IV SA/Po 450/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta ( spr ) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. U. przeciwko Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu Artystycznego w P. w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku Sądu uwzględniającego skargę w sprawie IV SA/Po [...]. oddala skargę Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. J. U. (zwany dalej studentem albo skarżącym) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) za pośrednictwem Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu Artystycznego (wcześniej Akademii Sztuk Pięknych, dalej ASP) w P. (zwanej dalej Komisją Dyscyplinarną albo organem administracji) ze skargą na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej po wyroku WSA z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 473/10, uchylającym orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej oraz Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów ASP w P. (zwanej dalej Komisją Odwoławczą) zapadłe odpowiednio w dniach [...] stycznia 2010 r. oraz [...] marca 2010 r., żądając wymierzenia organowi administracji grzywny oraz ustalenia, że w dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanowieniem Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący nie posiadał statusu studenta ASP w P. oraz uchylenie wskazanego postanowienia i wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na brak u skarżącego statusu studenta ASP. Powyżej wymienione żądania zostały sformułowane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Rzecznik Dyscyplinarny do Spraw Studentów ASP (zwany dalej Rzecznikiem Dyscyplinarnym) działając na podstawie art. 216 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2005 r., nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej posw) oraz §5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz.U. 2006 r., nr 236, poz. 1707, dalej rozporządzenie z 2006 r.) wszczął postępowanie wyjaśniające dotyczące skarżącego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik Dyscyplinarny pismem z dnia [...] listopada 2009 r. zwrócił się do Komisji Dyscyplinarnej o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego i o ukaranie w/w karą nagany. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Komisja Dyscyplinarna działając na podstawie §13 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2006 r. wszczęła postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego i po rozP. na rozprawie w dniu [...] stycznia 2010 r. wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego, działając na podstawie §24 ust. 1 pkt 3, w zw. z §24 ust. 2 i §10 rozporządzenia z 2006 r. umorzyła postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu. Na skutek złożonych przez skarżącego oraz jego pełnomocnika odwołań od powyższej decyzji Komisji Dyscyplinarnej, Komisja Odwoławcza po rozP. odwołania na rozprawie w dniu [...] marca 2010 r. uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i umorzyła postępowanie. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia znalazły się przyczyny formalne. Zdaniem Komisji Odwoławczej słuszny okazał się zarzut naruszenia §24 rozporządzenia z 2006 r. przez wydanie orzeczenia nie przewidzianego prawem. Zaskarżone orzeczenie w swej tezie zawierało bowiem sformułowanie, że komisja "umarza postępowanie z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu". O ile więc sama przyczyna i treść decyzji procesowej była w ocenie Komisji Odwoławczej słuszna, to jednak zgodnie z §24 rozporządzenia z 2006 r. orzeczenie to powinno zawierać jedynie sformułowanie o umorzeniu postępowania. Zasadny okazał się także zarzut pominięcia w treści orzeczenia fragmentu zarzucanego czynu, który dotyczył przekazania przez obwinionego informacji o zarzutach wobec wykładowców w treści pisma do ASP w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Jednocześnie Komisja Odwoławcza w całości uznała za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Komisję Dyscyplinarną i ustalenia te przyjęła jak własne oraz podzieliła pogląd o znikomej szkodliwości społecznej czynu popełnionego przez skarżącego, który spowodował umorzenie postępowania zamiast skazania. Na powyższe rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego – adwokata złożył pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skargę do WSA zarzucając, że postępowanie dyscyplinarne zostało bezpodstawnie wszczęte i wbrew obowiązkowi wynikającemu z odpowiedniego zastosowania art. 17 § 1 pkt 8 kpk nieumorzone, a orzeczenie wydano w składzie nieznanym ustawie, tj. z naruszeniem art. 213 ust. 5 posw i bez rozstrzygnięcia w zakresie kosztów, tj. z naruszeniem odpowiednio stosowanego art. 626 §1 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk. Skarżący za wadliwe uznał również uznanie przez Komisję Odwoławczą za prawidłowe i własne ustalenia stanu faktycznego dokonane i wyrażone przez Komisję Dyscyplinarną w jej orzeczeniu zapadłym jako wynik postępowania prowadzonego z naruszeniem art. 171 § 6 kpk, poprzez uchylanie pytań nie spełniających kwalifikacji wskazanej w przywołanym przepisie, co mogło mieć wpływ na ocenę zeznań świadków; art. 9 kpk w zw. z art. 170 §1 kpk poprzez nieprzeprowadzenie przez Komisję Dyscyplinarną wszystkich możliwych dowodów zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowądzenie dowodów wnioskowanych przez obrońcę obwinionego, mimo że nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych art. 170 § 1 pkt 1-5 kpk. Zdaniem skarżącego, naruszono również art. 146 § 1 w zw. z 41 § 1 kpk poprzez prowadzenie postępowania i wydanie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej i Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z udziałem protokolanta, wobec którego zachodziły przesłanki jego wyłączenia, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania z powodu niedopuszczalności jego prowadzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 473/10 (dalej wyrok z dnia 4 listopada 2010 r.), WSA działając w sprawie ze skargi J. U. na orzeczenie Komisji Odwoławczej z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego uchylił zaskarżone orzeczenie z dnia 12 marca 2010 r. oraz poprzedzające je orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] stycznia 2010 r. (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od Rektora Akademii Sztuk Pięknych w P. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku). W uzasadnieniu WSA wskazał, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organy postępowania dyscyplinarnego oraz zgodności z prawem zapadłego w sprawie orzeczenia. Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżone orzeczenie nie jest aktem wydawanym w trybie przepisów postępowania administracyjnego lecz w trybie postępowania regulowanego ustawą, a w kwestiach nią nieuregulowanych, w trybie odpowiednio stosowanych przepisów kpk. Materialną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej studenta stanowi art. 211 ust. 1 posw. Odpowiedzialność ta jest oparta zależności zakładowej między jednostką a szkołą wyższą. Podmiotem odpowiedzialności dyscyplinarnej może być wyłącznie osoba legitymująca się statusem studenta i wpisana na listę studentów konkretnego roku i wydziału. Wskazują na to przesłanki odpowiedzialności dyscyplinarnej, tj. naruszenie norm prawnych regulujących działalność uniwersytetu, jak też naruszenie swoistej etyki wewnątrzzakładowej. Na potwierdzenie tej ogólnej zasady sformułowanej w art. 211 posw wskazać można m. in. art. 212 ustawy, zawierający katalog kar dyscyplinarnych. Jak słusznie zauważył skarżący, wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec osoby nie będącej już studentem, bezprzedmiotowym czyni zastosowanie niektórych kar przewidzianych w tym przepisie. Dokonując wykładni regulacji prawnej posw WSA zauważył, że prawodawca wyraźnie różnicuje postępowanie wyjaśniające i postępowanie dyscyplinarne. Powyższe wynika wprost z treści przepisów art. 216 i 217 posw oraz z brzmienia rozporządzenia z 2006 r., regulującego w rozdziale 2 postępowanie wyjaśniające, a w rozdziale 3 postępowanie dyscyplinarne. Stwierdzić przy tym należy, że wymienionych w §10 ust. 2 i §24 ust. 2 podstaw do umorzenia postępowania wyjaśniającego i wszczętego postępowania dyscyplinarnego, nie można traktować jako katalogu zamkniętego, czyniącym zasadnym prowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec osoby, w sprawie której toczyło się postępowanie wyjaśniające i która utraciła status studenta przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Wykładnia przepisu rozporządzenia nie może bowiem prowadzić do skutków sprzecznych z ustawą, która odpowiedzialność dyscyplinarną uzależnia od posiadanego statusu. Taka wykładnia przepisu art. 211 ust. 1 posw nie jest sprzeczna z wskazanymi przez Komisję Odwoławczą przepisami §15 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r. i art. 217 ust. 2 i 3 posw. §15 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r. wyraźnie wskazuje na fakt formalnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Przepisy art. 217 ust. 2 i 3 posw określają zaś ogólną zasadę pozbawiającą komisję dyscyplinarną możliwości wszczęcia postępowania dyscyplinarnego po upływie sześciu miesięcy od dnia uzyskania przez rektora wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego nałożenie kary lub po upływie trzech lat od dnia jego popełnienia i wskazują na przedawnienie orzekania po upływie roku od opuszczenia uczelni przez studenta. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że istotnym dla sprawy jest ustalenie daty utraty przez skarżącego statusu studenta. Zgodnie z art. 190 ust. 1 posw, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku niepodjęcia studiów, rezygnacji ze studiów, niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego i ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może również skreślić studenta z listy studentów, w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce, nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie i niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów (art. 190 ust. 2 posw). Mając powyższe na uwadze, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd zauważył, że w przedmiotowej sprawie mogą zachodzić dwie przesłanki skreślenia z listy studentów ASP w P. – tj. przeniesienie się studenta na inną uczelnię i nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. W obu przypadkach nie jest jednak wyjaśniony stan faktyczny sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w tym z pism Komisji Odwoławczej, skarżący na dzień 1 października 2009 r. nie był już studentem ASP w P., gdyż podjął studia na ASP w Ł. Zwrócić należy jednak uwagę, że warunkiem przeniesienia na inną uczelnię jest uzyskanie zgody kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej jednostki przejmującej, wyrażonej w formie decyzji, po stwierdzeniu, że zainteresowany wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z przepisów obowiązujących w uczelni, którą opuszcza (art. 171 ust. 2 posw). Podstawę do skreślenia z listy studentów uczelni opuszczanej stanowi zaś oświadczenie studenta o rezygnacji ze studiów. Sam fakt podjęcia studiów na innej uczelni nie przesądza bowiem o zasadności wydania decyzji o skreśleniu, gdyż ustawodawca nie przewidział zakazu w zakresie studiowania na dwóch lub więcej uczelniach. W aktach brak jest jednak oświadczenia studenta o rezygnacji ze studiów na ASP w P., jak i samej decyzji o skreśleniu z listy studentów, w związku z podjęciem studiów na innej uczelni. Wątpliwości związanych z powyższą sprawą nie rozwiązują bowiem oświadczenia złożone przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, w tym okoliczności związane z wydaniem i doręczeniem decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów ASP w Ł.. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie stan faktyczny sprawy pozwalający na uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki podmiotowe do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, tj. nie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości statusu skarżącego na dzień wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, zasadnym było uchylenie orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej i Komisji Odwoławczej. W związku z tym Sąd zastrzegł, że organy, ponownie prowadząc sprawę powinny ustalić w sposób nie budzący wątpliwości fakt i datę wydania oraz doręczenia decyzji o skreśleniu z listy studentów, pamiętając o tym, że decyzja o skreśleniu z listy studentów ma charakter decyzji konstytutywnej. Skutek prawny takiej decyzji powstaje zatem dopiero z chwilą doręczenia lub ogłoszenia takiego aktu, a więc ex nunc. W przypadku stwierdzenia utraty przez obwinionego statusu studenta przed formalnym wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, wobec braku wyraźnie sformułowanych podstaw do umorzenia postępowania z tej przyczyny, Sąd pod ocenę organu pozostawił wydanie orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2006 r. Odnosząc się do zarzutu wskazującego na uchybienie dotyczące nie wyłączenia protokolanta będącego pracownikiem kancelarii prawnej i odbywającego aplikację radcowską Sąd wskazał, że protokolantem na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia w ramach postępowania dyscyplinarnego może być wyłącznie pracownik sekretariatu uczelni. Ponadto umknęło uwadze Komisji Odwoławczej, że osoba pełniąca funkcję protokolanta przed tą komisją, protokołowała także na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia przez Komisję Dyscyplinarną, co na podstawie art. 40 §1 pkt 6 kpk stanowi podstawę do jego wyłączenia. Tym samym, mając na uwadze fakt, że sporządzenie przez osobę wyłączoną od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym ustaleń z przebiegu tego posiedzenia stanowi podstawę do uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego, uwzględniając również wadliwość spisywania protokołu przez osobę nie będącą pracownikiem uczelni, Sąd stwierdził, że stanowi to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Odnosząc się do zarzutu nie rozpoznania wniosku adwokata W. H. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie uzupełnienia orzeczenia Komisji Odwoławczej o rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania oraz przyznania skarżącemu zwrotu poniesionych wydatków, w tym z tytułu ustanowienia obrońcy, Sąd stwierdził, że zarzut skargi dotyczący braku orzeczenia w tym zakresie z uwagi na wydane postanowienie z dnia 9 lipca 2010 r. stracił rację bytu. Jako niezasadny Sąd ocenił również zarzut dotyczący wadliwego orzeczenia wydanego w składzie trzyosobowym jako nieznanym ustawie, gdyż nie znajduje oparcia w treści art. 213 ust. 5 posw. Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd wyjaśnił, że rozstrzyganie tych zarzutów na tym etapie postępowania byłoby przedwczesne, z uwagi na zasadność ustalenia przez organ przesłanki podmiotowej prowadzonego postępowania (status studenta). Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. WSA stwierdził prawomocność powyższego wyroku WSA z dnia 4 listopada 2010 r. od dnia 17 grudnia 2010 r. (k. 170v akt IV SA/Po 473/10). Zarządzeniem sędziego z dnia 10 stycznia 2011 r. akta administracyjne zostały zwrócone organowi administracji publicznej wraz z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności i uzasadnieniem (k. 201 akt IV SA/Po 473/10). Przedmiotowe akta zostały odebrane w imieniu Komisji Odwoławczej dnia 13 stycznia 2011 r. (k. 203-204 akt IV SA/Po 473/10). Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. Komisja Dyscyplinarna odmówiła wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec J. U. W uzasadnieniu Komisja Dyscyplinarna wskazała, że z uwagi na art. 153 ppsa była związana oceną prawną oraz wskazaniami WSA przedstawionymi w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. Opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz załączonej do akt decyzji Dziekana Wydziału Architektury i Wzornictwa Uniwersytetu Artystycznego w P. (dalej UAP) o skreśleniu skarżącego z listy studentów UAP Komisja Dyscyplinarna ustaliła, że skarżący utracił status studenta w dniu doręczenia jemu powołanej decyzji, tzn. [...] stycznia 2010 r. Powyższa decyzja nie została przez skarżącego zakwestionowana i stała się ostateczna. Powiązanie utraty statusu studenta z doręczeniem skarżącemu decyzji wynika wprost z wyroku WSA. Treść załączonego do akt sprawy pisma właściwego dziekana łódzkiej ASP nie pozostawia wątpliwości, że skarżący został przyjęty na tą uczelnię w drodze przeniesienia się z UAP, a nie jako przyjęcie na drugą uczelnię. Jak wynika z powyższego, w dniu wszczęcia poprzedniego postępowania dyscyplinarnego - [...] grudnia 2009 r. - obwiniony był studentem UAP, w związku z czym właściwe organy UAP mogły zgodnie z obowiązującym prawem prowadzić przeciwko obwinionemu postępowania dyscyplinarne. Upływ czasu spowodował jednak konieczność odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego inicjowanego w wyniku uchylenia dotychczasowych orzeczeń komisji dyscyplinarnych. Zgodnie z treścią art. 217 ust. 4 posw przedawnienie karalności następuje po upływie roku od opuszczenia uczelni przez studenta. Przepisy ustawy, rozporządzenia z 2006 r. oraz kpk nie przewidują przedłużenia okresu biegu przedawnienia w wypadku wcześniejszego zainicjowania postępowania wyjaśniającego czy dyscyplinarnego. Stosowna regulacja w tym zakresie istniejąca na gruncie przepisów kodeksu karnego, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Termin przedawnienia karalności wobec obwinionego upłynął, zatem w dniu 25 stycznia 2011 r. W związku z powyższym, stosownie do treści § 13 ust. 5 oraz § 10 ust. 2 pkt 4) rozporządzenia z 2006 r. w zw. z art. 271 ust 4 posw Komisja Dyscyplinarna postanowiła o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. pełnomocnik procesowy skarżącego – adw. W. O. zwrócił się do Komisji Dyscyplinarnej wskazując na uchybienia zaistniałe w prowadzonym przez nią postępowaniu. Odnosząc się do wyroku WSA z dnia 4 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że Sąd wyraźnie oddzielił postępowanie wyjaśniające od dyscyplinarnego podkreślając niedopuszczalność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego po utracie statusu studenta. WSA uchylił zarówno decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., jak i z [...] marca 2010 r. W obrocie prawnym pozostało natomiast postanowienie z dnia 4 grudnia 2009 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i skierowaniu sprawy na rozprawę i to do niego w pierwszej kolejności powinna się odnieść Komisja Dyscyplinarna. W związku z tym pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na naruszenie przez Komisję Dyscyplinarną art. 153 ppsa. W zakresie przyjęcia, że skarżący utracił status studenta w dniu doręczenia decyzji o skreśleniu z listy studentów, wątpliwe jest utożsamianie konstytutywności przedmiotowej decyzji z uznaniem, że skutek skreślenia następuje w rozpoznawanej sprawie z dniem doręczenia takiej decyzji. Gdyby podzielić interpretację Komisji Dyscyplinarnej można by "zrezygnowanemu" studentowi, dowolnie długo i wbrew jego woli wydłużać status studenta, np. tworząc formalną podstawę do opłat, nie doręczając przez wiele miesięcy decyzji o skreśleniu. Na gruncie przedmiotowej sprawy decyzja o skreśleniu zawiera wyraźnie datę utraty statusu, tj. [...] października 2009 r. oraz przeniesienie na inną uczelnię jako jej powód. Tak więc UAP doskonale i trafnie przyznał, że w sprawie nie chodzi jedynie o "podjęcie studiów na innej uczelni" ale o "przeniesienie", czyli rezygnację ze studiów w UAP. Ponadto pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, błędnie powołując się na postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r., które utraciło moc wobec wyroku WSA. Uchylając decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej i poprzedzającą ją decyzję Komisji Dyscyplinarnej WSA uchylił je w całości, w tym także w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Nie ma przy tym znaczenia czy rozstrzygnięcie to było zawarte w sentencji orzeczeń Komisji, czy w odrębnym uzupełniającym postępowaniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nie ma waloru odrębności i stanowi integralną część decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na powyższe, Przewodniczący Składu Orzekającego Komisji Dyscyplinarnej pismem z dnia [...] marca 2011 r. uznał sformułowane przez pełnomocnika skarżącego zarzuty za niezasadne podkreślając, że wiążące Komisję Dyscyplinarną stanowisko WSA wskazuje, że status studenta zachowany jest aż do momentu doręczenia jemu decyzji o skreśleniu z listy studentów. Komisja Dyscyplinarna opierając się na wykładni przyjętej przez WSA uznała, że skarżący był studentem UAP w czasie pierwotnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. We wskazanym na wstępie piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r., skierowanym za pośrednictwem Komisji Dyscyplinarnej do WSA, skarżący działając na podstawie art. 154 ppsa złożył skargę na bezczynność organu administracji po wyroku WSA z dnia 4 listopada 2010 r. Jednocześnie skarżący działając z ostrożności, na wypadek nie uznania pisma pełnomocnika z dnia 24 lutego 2011 r. za wezwanie w trybie art. 154 ppsa, wezwał organ do zaniechania bezczynności po wyroku uchylającym decyzje Komisji Dyscyplinarnej i Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej zapadłe odpowiednio [...] stycznia 2010 r. i [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu skarżący analizując treść uzasadnienia wyroku WSA z dnia [...] listopada 2010 r. zauważył, że istotą problemu zakreślonego przez WSA oraz pozostawionego temu organowi do zbadania było ustalenie, czy w dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. obwiniony był studentem ASP w P., a nie czy przesłanki do odmowy wszczęcia (np. z powodu przedawnienia) istnieją w dacie ponad rok późniejszej. Analizę tej kluczowej kwestii Komisja Dyscyplinarna przeprowadziła w sposób niewłaściwy. Skarżący podkreślił, że decyzję o skreśleniu z listy studentów doręczono jemu pisemnie dopiero [...] stycznia 2010 r., jednak ogłoszenie jej treści skarżącemu nastąpiło dużo wcześniej, na pewno przed [...] grudnia 2009 r., tj. przed datą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Skarżący nigdy nie domagał się pisemnej decyzji o skreśleniu, a fakt niezaskarżenia decyzji komunikowanej jemu wielokrotnie, a nagle "doręczonej na piśmie" oznaczał nie tylko aprobatę jej treści przez skarżącego ale stanowił także wyraz ostrożności, wydało się bowiem zastanawiające "doręczenie" tej decyzji kilka miesięcy po niekwestionowanej utracie statusu studenta. Nawet jednak gdyby wbrew przywołanym przez skarżącego faktom uznać, że to [...] stycznia 2010 r. jest dniem doręczenia, to wcześniejsza wobec tej daty utrata statusu studenta, mocą treści doręczonej na piśmie decyzji nie koliduje z wytycznymi WSA w zakresie konstytutywności decyzji. Skoro zatem według organu pierwszej instancji stosunek administracyjny powinien być rozwiązany na skutek niespełnienia wymogów statusu studenta do konkretnego dnia roku akademickiego, to rozwiązanie to powinno nastąpić z chwilą spełnienia się przesłanek skreślenia z listy studentów, a nie dopiero w chwili osiągnięcia przez decyzję o skreśleniu cechy ostateczności. W przypadku przeniesienia taka przesłanka zaszła najpóźniej w dniu powzięcia przez ASP w P. wiarygodnej informacji o prawomocnym przyjęciu skarżącego na uczelnię w Ł., co Rektor ASP w P. referował już w decyzji z dnia [...] października 2009 r. To właśnie pismo przywołuje organ w kwestionowanym postanowieniu z [...] lutego 2011 r. Ustaliwszy nieprawidłowo i wbrew wszystkim dotychczasowym stwierdzeniom w tym zakresie wydanym przez rektora jak i komisje dyscyplinarne, że [...] grudnia 2009 skarżący miał status studenta, organ powinien więc prowadzić dalej postępowanie dyscyplinarne. Tymczasem w uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2011 r. organ wskazał jako powód umorzenia przedawnienie karania. Można odnieść wrażenie, że organ dąży do zakończenia postępowania dyscyplinarnego, ale inaczej niż poprzez zbadanie i stwierdzenie, że nie było podstaw formalnych jego wszczęcia. Upływ terminu przedawnienia i odmowa wszczęcia na tej podstawie oparta, nie zmienia kluczowego faktu w sprawie, a mianowicie pozostawania w mocy postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z [...] grudnia 2009 r. To do niego powinien się organ odnieść, a nie wprowadzać "równolegle" postanowienie o przeciwnym skutku, by "zatrzeć" skutki niezasadnego postępowania o wszczęciu. Odniesienie to zgodnie z wyrokiem WSA powinno wyrazić się odmową wszczęcia postępowania w trybie § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2006 r. uzasadnioną brakiem podstaw do takiego wszczęcia, a nie przedawnieniem. Ewentualnie dopuszczalnym pozostawałoby umorzenie postępowania dyscyplinarnego na podstawie posw w zw. z art. 17 kpk. Podsumowując skarżący wskazał, że Komisja Dyscyplinarna powinna była: potwierdzić, że zgodnie z wiedzą i wolą organu decyzja o skreśleniu i jej komunikowanie skarżącemu spowodowało, że nie miał on statusu studenta ASP w P. w dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego tj. 4 grudnia 2009 r.; uchylić postanowienie z [...] grudnia 2010 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i odmówić jego wszczęcia. Zamiast powyższego Komisja Dyscyplinarna: pominęła całokształt okoliczności wskazujących na ogłoszenie skarżącemu decyzji o skreśleniu z [...] października 2011 r. (powinno być [...] października 2010 r.) na długo przed 4 grudnia 2009, a tym bardziej przed jej pisemnym doręczeniem [...] stycznia 2010 r. odmówiła wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ale bez uprzedniego uchylenia postanowienia o wszczęciu takiego postępowania, zaś odmowę uzasadniła podstawami innymi niż wskazane do wyjaśnienia przez WSA, tj. przedawnieniem zamiast brakiem statusu studenta (k. 3-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2011 r. Przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej do spraw Studentów Uniwersytetu Artystycznego w P. (zwany dalej Przewodniczącym) wniósł o jej odrzucenie, a ewentualnie oddalenie, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsce bezczynność organu, który we właściwym czasie dokonał czynności nakazanych przez Sąd w treści wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. Motywując zajęte w sprawie stanowisko Przewodniczący wskazał, że dnia [...] kwietnia 2011 r. Komisja otrzymała pismo skarżącego, które mimo braku oznaczenia rodzaju pisma traktować należy - zgodnie z jej petitum - jako skargę o wymierzenie Komisji grzywny za niezałatwienie sprawy po wyroku uchylającym orzeczenia komisji dyscyplinarnych. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona mimo braku wymaganego w treści art, 154 ust. 1 ppsa wcześniejszego wezwania Komisji do wykonania wyroku. Roli powyższego dokumentu nie może spełniać pismo adwokata W. H. z dnia [...] lutego 2011 r. i to z dwóch przyczyn. Po pierwsze, w jego treści nie sformułowano wezwania Komisji do wykonaniu wyroku WSA a jedynie opinie dotyczące rzekomo niewłaściwych działań podjętych przez Komisję, Po wtóre, nie przedstawiono dowodu posiadania przez adwokata W. H. umocowania do wniesienia takiego wezwania w imieniu skarżącego, Złożone do akt WSA pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego przed WSA obejmowało jedynie wniesienie skargi oraz reprezentowania skarżącego w ówczesnym postępowaniu, zakończonym wyrokiem WSA. Skarżący zdając sobie sprawę z powyższego w treści skargi wskazuje, że na wypadek nie uznania pisma adwokata W. H. za właściwe wezwanie z art. 154 ppsa, jednocześnie wzywa Komisję do zaniechania bezczynności. Oświadczenie powyższe nie może jednak stanowić okoliczności przemawiającej za spełnieniem przesłanki wniesienia skargi określonej w art. 154 ppsa. Na wypadek uznania, że skarga w niniejszej sprawie nie podlega odrzuceniu Przewodniczący wskazał, że powinna ona zostać w całości oddalona, ponieważ w sprawie nie zaistniały przesłanki wymierzenia Komisji Dyscyplinarnej grzywny określonej w art. 154 ust. 1 ppsa. Dnia [...] lutego 2011 r. Komisja Dyscyplinarna wydała postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego. Komisja dokonała czynności, której konieczność wykonania wynikała z wyroku W5A, Komisja dokonała ustalenia w zakresie statusu obwinionego w chwili wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zarzut skarżącego dotyczy zaś w rzeczywistości tego, że ustalenia Komisji nie są zgodne z jego oczekiwaniami. W dalszej części uzasadnienia Przewodniczący zwrócił uwagę, że Komisja Dyscyplinarna zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA ustaliła datę doręczenia skarżącemu decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów, która zgodnie ze stanowiskiem i wytycznymi WSA ma charakter konstytutywny, a skutek następuje z chwilą doręczenia skarżącemu decyzji właściwego dziekana bądź jej ogłoszenia. Bezspornym jest (co przyznał skarżący również w skardze), że decyzja właściwego dziekana została doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2010 r., tj. po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. W obecnej sytuacji skarżący próbuje natomiast uczynić ze skargi w trybie art. 154 ppsa skargę na postanowienie Komisji Dyscyplinarnej z dnia 15 lutego 2011 r., które zgodnie z rozporządzeniem z 2006 r. nie podlega zaskarżeniu. Skarżący próbuje zatem zaangażować Sąd do rozstrzygania o zasadności merytorycznej niezaskarżalnego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a także uzyskania zwrotu rzekomo należnych skarżącemu kosztów postępowania dyscyplinarnego (k. 20-27 akt sądowych). Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący działając na podstawie art. 53 § 2 ppsa, działając z ostrożności procesowej na wypadek uznania złożonej skargi wniesionej za pośrednictwem organu [...] kwietnia 2011 r. za "wezwanie o usunięcia naruszenia prawa", w sytuacji braku odpowiedzi organu na takie wezwanie, obligowany terminem 60 dni o jakim mowa w art. 53 § 2 ppsa złożył do sąduu skargę o treści tożsamej z wniesiona w dniu [...] kwietnia 2011 r. na bezczynność po wyroku uchylającym decyzje Komisji Dyscyplinarnej i Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej zapadłe dnia [...] stycznia 2010 r. i 12 marca 2010 r. żądając wymierzenia organowi grzywny oraz wnosząc o orzeczenie przez Sąd o obowiązku Organu: ustalenia, że w dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanowieniem Komisji Dyscyplinarnej z 4 grudnia 2009 r. skarżący nie posiadał statusu studenta ASP w P. uchylenia tego postanowienia i wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na brak u obwinionego statusu studenta ASP. W uzasadnieniu analizowanego pisma skarżący przedstawił tożsame argumenty jak w swoim piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k. 51-55 akt sądowych). Odpowiadając na powyższe pismo skarżącego Przewodniczący w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. wniósł o oddalenie skargi w całości, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsce bezczynność organu, który we właściwym czasie dokonał czynności nakazanych przez WSA w wyroku z dnia [...] listopada 2010 r. Motywując powyższe stanowisko Przewodniczący powtórzył argumentację zamieszczoną w odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k. 43-50 akt sądowych). Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący podkreślił, że z uzasadnienia złożonej przez niego skargi wynika, że jest ona także skargą na niewykonanie wyroku zapadłego w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 473/10. Jednocześnie skarżący ustosunkował się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę (k. 70-73 akt sądowych). Podczas rozprawy odbywającej się w dniu [...] lipca 2011 r. przed WSA pełnomocnik skarżącego adw. W. O. podtrzymał wnioski zawarte w skardze podając dodatkowo, że postępowanie powinno zakończyć się inaczej, np. skazaniem lub uniewinnieniem lub umorzeniem. Skarżący natomiast oświadczył, że odnosząc się w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. do skargi wniesionej w dniu [...] kwietnia 2011 r. miał na myśli skargę sporządzoną w dacie [...] czerwca 2011 r. Pełnomocnik skarżącego wskazał z kolei, że z dołączonych dokumentów jasno wynika, że w dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący nie był już studentem uczelni (k. 79-80 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił wyżej przedstawione ustalenia faktyczne dotyczące następujących po sobie zdarzeń procesowych przyjmując je za własne oraz czyniąc je podstawą poniższych rozważań. Biorąc wszakże pod uwagę wyżej wskazany zakres kognicji sądów administracyjnych Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie mógł orzec zgodnie z żądaniem skarżącego wyrażonym w pismach z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu, że w dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanowieniem Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący nie posiadał statusu studenta ASP w P. oraz uchylenia tego postanowienia i wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na brak u obwinionego statusu studenta ASP. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy zgodnie z wyraźnymi twierdzeniami skarżącego wyrażonymi w powyższych pismach procesowych kierowanych do Sądu, jak i podczas ustnej rozprawy w dniu [...] lipca 2011 r. było żądanie wymierzenia grzywny Komisji Dyscyplinarnej w związku z niewykonaniem wyroku WSA z dnia 4 grudnia 2010 r. O przedmiotowym żądaniu ustawodawca stanowi w art. 154 ppsa, precyzując jego przesłanki, sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, dopuszczalność domagania się odszkodowania przez osobę która poniosła szkodę na skutek niewykonania orzeczenia sądu od organu odpowiedzialnego za wykonanie, jak również sposób obliczenia wysokości wymierzanej grzywny. Skarga o której stanowi art. 154 § 1 ppsa może zostać wniesiona w jednym z dwóch przypadków, a mianowicie w razie niewykonania przez organ administracji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w sytuacji bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Skarga z art. 154 ppsa różni się od wszystkich pozostałych skarg przewidzianych w art. 3 § 2 ppsa i w przepisach szczególnych również w zakresie żądania. Jej celem nie jest kontrola zgodności z prawem jakiegoś konkretnego aktu lub czynności organu administracyjnego, a wszczęte przez jej wniesienie postępowanie przed sądem administracyjnym nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie, w której został wydany "nieskuteczny" wyrok tego sądu (T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 707. Zob. też J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 365). Jak wskazuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie, stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w ramach analizowanej instytucji zachodzi w sytuacji, gdy organ w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwia sprawy, tzn. nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Nie można mówić o bezczynności wówczas, gdy organ podejmuje rozstrzygnięcie, przy czym na ocenę istnienia bezczynności nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało ono faktycznie wydane. Dlatego niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 549-550, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 366). Warunkiem skutecznego wniesienia analizowanej skargi pozostaje zgodnie z art. 154 § 1 ppsa uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Warunek ten jest spełniony, jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu jemu stosownie do art. 286 § 1 ppsa odpisu orzeczenia sądowego ze stwierdzeniem jego prawomocności. Nie ma przy tym znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy, czy też dopiero po upływie tego terminu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 367). Jak wskazuje się jednak w orzecznictwie, stan w postaci niewykonania wyroku musi istnieć w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że ustawodawca mówiąc o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie wskazuje na określoną okoliczność faktyczną uzasadniającą żądanie ukarania organu grzywną (wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 384/05, lex nr 236387). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 24 lutego 2011 r. zwrócił się do Komisji Dyscyplinarnej z zarzutami dotyczącymi nieprawidłowego w jego ocenie wykonania przez organ administracji wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., wskazując w tej materii na naruszenie przez Komisję Dyscyplinarną art. 153 ppsa. Sąd miał w tym zakresie na względzie, że skarżący w dniu 18 grudnia 2009 r. udzielił adw. W. O. pełnomocnictwa w postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się na ASP w P.. W aktach administracyjnych sprawy nie znajduje się dokument, mocą którego skarżący odwołałby przedmiotowe pełnomocnictwo. Natomiast w skardze adresowanej do Sądu dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący wyraźnie wskazał, że pismo z dnia [...] lutego 2011 r. zostało złożone przez jego obrońcę. W tym zakresie za niezasadne należało ocenić twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę, jakoby pełnomocnik nie miał umocowania do dokonywania tego rodzaju czynności w imieniu skarżącego. Komisja Dyscyplinarna stojąc na stanowisku braku umocowania obrońcy skarżącego do złożenia w jego imieniu analizowanego wezwania do wykonania wyroku, jak również braku jednoznaczności treści wezwania działając w oparciu o art. 9 kpa powinna była wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego w postaci wykazania umocowania do działania w tej sprawie oraz do sprecyzowania zgłoszonego żądania. Nie uczyniwszy tego Komisja Dyscyplinarna nie może na tej podstawie formułować ujemnych dla skarżącego konsekwencji prawnych. Niezależnie jednak od wskazanych wątpliwości, skarżący w piśmie skierowanym do Sądu z dnia [...] kwietnia 2011 r. powtórzył wezwanie organu administracji do wykonania wyroku WSA z dnia [...] listopada 2011 r., a następnie w kolejnym piśmie procesowym z dnia 9 czerwca 2011 r. złożył do tutejszego Sądu skargę w trybie art. 154 ppsa na bezczynność organu administracji po wyroku WSA z dnia [...] listopada 2011 r. uchylającym decyzje Komisji Dyscyplinarnej oraz Komisji Odwoławczej. Zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący w sposób niewątpliwy spełnił warunek o którym stanowi art. 154 § 1 ppsa umożliwiający rozpoznanie złożonej przez niego skargi co do meritum. W wyroku z dnia [...] listopada 2010 r. WSA formułując wskazania co do dalszego postępowania zwrócił uwagę na to, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie stan faktyczny sprawy, który pozwalałby na uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki podmiotowe do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Organy administracji zostały zobowiązane do ustalenia sposób nie budzący wątpliwości faktu oraz daty wydania i doręczenia decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów pamiętając o tym, ze decyzja tego rodzaju ma charakter konstytutywny. W przypadku stwierdzenia utraty przez skarżącego statusu studenta przed formalnym wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, wobec braku wyraźnych podstaw do umorzenia postępowania z tej przyczyny Sąd pozostawił pod ocenę organu wydanie orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2006 r. Komisja Dyscyplinarna wydając w dniu [...] lutego 2011 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego wykonała wyrok WSA z dnia [...] listopada 2010 r. i począwszy od tego dnia nie pozostawała w bezczynności po wyroku sądu. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że organ nie pozostaje w bezczynności, jeżeli w wyznaczonym terminie wydał rozstrzygnięcie w sprawie, chociaż zdaniem skarżącego uczynił to z naruszeniem art. 153 ppsa. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na względzie, że akta administracyjne po wydaniu wyroku z dnia 4 listopada 2010 r. wpłynęły do Komisji Dyscyplinarnej dnia [...] stycznia 2011 r. Zgodnie Art. 35. § 1.kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W § 3 powiedziane jest, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zwrócić należy uwagę ,że organ w niniejszej sprawie musiał zwracać się z pismami do Akadami Sztuk Pięknych w Ł. o dokumenty dotyczące doręczenia decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów. Dalej był zobowiązany wyznaczyc termin posiedzenia niejawnego Komisji Dyscyplinarnej do Spraw studentów. Sąd uznał więc ,że sprawa miała skomplikowany charakter i nie mogła zostać załatwiona w terminie miesięcznym. Organ musiał wykonać czynności, które wymagały terminu dłuższego aniżeli jednego miesiąca. Pomimo to, wydając w dniu [...] lutego 2011 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego Komisja Dyscyplinarna przekroczyła termin miesięczny tylko o jeden dzień. Analizowane postanowienie z dnia 15 lutego 2011 r. zostało doręczone skarżącemu dnia [...] lutego 2011 r., natomiast jego pełnomocnikowi w dniu [...] lutego 2011 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dniu wywiedzenia przez pełnomocnika skarżącego pisma z dnia [...] lutego 2011 r., na co zresztą wskazuje jego treść, skarżący miał świadomość o wykonaniu wyroku WSA z dnia [...] listopada 2010 r., podejmując jedynie polemikę ze sposobem jego wykonania. Niezależnie od powyższych rozważań należy podnieść, na co już zwrócił uwagę WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] listopada 2010 r., że decyzja o skreśleniu z listy studentów ma charakter decyzji konstytutywnej, co oznacza, że jej skutek prawny powstaje dopiero z chwilą doręczenia lub ogłoszenia takiego aktu, a więc ex tunc (zob. też wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1107/09, baza orzeczeń NSA). W rozpoznawanej sprawie doręczenie skarżącemu decyzji o skreśleniu z listy studentów z dnia [...] października 2009 r. nastąpiło w dniu [...] stycznia 2010 r. Jak wynika z pisma pełnomocnika Komisji Odwoławczej z dnia [...] listopada 2010 r., stanowiącego załącznik do protokołu rozprawy z dnia [...] października 2010 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 473/10, decyzja o skreśleniu skarżącego z listy studentów przesłana jemu została dopiero w styczniu 2010 r. ze względu na przeszkody jakie czynił skarżący w zakończeniu procedury przeniesienia się na Akademię Sztuk Pięknych w Ł., powołując się w tej materii na art. 171 ust. 3 posw. Jednocześnie do wskazanego pisma załączona została kserokopia korespondencji kierowanej przez Dziekana Wydziału Architektury i Wzornictwa ASP w P., wzywająca skarżącego do niezwłocznego dostarczenia do uczelni karty okresowych osiągnięć za semestr letni roku akademickiego 2008/09, legitymacji studenckiej bądź oświadczenia o jej zagubieniu lub skradzeniu wraz z zobowiązaniem się do jej niezwłocznego zwrotu w wypadku odnalezienia, wniosku o skreślenie z listy studentów w związku z przeniesieniem się do Akademii Sztuk Pięknych w Ł. oraz uzyskania wymaganych wpisów na druku obiegowym (k. 158-168 akt o sygn. akt IV SA/Po 473/10). Powstrzymywanie się ASP w P. z doręczeniem skarżącemu decyzji o skreśleniu z listy studentów było w związku z powyższym spowodowane brakiem wywiązania się skarżącego z ciążących na nim obowiązków, nie stanowiąc działania celowego uczelni, nakierowanego na przedłużenie toczącego się postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.