życia ludzi, nie doszło bowiem do stanu określonego w §16 ust.2 pkt 1, tj. do pomniejszenia o ponad jedną trzecią szerokości spocznika klatki schodowej służącego ewakuacji w stosunku do określonej w przepisach techniczno - budowlanych. Przepisy te - tj. § 242 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2015.1422 ze zm.) - ustalają, że należy przyjąć co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Celem zweryfikowania wymagań zawartych w § 242 rozporządzenia MI wojewódzki organ nadzoru budowlanego w przywołanym wcześniej wezwaniu z dnia [...].10.2016 r. skierowanym do PINB zobowiązał tenże organ do ustalenia liczby osób które zameldowane są w lokalach dalej usytuowanych w stosunku do lokalu nr [...]. Jak wynika z odpowiedzi udzielonej w dniu [...].11.2016 r. w lokalach nr [...] do nr [...] liczba zameldowanych osób wynosi: z informacji uzyskanej od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej - 14 osób (pismo tej spółdzielni z dnia [...].20.2016 r. str. 27 akt PINB), z informacji pozyskanych z Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w [...] - 13 osób (pismo tegoż organu z dnia [...].11.2016 r. - str. 30 akt PINB). W świetle powyższych ustaleń trafnie przyjęto, że po całkowitym otwarciu drzwi do lokalu nr [...] szerokość drogi ewakuacyjnej nie powinna być mniejsza niż dwie trzecie z 1,4 m. tj. 0,933 m. Wobec treści §45 rozporządzenia MSWiA ustalającego, że w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (...) oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w §16 ust. 2, oraz stwierdzenia w wyroku o sygn. IV SA/Po 235/17 wybudowania budynku przed dniem wejścia w życie ww. ustawy Prawo budowlane, przyjąć należy, że pozostała szerokość spocznika klatki schodowej służącego ewakuacji, wynosząca 122 cm, będąc wartością większą niż 0,933 m, nie powoduje stanu zagrożenia o którym mowa w §16 ust. 1 rozporządzenia MSWiA. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwołąwczy w pełni wypełnił w/w zalecenia WSA i prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji oraz odmówił nałożenia obowiązku przywrócenia osadzonych drzwi wejściowych otwieranych w kierunku klatki schodowej do stanu poprzedniego trafnie przyjmując, że w ustalonym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania norma art. 66 ust. 1 p.b. W tym stanie rzeczy z przyczyn wskazanych i opisanych wyżej na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.