IV SA/Po 449/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 05 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 123, art. 124 w związku z art. 37 § 3, § 5 i § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), uznało ponaglenie S. W. za nieuzasadnione, z uwagi na załatwienie sprawy przez organ I instancji decyzją z 03 lutego 2014 r. Na powyższe postanowienie, S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę. Skarga nie została uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, z tego względu, że na postanowienie nie służy środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na te akty jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty; a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 K.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma znaczenia wola adresata postanowienia. Prawo do wniesienia zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 37 § 1 i 6 K.p.a. Zastosowany przez Kolegium art. 37 § 6 K.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie przysługuje na nie zażalenie. Sąd zaznacza, że Skarżący został pouczony o braku środka zaskarżenia. W świetle powyższego wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 i 6 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.