IV SA/Po 453/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D. Z. i H. Z. na decyzję Wojewody z dnia 18 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z 18 maja 2022 r. nr [...] Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołań: J. i M. M., P. R. oraz D. i H. Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 22 grudnia 2021 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 8 października 2021 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Inwestor" lub "Spółka") złożyła wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. Sp. z o.o. nr [...] wraz z infrastrukturą na działce nr [...], jedn. ewid. [...], w M., gm. W.. Pismem z 14 października 2021 r. Starosta T. (dalej jako "Starosta" lub "organ I instancji") zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w ww. sprawie. Przywołaną wyżej decyzją z 22 grudnia 2021 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od tej decyzji jednobrzmiące odwołania wnieśli skutecznie: J. i M. M., P. R. oraz D. i H. Z., którzy - zarzuciwszy naruszenie: - art. 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie oraz niewyjaśnienie czy wskazane w dokumentacji tilty maksymalne są ustalone na podstawie kart katalogowych anten, czy też organ bazuje tylko na wyjaśnieniach Inwestora; - art. 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. - przez nie wyjaśnienie, czy ewentualne przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; - § 20 ust. 1 pkt9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej w skrócie "rozporządzenie MR") - przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z tym przepisem i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt i roślin oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne; - art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 i 87 ust. 1 Konstytucji RP - przez niepodanie konkretnej jednostki prawnej wynikającej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w skrócie "rozporządzenie RM") wraz z jej uzasadnieniem oraz niepodanie, na podstawie jakich danych organ ustalił maksymalne moce i tilty anten oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności; - § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia RM - przez niedokonanie ich analizy; - § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (dalej w skrócie "rozporządzenie MI2005"), z uwagi na nieuwzględnienie rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (dalej w skrócie "rozporządzenie MRPiPS") przez nieokreślenie strefy pośredniej oraz zagrożenia - wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pismem z 7 lutego 2022 r. Inwestor ustosunkował się do powyższych zarzutów i wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Pismami z 10 marca 2022 r., 5 kwietnia 2022 r. i 6 maja 2022 r. H. i D. Z. podnieśli, że ich zdaniem realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie negatywnie na zdrowie mieszkańców, narusza ustalenia miejscowego planu, przez co należy rozważyć zmianę lokalizacji niniejszego przedsięwzięcia na wieś M. proponowaną przez Wójta Gminy W. . Utrzymując w mocy decyzję Starosty z 22 grudnia 2021 r. - przywołaną na wstępie decyzją z 18 maja 2022 r. - Wojewoda wyjaśnił w uzasadnieniu, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. sp. z o.o. nr [...] o wysokości 61,95 m n.p.t., na której zostanie zamontowanych 9 anten sektorowych i 7 radioliniowych wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w M., gm. W.. Działka ta jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w gminie W., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia 30 grudnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. W.. z 2020 r. poz. [...]; zwanego dalej "Planem miejscowym" lub "Planem"). Obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, oznaczony jest w Planie miejscowym symbolem 1PG - teren eksploatacji powierzchniowej. Przeznaczenie - eksploatacja powierzchniowa; przeznaczenie dopuszczalne - obiekty produkcyjne, składy i magazyny, zalesienia (§ 26 ust. 1 pkt 1 i 2 Planu). Dla całego obszaru objętego Planem miejscowym, w zakresie dostępu do telekomunikacyjnych połączeń bezprzewodowych dopuszcza się budowę, przebudowę i rozbudowę bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych, w tym anten i stacji bazowych (§ 13 pkt 10 lit. a in principio Planu). Wojewoda podkreślił, że stacje bazowe zaliczają się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem lokalizacja przedmiotowej inwestycji na terenie działki nr [...], stanowiącej według Planu teren oznaczony symbolem "1PG", jest dopuszczalna i zgodna z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Dalej Wojewoda obszernie wyłożył, dlaczego przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej w skrócie "decyzji u.ś."). Zdaniem organu rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Nie stwierdzono wartości parametrów wyższych niż dopuszczalne i określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, iż ww. promieniowanie nie ma charakteru opadu radioaktywnego, zatem planowana inwestycja nie ograniczy sposobu zagospodarowania działek sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania. Odnosząc się do zarzutu, że przedłożona przez Inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie uwzględnia maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie kart katalogowych, Wojewoda wskazał, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalnego (wynikającego ze specyfikacji urządzenia) pochylenia anteny, ponieważ to Inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich maksymalnie możliwych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia, tj. w niniejszej sprawie pochylenie od 0° do 12°. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez Inwestora norm prawnych w tym zakresie. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. Prawa ochrony środowiska). Ponadto w tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez Inwestora. Wojewoda podkreślił, że wskazanymi w treści wniosku danymi związany jest zarówno Inwestor, jak i organ rozpoznający przedmiotowy wniosek. Wojewoda przyznał, że w decyzji Starosty nie podano konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia RM odnoszącej się do przedmiotowej inwestycji, jednak podkreślił, że dokładnej analizy tej inwestycji w powyższym zakresie dokonał organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda odniósł się także do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniach - argumentując na rzecz ich niezasadności - by w podsumowaniu stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami Planu miejscowego, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej w skrócie "rozporządzenie MI2002"), oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu odpowiednim zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Załączony projekt budowlany należało uznać za kompletny, bowiem przedstawia on wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto Inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie projektanta o niespełnieniu przez instalację warunków do zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko. Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie pozwolenia na budowę sprawdza wszystkie przesłanki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego (w skrócie "p.b."), a w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. Organ II instancji - jak zaznaczył - nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby ww. inwestycja była niezgodna z powyższymi przepisami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody wnieśli D. Z. i H. Z. (dalej łącznie jako "Skarżący"), którzy - zarzuciwszy naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a) art. 9 i art. 11 k.p.a. - przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw oraz przesłanek utrzymania w mocy decyzji, w tym wyjaśnienia, dlaczego organ II instancji uznał, że przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji nie wymagała decyzji u.ś.; b) art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz umożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a w szczególności niewyjaśnienia, dlaczego Wojewoda uznał, że przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez: - uznanie, że planowana inwestycja znajduje się w odległości, która uniemożliwia jej oddziaływania na inne nieruchomości, w tym Skarżących i wszystkich osób popierających skargę, - nie zastosowanie treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM, - brak odniesienia się przez Wojewodę do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co polegało na: - niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na inne nieruchomości, w szczególności w kontekście tego, że organ zaniechał ustalenia pola oddziaływania planowanej inwestycji przy uwzględnieniu zsumowania oddziaływania poszczególnych anten i urządzeń, - niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, jakim jest Plan miejscowy, co w sposób istotny wpływa na niniejsze postępowanie, - zaniechaniu dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie łącznej mocy promieniowania izotropowego wszystkich anten oraz promieniowania z innych planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć; d) art. 28 k.p.a. - przez nieuznanie mieszkańców wsi za strony postępowania, poprzez wadliwe przyjęcie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty w sytuacji, gdy prawidłowe było jej uchylenie; f) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie, tym bardziej że obowiązkiem organu jest skonstruowanie uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do konkretnej jednostki prawnej zastosowanego aktu wraz z jego uzasadnieniem. Ponadto nie wyjaśniano, czy wskazane w dokumentacji tilty maksymalne są ustalone na podstawie kart katalogowych anten czy też organ bazuje tylko na wyjaśnieniach Inwestora. Ponadto organ winien wyjaśnić, jak rozumie to pojęcie, ponieważ uznanie, iż o maksymalnym pochyleniu anten decyduje Inwestor, powoduje, iż żadna inwestycja nigdy nie będzie wymagać decyzji u.ś.; g) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. - przez niewyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; h) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. - przez niepodanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia RM wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania, albowiem organ winien podać, jak ustalił, a szczególnie na podstawie jakich danych, maksymalne moce, tilty anten, oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust 3 Konstytucji RP. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutów odwołania oraz nie wyjaśnił, dlaczego analizował tylko niewielką część mocy, wiedząc, iż anteny są przystosowane do pracy o wielokrotnie wyższej mocy; i) § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia RM - przez nie dokonanie ich analizy; j) § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia MR - przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ww. przepisami i tym samym nie udowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne; k) § 9 pkt 2 rozporządzenia MI2005 z uwagi na nieuwzględnienie rozporządzenia MRPiPS odnośnie [do] strefy pośredniej oraz zagrożenia przez jego pominięcie w sytuacji, w której jest on również przepisem odrębnym; l) art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP - przez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia RM, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego; 2. przepisów prawa materialnego: a) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM - przez uznanie, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do przyjęcia, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, podczas gdy przepis ten jednoznacznie nakazuje sumowanie mocy anten, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ II instancji, że przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, b) art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - będące konsekwencją naruszenia wskazanego w punkcie powyżej - polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz iż inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji u.ś.; c) przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, oraz o zasądzenie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi jej autorzy rozwinęli i umotywowali wybrane zarzuty. Pismem z 27 czerwca 2022 r. Skarżący uzupełnili skargę oraz zawnioskowali o "bezwzględne zatrzymanie rozpoczętych prac budowlanych" dotyczących realizacji budowy masztu telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 2 sierpnia 2022 r. Skarżący poinformowali, że dzień wcześniej "podjęto pośpiesznie prace montażowe elementów składowych nie bacząc na toczący się spór", oraz zgłosili dalsze uwagi do sprawy. Postanowieniem z 25 października 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 453/22, tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 7 listopada 2022 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawił Inwestor, reprezentowany przez r.pr. J. G.-R., która wniosła o oddalenie skargi w całości przez wzgląd na jej bezzasadność. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 16 listopada 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z 17 listopada 2022 r. W piśmie procesowym z 29 listopada 2022 r. Skarżący ustosunkowali się do ww. pisma Inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody z 18 maja 2022 r. ([...]) - utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Starosty T. z 22 grudnia 2021 r. ([...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), na czele z jej art. 35 ust. 1 p.b., w myśl którego: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) [uchylony]". W świetle cytowanych przepisów, okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy oraz zarzutów skargi, pierwszorzędne znaczenie ma ocena projektowanej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") oraz wymaganiami ochrony środowiska. A. Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b.) Jest poza sporem, że teren inwestycji (działka nr ewid.[...], obr. M., gm. W.) jest objęty ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. – wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w gminie W. (Dz. Urz. Woj. W.. z 2020 r. poz. [...]; w skrócie "Plan miejscowy" lub "Plan"), który wszedł w życie w dniu 14 stycznia 2021 r. i odtąd obowiązuje w niezmienionym brzmieniu. Pozostaje także niespornym, że teren ww. działki znajduje się w granicach obszaru określonego w Planie miejscowym jako "teren eksploatacji powierzchniowej", oznaczony na rysunku Planu symbolem 1PG. Takiego terenu dotyczą szczegółowe ustalenia zawarte w § 26 Planu - w brzmieniu: "1. Dla terenu eksploatacji powierzchniowej, oznaczonego symbolem przeznaczenia terenu PG, ustala się: 1) przeznaczenie: eksploatacja powierzchniowa; 2) przeznaczenie dopuszczalne: obiekty produkcyjne, składy i magazyny, zalesienia. 2. Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) zagospodarowanie terenu w ramach prowadzonej działalności górniczej, warunki lokalizacji obiektów zakładu górniczego – zgodnie z wymogami przepisów odrębnych z zakresu górnictwa; 2) forma zabudowy: zabudowa wolnostojąca lub zespoły budynków; 3) maksymalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej: 0,5; 4) intensywność zabudowy działki budowlanej: a) minimalna: 0,001, b) maksymalna: 1,0; 5) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej: 20%, 6) maksymalna liczba kondygnacji nadziemnych budynków – 2, 7) maksymalna wysokość budynków, wiat i zadaszeń – 15,0 m; 8) dachy o kącie nachylenia połaci nieprzekraczającym 45°. 3. Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu: 1) warunki eksploatacji złóż oraz rekultywacji terenu, zgodnie z wymogami przepisów odrębnych dotyczących geologii i górnictwa; 2) dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w przepisach odrębnych z zakresu ochrony środowiska, obejmujących wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową; 3) ustala się po zakończeniu działalności górniczej rekultywację terenu zgodnie z wymogami przepisów odrębnych z zakresu górnictwa w sposób umożliwiający realizację zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 4. Zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, parametry działek uzyskiwanych w wyniku przeprowadzenia scalenia i podziału nieruchomości: 1) minimalna powierzchnia działek – 3000,0 m2, 2) minimalna szerokości frontów działek – 30,0 m, 3) kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego – prostopadły lub identyczny z kątem położenia w stosunku do pasa drogowego istniejących granic działek z tolerancją ± 10ş. 5. Zasady obsługi terenu w zakresie infrastruktury technicznej – zgodnie z ustaleniami § 13. 6. Zasady obsługi komunikacyjnej terenu – ustala się obsługę komunikacyjną terenów z terenów komunikacji wyznaczonych w planie, z przyległych dróg poza obszarem planu oraz za pośrednictwem istniejących dojść i dojazdów. 7. Stawka procentowa stanowiąca podstawę do ustalenia opłaty od wzrostu wartości nieruchomości – 20%". Podążając za odesłaniem do § 13 Planu - zamieszczonym w cytowanym § 26 ust. 5 Planu - należy wskazać, że zgodnie ze wzmiankowanym w zaskarżonej decyzji przepisem § 13 pkt 10 lit. a i lit. c Planu, w zakresie dostępu do telekomunikacyjnych połączeń bezprzewodowych: "dopuszcza się budowę, przebudowę i rozbudowę bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych, w tym anten i stacji bazowych, z zastrzeżeniem lit. c" (lit. a); "dopuszcza się budowę i montaż urządzeń radiowych sieci telekomunikacyjnych, w tym anten i stacji bazowych, przy czym terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług MNU, terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej MNL, terenach zabudowy zagrodowej i usługowej RMU, jako terenach przeznaczonych na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszcza się lokalizację wyłącznie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu przepisów odrębnych dotyczących rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych" (lit. c, w brzmieniu uwzględniającym pkt 1 lit. e prawomocnego wyroku WSA z 13.05.2021 r., IV SA/Po 1873/20, Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 6513). W ocenie Sądu, mając na uwadze cytowane ustalenia Planu miejscowego, zasadnie organ II instancji uznał, że zachodzi wymagana w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego (a szerzej: wnioskowanej inwestycji) z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Wynika to już jasno z przepisów § 13 pkt 10 lit. a i lit. c w zw. z § 26 ust. 5 Planu, które expressis verbis dopuszczają, również na terenie oznaczonym symbolem PG (tu: 1PG), m.in. budowę bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych oraz budowę i montaż urządzeń radiowych sieci telekomunikacyjnych - w tym anten i stacji bazowych. Dlatego jedynie posiłkowo - wziąwszy pod uwagę trafne spostrzeżenie organu II instancji, że przedmiotowa inwestycja (stacja bazowa telefonii komórkowej) posiada status "inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej" - należy zaznaczyć, w ślad za tym organem, że przy ocenie spełnienia omawianego tu wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. wypada mieć na względzie także szczególne unormowania zawarte w przepisach art. 46 ust. 1-2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 884), w myśl których: "1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Wszystko to prowadzi do wniosku o zasadności stanowiska organu II instancji, że - wbrew zarzutom skargi - planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym Planem miejscowym i że w związku z tym nie zachodzi potrzeba zmiany jej lokalizacji. B. Zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b.) W świetle ww. przepisu badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska dotyczy "w szczególności" wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029; w skrócie "u.u.i.ś."). Analizowany art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. koresponduje z przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b., w świetle którego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami u.u.i.ś. Zgodnie z przywołanym w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. przepisem art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach [w skrócie "decyzja u.ś."] określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.). Węziej został zakreślony obowiązek przeprowadzenia, wzmiankowanej w art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b., oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko [w skrócie "OOŚ"]. Albowiem w świetle art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek ten dotyczy wprawdzie realizacji każdego planowanego przedsięwzięcia mogącego "zawsze znacząco" oddziaływać na środowisko, ale już w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego tylko "potencjalnie znacząco" oddziaływać na środowisko – jedynie takiego, co do którego obowiązek przeprowadzenia OOŚ został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., tj. w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji u.ś. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organ II instancji prawidłowo ustalił - oraz, wbrew zarzutom skargi, w sposób wnikliwy i czytelny wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała uprzedniego przeprowadzenia OOŚ ani uzyskania decyzji u.ś. Inwestycja ta nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – wymienionych enumeratywnie w obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839; w skrócie "rozporządzenie RM") – ani zawsze, ani choćby tylko potencjalnie. W pierwszym przypadku – przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – projektowana inwestycja nie podpadała pod opis takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w przepisie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM, który obowiązywał do dnia 3 czerwca 2022 r. (w brzmieniu: "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 20 000 W") – z uwagi na niższą od najniższej granicznej dla takiej inwestycji, moc EIRP dla pojedynczej anteny (2000 W), która w przypadku projektowanej inwestycji wynosi maks. 1259 W. Z kolei w drugim przypadku – przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – projektowana inwestycja nie podpadała pod opis takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w przepisie § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia RM, który obowiązywał do dnia 3 czerwca 2022 r. (w brzmieniu: "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: [...] 1000 W [ale zarazem mniej niż 2000 W – uw. Sądu], a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny") – z uwagi na to, że, jak niewadliwie przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż dla ustalonego pochylenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, na każdym z azymutów, w które skierowane zostaną projektowane anteny sektorowe, w rozpatrywanej odległości do 70 metrów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z tych względów organy zasadnie przyjęły, że projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących (zawsze lub choćby potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Potwierdza to zarówno złożona przez Inwestora do akt "Kwalifikacja przedsięwzięcia" (s. 30–44 projektu budowlanego - w aktach adm. I inst.), jak i zamieszczone w projekcie budowlanym stosowne oświadczenia projektanta (s. 3 i 38 projektu budowlanego.). Organ przy tym zasadnie: - posłużył się definicją legalną "miejsca dostępnego dla ludności" zawartą w przepisie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973, z późn. zm.; w skrócie: "p.o.ś."), który stanowi, że: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości"; - uznał, że jest związany treścią wniosku Inwestora, w tym zawartymi w nim danymi co do mocy oraz tzw. tiltów, z jakimi będą pracować anteny projektowanej stacji bazowej. Choć bowiem art. 28 ust. 1a p.b. wyraźnie o tym nie stanowi, to już z art. 32 ust. 4 p.b. jasno wynika, że organ architektoniczno-budowlany może udzielić pozwolenia na budowę wyłącznie w trybie "na wniosek" (inwestora), a nigdy "z urzędu". W konsekwencji pozwolenia na budowę udziela się (bądź odmawia jego udzielenia) każdorazowo dla konkretnego przedsięwzięcia, określonego przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie (z uwzględnieniem jego ewentualnych zmian zgłoszonych przez inwestora w toku postępowania). Organ architektoniczno-budowlany jest związany treścią tego wniosku (w tym określonymi w nim parametrami projektowanej inwestycji) – zgodnie z bardziej ogólną zasadą: związania organu w postępowaniu wnioskowym żądaniem strony inicjującej to postępowanie (tu: treścią żądania inwestora wnioskującego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę). W myśl tej zasady – wywodzonej z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. – organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające dla jego wszczęcia wniosku strony - a takim jest, jak to już wyżej wskazano, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę - jest związany żądaniem strony inicjującej postępowanie, gdyż tylko i wyłącznie ona określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, CBOSA; z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010, CBOSA; z 24.07.2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924). Dlatego organ architektoniczno-budowlany może prowadzić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w tym weryfikować zgodność z prawem projektowanej inwestycji, zasadniczo wyłącznie w odniesieniu do parametrów inwestycji określonych przez inwestora we wniosku oraz załączonym doń projekcie budowlanym (z ewentualnymi późniejszymi zmianami, wprowadzonymi lub uzgodnionymi przez wnioskodawcę). Zasadnie przy tym organ II instancji zwrócił uwagę na konieczność odróżnienia etapu projektowania i realizacji inwestycji – któremu służy kontrolowane postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę - od etapu jej użytkowania i że "[w] konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie". W tym miejscu należy jeszcze podkreślić, że – wbrew zarzutom skargi – z brzmienia przepisów rozporządzenia RM jasno wynikało, iż dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji: za wymagające uzyskania decyzji u.ś.), niezbędne było przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Nie było natomiast dostatecznych podstaw do - czego żądali Skarżący - "zsumowania" mocy (tudzież "oddziaływania") poszczególnych (wszystkich) anten i urządzeń danej stacji bazowej. Potwierdza to uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/22 (CBOSA), która zapadła wprawdzie na tle poprzednio obowiązujących - ale analogicznie brzmiących, jak w rozporządzeniu RM - odnośnych regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z tezą tej uchwały: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Poza tym jako niepozbawiona znaczenia dla oceny analizowanego wpływu projektowanej inwestycji na środowisko - w tym dla akcentowanej w skardze kwestii, czy "obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska" - jawi się, zdaniem Sądu, zmiana legislacyjna dokonana (już po wydaniu zaskarżonej decyzji) w rozporządzeniu RM, na którą zwrócono również uwagę w piśmie procesowym Inwestora z 7 listopada 2022 r. Otóż, z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071), mocą którego doszło m.in. do uchylenia wyżej analizowanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM. Oznacza to, że z tym dniem z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze lub potencjalnie) wyeliminowano wszelkie instalacje radiokomunikacyjne (w tym stacje bazowe telefonii komórkowej). Zatem - mocą decyzji prawodawczej - w aktualnym stanie prawnym żadne tego rodzaju przedsięwzięcie nie wymaga już przeprowadzenia OOŚ ani wydania decyzji u.ś. Skoro – jak wynika z dotychczasowych uwag oraz szczegółowych wywodów zawartych w uzasadnienie zaskarżonej decyzji – realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała uprzedniego uzyskania decyzji u.ś., to zasadnie organ II instancji w ramach kontroli zgodności projektowanego zamierzenia z wymaganiami ochrony środowiska, w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b., skupił się na analizie wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448), obowiązującego od 1 stycznia 2020 r. Z zawartej w załączniku do tego rozporządzenia Tabeli 2 – określającej "Zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności" – wynika, że dopuszczalna gęstość mocy pola elektromagnetycznego [w skrócie "PEM"], ustalona dla miejsc dostępnych dla ludności, w przypadku zakresu częstotliwości PEM od 10 MHz do 400 MHz wynosi 2 W/m2 (i rośnie dla wyższych zakresów częstotliwości; przykładowo dla zakresu 2–300 GHz wynosi już 10 W/m2). W konsekwencji zasadnie organ II instancji przeanalizował projekt budowlany przez pryzmat tego parametru i doszedł do trafnej konkluzji, że z zawartych w przedłożonym przez Inwestora projekcie budowlanym informacji – których rzetelność nie budzi zastrzeżeń i nie została skutecznie podważona przez strony postępowania – wynika, iż projektowana inwestycja spełnia wymogi w powyższym zakresie, tj. że w miejscach dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś., nie będzie występować PEM przekraczające dopuszczalne wartości gęstości mocy. W szczególności trafnie organ II instancji zauważył, że z załączonej części rysunkowej zawierającej przekroje w płaszczyźnie pionowej (rys. "Zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych w płaszczyźnie pionowej"; s. 44 projektu budowlanego) wynika, że granice obszarów pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych będą występować w maksymalnej odległości 4,7 m od anten (będących ich źródłem), na minimalnej wysokości wynoszącej 57,6 m n.p.t., zatem poza miejscami dostępnymi dla ludności. C. Spełnienie pozostałych wymogów warunkujących pozwolenie na budowę (w tym określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2–4 p.b.) W ocenie Sądu nie budzą istotnych zastrzeżeń również wnioski sformułowane przez organ II instancji odnośnie do pozostałych wymogów, które warunkowały udzielenie wnioskowanego pozwolenia na budowę, w tym co do złożenia przez Inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane, sporządzenia projektu i dokonania jego sprawdzenia przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu oraz jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., a także co do - niezasadnie kwestionowanej w skardze - kompletności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego, a więc w szczególności posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., oraz ww. zaświadczenia i oświadczeń. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy stwierdzić, że także one okazały się niezasadne - w istotnej mierze już z powodów wyłożonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zarzutów odwołania (które w skardze zostały szeroko powtórzone). Poza tym, w szczególności: - jako ewidentnie niezasadne należało ocenić zarzuty dotyczące braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd zarzucanych naruszeń przepisów postępowania się nie dopatrzył. Przy tym dwa pierwsze zarzuty wynikały zapewne, w istotnej mierze, z przyjętej przez Skarżących, błędnej wykładni odnośnych przepisów prawa materialnego, nakazujących jakoby "uwzględnienie zsumowania oddziaływania poszczególnych anten i urządzeń". Z kolei ostatni z ww. zarzutów jawi się - w świetle obszernego i szczegółowego, a zarazem dostatecznie czytelnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji - jako gołosłowny, a wręcz niezrozumiały; - jako chybiony wypada ocenić zarzut nieuznania mieszkańców wsi za strony postępowania - i to co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, Skarżący nie mają interesu prawnego w żądaniu dopuszczenia innych osób do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Interes taki mogą mieć wyłącznie "pominięte" osoby (w tym kontekście wypada zauważyć, że pomimo wystosowanego przez Sąd zapytania, żadna z osób wymienionych w skardze jako "popierający skargę mieszkańcy całej wsi" nie zdecydowała się ubiegać o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym). Po drugie, zgodnie z wymogiem ustanowionym w art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e p.b. przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zawierał informację o obszarze oddziaływania obiektu, w którym - według projektanta - znajduje się tylko część inwestowanej działki nr [...] (s. 13 projektu budowlanego). Organ I instancji zweryfikował stanowisko projektanta i uznał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 p.b., obejmuje nieruchomości-działki nr ewid.: [...] [własność Skarżących - uw. Sądu], [...] (obr. M., gm. W.). Ani organ II instancji, ani kontrolujący go Sąd w niniejszym składzie nie dopatrzyli się podstaw do dalszego poszerzenia kręgu stron postępowania. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.