IV SA/Po 428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2009r. sprawy ze skargi R.M., E.M. i T.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi T.L. 2. odrzucić skargi złożone przez R.M. i E.M. /-/ E. Kręcichwost – Durchowska R.M., E.M. i T.L. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej, w której organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2009r. nr [...], odmówił skarżącym rozłożenia na raty roczne wymierzonej opłaty adiacenckiej. Zarządzeniem z dnia 3 września 2009r. (doręczonym w dniu 8 września 2009r.) wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 804 zł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie T.L. pismem wysłanym w dniu 9 września 2009r. wycofała wniosek o przyznanie prawa pomocy i poinformowała, iż jej zobowiązania wobec Urzędu Gminy w P. zostały uregulowane, w związku z czym dalsze postępowanie w powyższej sprawie jest bezzasadne. Uwzględniając fakt rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2009r. (co czyni wniosek skarżącej w tym zakresie bezprzedmiotowy), mając na względzie treść pisma złożonego przez T.L., stwierdzić należy, że skarżąca cofa skargę, korzystając tym samym z przysługującego jej uprawnienia do rozporządzania skargą również po jej wniesieniu, które co do zasady jest dla sądu wiążące (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz. Warszawa 2004, str. 119). Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdzając wskazanych powyżej przesłanek uznał cofnięcie skargi za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Uwzględniając fakt iż wbrew wezwaniu Sądu w sprawie nie został uiszczony wpis przez R.M. i E.M., Sąd na podstawie art. 220 §3 ppsa orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia /-/ E. Kręcichwost – Durchowska mb