IV SA/Po 457/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić prawa pomocy K.S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, składając również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm - dalej P.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zasadą jest, iż doręczenie winno odbyć się bezpośrednio stronie postępowania (lub jego pełnomocnikowi). Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. - dalej k.p.a.), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2014r. została skutecznie doręczona skarżącemu właśnie w trybie tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w opisanym wyżej art. 44 k.p.a. Z adnotacji na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonym do koperty wynika, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana tj. w dniu 12 stycznia 2015 r. i w dniu 20 stycznia 2015r. Tym samym wskazać należy, że doręczenie nastąpiło z zachowaniem wymogu podwójnego awizowania przesyłki po upływie siedmiodniowego terminu pomiędzy pierwszym a drugim awizem a skutek doręczenia nastąpił w dniu 26 stycznia 2015 r. tj. z upływem czternastego dnia licząc od dnia pierwszego awiza. Wobec czego należy stwierdzić, że ostatni dzień terminu do skutecznego wniesienia skargi na wskazaną decyzję upłynął w dniu 25 lutego 2015r. Mając więc na uwadze fakt, iż przedmiotowa skarga została wniesienia w dniu 21 maja 2015r. stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga została wniesiona ze znacznym uchybieniem terminu, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należało, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.