IV SA/Po 427/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2011 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 757 złotych ( siedemset pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia (...) r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek Polskiego Koncernu Naftowego S.A. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dodatkowego pawilonu handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie, parkingami i drogami oraz wewnętrzną instalacją gazową, na terenie istniejącej stacji paliw zlokalizowanej w P., gmina T., przy ul. R. (...) w zbiegu z ul. R., dz. nr ew.(...) , (...) arkusz (...) w obrębie ewidencyjnym P. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda W. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia (...) r. nr (...) odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na obowiązek zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania, obowiązek wystosowania wezwania do usunięcia naruszeń – w razie ich stwierdzenia, obowiązek zagwarantowania stronom prawa do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie oraz konieczność wyczerpującego uzasadnienia stanowiska zajętego w sprawie. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) (znak: ...) Starosta P. i, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zmianami, dalej Prawo budowlane) odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Uzasadniając wskazał, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na działkach dla których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w obrębie ul. Rynkowej w Przeźmierowie, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Tranowo Podgórne nr XXI/144/95 z dnia 28 listopada 1995 r., opublikowany w Dz. Urz. Województwa Poznańskiego Nr 5, poz. 44. Na rysunku planu teren oznaczony jest symbolem 1KM i opisany jako "istniejąca stacja benzynowa. Zmienia się układ dróg dojazdowych kierunku ul. Rzemieślniczej.". W ustaleniach realizacyjnych dotyczących całego obszaru objętego planem zapisano "zabudowę istniejącą w dobrym stanie technicznym adaptuje się w planie. Dopuszcza się jej modernizację i rozbudowę pod warunkiem zachowania ustaleń niniejszego planu i przepisów prawa budowlanego." Organ administracji podkreślił, że trudno zgodzić się z wyjaśnieniem, iż projektowany pawilon handlowy jest rozbudową. Zaprojektowany jako oddzielny, wolnostojący jest niezgodny z definicją "rozbudowy" zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Nadto planowana budowa pawilonu handlowego nie mieści się w ramach zapisu planu dla symbolu 1KM. Plan miejscowy nie wskazuje w swojej treści na możliwość budowy jakichkolwiek nowych obiektów dla obszaru objętego symbolem 1KM, stwierdza jedynie, że istnieje już stacja benzynowa, a zmianie ulega układ dróg dojazdowych. Od opisanej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik wnioskodawcy, wnosząc o jej uchylenie i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Pełnomocnik podkreślił, że ustalanie przeznaczenia terenu i wprowadzanie ograniczeń w jego zagospodarowaniu, łącznie z zakazem określonej zabudowy (bądź jej elementów, rodzajów) musi znajdować swoje uzasadnienie w wartości ładu przestrzennego i być wyrażone wprost zapisem planu. Z planu zagospodarowania przestrzennego wynikać powinno wprost, iż wprowadza on ograniczenia w lokalizacji określonych obiektów na określonych terenach. Zapis dotyczący przedmiotowych działek w miejscowym planie ("istniejąca stacja benzynowa") prowadzi do konkluzji, iż nie istnieje zakaz zabudowy przedmiotowej nieruchomości. Ugruntowana zasada nie dopuszcza interpretowania zakazów zabudowy w sposób rozszerzający. Analizowany plan powstał pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kiedy zapisy planów miały charakter ogólny i były uszczegóławiane decyzjami o warunkach zabudowy. Nie obowiązywały obecne standardy opracowań planów miejscowych. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał, że została ona poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z, między innymi, ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego ustawa definiuje pojęcie obiektu budowlanego, przez które należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Słowniczek zawarty w art. 3 Prawa budowlanego rozwija dalej pojęcia m.in. budynku, który jest obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ustalenia w sprawie wymagają dwa zagadnienia: na co pozwala plan oraz jak się ma planowana budowa do tegoż planu i do prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego zapisy planu nie zakazują rozbudowy istniejącej stacji benzynowej. Możliwa jest jej modernizacja i rozbudowa w oparciu o zapisy planu. Prawo budowlane definiując pojęcie budowy, nie definiuje pojęcia rozbudowy. Brak legalnych definicji pojęcia "odbudowa, rozbudowa, nadbudowa" każe poszukiwać ich znaczenia na gruncie języka powszechnego. Organ wskazał na zawarty w Komentarzu do Prawa budowlanego pod red. Z. Niewiadomskiego wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego) zgodnie z którym przez rozbudowę należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. W ocenie Wojewody rozbudowa jest zmianą - powiększeniem parametrów istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie. Wojewoda zgodził się z tym stanowiskiem Starosty, że projektowany pawilon handlowy o powierzchni zabudowy ok. (...) m2 z salą sprzedaży około (...) m2 to oddzielny wolnostojący budynek, dlatego jego budowa nie stanowi rozbudowy istniejącej stacji paliw - jest odrębnym zamierzeniem budowlanym. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł wnioskodawca, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik nie zgodził się z poglądem Wojewody, że "nie sposób uznać za dopuszczalne wszystko to, co nie zostało w nim wymienione jako zakazane lub niedopuszczalne". Ustalanie przeznaczenia terenu i wprowadzanie ograniczeń w jego zagospodarowaniu musi znajdować swoje uzasadnienie w wartości ładu przestrzennego i być wyrażone wprost zapisem planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący m. in. na terenie planowanej inwestycji w punkcie 2.8 (winno być 1.8) postawia o wyznaczeniu o wyznaczeniu strefy lokalizacji nieuciążliwych usług (handel, rzemiosło, gastronomia) na działkach przylegających bezpośrednio do ul. Rynkowej, w pasie między linią zabudowy mieszkaniowej a linią rozgraniczającą; nie bez znaczenia jest też zapis planu w punkcie 2.8 F (winno być 1.8 F) gdzie przewidziano możliwość sytuowania w pierzei ul. Rynkowej obiektów handlowych – dotyczy to także terenu o symbolu 1KM. Skarżący podkreślił, że zgodnie z definicją słowa "rozbudowa" w słowniku języka polskiego (Mały Słownik Języka Polskiego, red. S. Skorupka, H. Anderska, Z.Łempicka, Warszawa 1089, str. 702) "rozbudowa" znaczy tyle co "powiększenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów, budowanie nowych obiektów (...), zwiększenie liczby składników czegoś, dodanie nowych jednostek, rozszerzenie, rozwinięcie". Definicja ta wskazuje, że desygnaty nazwy "rozbudowa" można rozpatrywać w dwóch aspektach: pierwszym jako rozbudowa konkretnego budynku lub budowli (np. powiększenie rozszerzenie, rozwinięcie) i w drugim, który odnosi się do rozbudowy sensu largo jako powiększenie obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów, budowanie nowych obiektów, zwiększenie liczby składników czegoś – rozbudowa sensu largo. Skarżący podkreślił, że przy interpretacji zapisu prawa nie można poprzestać jedynie na interpretacji pojedynczych wyrazów, a raczej należy uwzględnić ich całościowy kontekst. Wojewoda poprzestał na wykładni językowej, natomiast pominął wykładnię systemową i celowościową (ochrona prawa własności, zasada wolności zagospodarowania terenu w tym jego zabudowa).Skarżący podniósł także, że nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, iż na przedmiotowej nieruchomości decyzją z dnia (...) r., nr (...) (...) zezwolono na rozbudowę istniejącej stacji poprzez budowę myjni samochodowej. Skarżąca Spółka zarzuciła także organowi naruszenie art. 10 kpa, który ustanawia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu i zagwarantowaniu stronie prawa możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań – poprzez to, że pismem z dnia (...) r. Wojewoda poinformował stronę o fakcie zebrania materiałów i dowodów, co świadczyło o zakończeniu postępowania. Pismem natomiast z dnia (...) r. organ, na podstawie art. 36 § 1 kpa zawiadomił strony o niezakończonym postępowaniu wyjaśniającym, a pismem z dnia (...) r. zwrócił się do Urzędu Gminy w T. z prośbą o udzielenie informacji, czy planowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej stanowi to praktykę podważającą kompetencje organu rozstrzygającego i zaufanie strony do organu administracji. Ponadto zauważyła ona, iż organ, do którego zwrócił się Wojewoda już raz wydał swą opinię w sprawie planowanej inwestycji w kontekście miejscowego planu zagospodarowania (pozytywną) w piśmie z dnia (...) r., co było podstawą rozpoczęcia kosztownych czynności inwestycyjnych (wykonania szeregu badań specjalistycznych, przystąpienia do opracowania projektu technicznego i odpowiedniej dokumentacji). Skarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niewyczerpujące, niezawierające wszystkich składników uzasadnienie jej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zaznaczając, iż decyzja została podjęta po wnikliwej i rzeczowej analizie całego materiału i powołując się na argumenty w niej podniesione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).dalej zwane p.p.s.a., tj w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, jak również w przypadku wad, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art..135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu zaskarżona decyzja wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, wydający decyzję stanowiącą przedmiot skargi Wojewoda, (a także organ I instancji) nie dochował w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji podlegająca kontroli decyzja narusza także wskazane niżej przepisy prawa materialnego. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) Art. 35 ust. 1 pkt 1 zmieniony przez art. 140 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 08.199.1227) z dniem 15 listopada 2008 r. 3) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 4) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc to do okoliczności przedmiotowej sprawy należy wskazać, że działające w sprawie organy w sposób niewyczerpujący analizowały zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pominęły w swych rozważaniach kwestię zapisaną w § 1 punkcie 1.8 planu, w którym mowa jest o lokalizacji na działkach przylegających do ul. Rynkowej (...) budynków usługowych (handel, rzemiosło, gastronomia). W ppkt C tego punktu ustalono, że budynki te (tj. usługowe) można realizować jako wolnostojące względnie bliźniacze (...), określono także wymagania budowlane dla takich budynków w ppkt E, F, G i H ustalając rodzaj związania budynku z podłożem, ich wysokość, jakość architektoniczną i kształt dachu, a także konieczność zaopiniowania koncepcji obiektu usługowego przez Wydział Zagospodarowania Przestrzennego i Budownictwa Urzędu Gminy w T. Należy zwrócić uwagę, że w ustaleniach powyższych, stanowiących przepisy ogólne w stosunku do pozostałych zawartych w planie, a dotyczących działek przy ul. Rynkowej ( a więc także działki skarżącego) brak ustaleń co do wielkości (procentu) zabudowy działek. Ponadto z faktu, iż obszar oznaczony jako 1KM, a dotyczący działek skarżącego, w planie ustalający – "1KM – istniejąca stacja benzynowa. Zmienia się układ dróg dojazdowych w kierunku ul. Rzemieślniczej" – nie można wyciągać wniosku, że teren ten ma istnieć w niezmienionym kształcie. W tym kontekście organy nie przeanalizowały pojęcia "stacja benzynowa", która nie składa się nigdy z jednego tylko obiektu, ale jest pewnym całościowym organizmem gospodarczym. Brak podstaw do zawężania tego pojęcia jedynie do dystrybutorów paliwa, a w planie brak jest ustaleń co do zakazu zabudowy. Sąd podkreśla, że interpretacja ustaleń planu miejscowego nie może być różna wobec różnych inwestorów (tu właścicieli działek położonych przy ul. R. w P.) – naruszałoby to bowiem konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (tak WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 29.01.2010r., IISA/Gl 709/09, Lex Omega 32/2011). Dodać przy tym należy, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, bardziej ograniczając prawo własności niż wynika to z dosłownego, literalnego brzmienia tych przepisów. W tym miejscu Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 2.02.2006r. w sprawie II OSK 490/05, (LEX nr 196696), stwierdzający, iż zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, jak też nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich. Ponadto w sprawie został naruszony art. 10 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Już pismem z dnia (...) r. organ (Wojewoda W.) zawiadomił strony (skarżącego) o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie w ustalonym terminie i miejscu. Świadczyło to o zakończeniu postępowania. Następnie organ pismem z dnia 14 stycznia 2011r. zwrócił się do Urzędu Gminy T. udzielenie informacji o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wystąpił o opinię prawną co do tego zagadnienia (opinia z dnia (...) r. - k. 71-76 akt admin. II instancji), a także dołączył do akt pismo z dnia(...) r. Urzędu Gminy i pismo skarżącego w sprawie wyjaśnienia zgodności planowanych, przedmiotowych zamierzeń inwestycyjnych z miejscowym planem zagospodarowania. Po zgromadzeniu tego materiału została w dniu (...) r. wydana zaskarżona decyzja bez uprzedniego zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem i dowodami w sprawie. Jest to postępowanie naruszające przepisy postępowania (art. 6, 7 i8 kpa) choć skarżący w dniu(...) r. złożył pismo zawierające swoje stanowisko w sprawie odpowiedzi Urzędu Gminy T.. Uzasadnienie decyzji jest niepełne, bowiem organ nie odniósł się w nim do wszystkich zgromadzonych w sprawie materiałów, co narusza art. 77 i 107 § 3 kpa. Organ nie odniósł się w swoich wywodach do pisma Urzędu Gminy w Tarnowie P. z dnia (...) r., nie wyjaśnił kwestii sprzeczności między tym pismem a pismem Urzędu z dnia (...) r. (k. 78 akt admin. II instancji) a także nie wspomniał czy wziął pod uwagę w sprawie opinię prawną z (...) r.. (korzystną dla skarżącego). Podobne uchybienia tj. ogólnikowość i lakoniczność uzasadnienia dotyczy także decyzji organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni poczynione wyżej uwagi i przeanalizuje szczegółowo zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów budownictwa mieszkaniowego w obrębie ul. R w P. uchwalonego dnia 28.11.1995r., zachowując wymogi przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. W punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).