IV SA/Po 458/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi M. S., P. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę "A" S.A. z siedzibą w Konstancinie- Jeziornej, reprezentowana przez R. B., wystąpiła w dniu [...] września [...] r. o wydanie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z ustawą z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości składającej się z działek nr: [...],[...],[...] oraz [...] położonych w miejscowości G., powiat średzki, województwo wielkopolskie, stanowiących współwłasność M. i P. S., przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV Pątnów. – P. w tym na podwieszenie przewodów, po trasie istniejącej linii 220 kV P. – K. przeznaczonej do rozbiórki, poprzez wybudowanie na nieruchomości słupa linii (słup nr 158), podwieszenie napowietrznych przewodów (nie wyłączając światłowodów) w przęśle nr: 157-158-159 a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu. Wniosek obejmował również dokonanie, na podstawie art. 124 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wpisu w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś. W. W uzasadnieniu podano między innymi, iż budowa wyżej opisanej linii stanowi, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2007 r., Nr 192, póz. 1385 ze zm.), część przedsięwzięcia Euro 2012 określonego w pkt 92 załącznika nr l do ww. rozporządzenia jako "rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej." Wskazano, iż rokowania dotyczące warunków wyrażenia zgody na realizację inwestycji prowadzone z właścicielem przedmiotowej nieruchomości rozpoczęły się dnia [...] marca [...] r. Zwrócono się wówczas o wyrażenie zgody na założenie i przeprowadzenie rzeczonej inwestycji oraz ustalenie warunków jej funkcjonowania w przyszłości. Kolejne negocjacje (w postaci spotkań i wymiany pism) odbywały się: [...] lipca [...] r., [...] lipca [...] r., [...] lipca [...] r., [...] sierpnia [...] r., [...] września [...] r. W ich wyniku strony nie doszły do porozumienia w sprawie przeprowadzenia linii elektroenergetycznej. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. znak [...] ustalił lokalizację inwestycji na rzecz "A" S.A. z siedzibą w K. – J., polegającej na budowie napowietrznej linii dwutorowej 400 kV relacji K. – P. od słupa nr 80 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr 10, na terenie gmin K., K., Ś. W., D., N., W., K., S., S., G., K. B. oraz województwa wielkopolskiego. W dniu [...] grudnia [...] r. odbyła się rozprawa administracyjna w której wzięli udział pełnomocnicy "A" S.A. oraz współwłaściciele nieruchomości (k.43). W trakcie rozprawy właściciele nieruchomości oświadczyli, iż nie wyrażają zgody na proponowany przebieg linii elektroenergetycznej. W załączonym wniosku wskazali, iż przedmiotowa inwestycja nie powinna być zakwalifikowana jako tzw. inwestycja EURO 2012, podkreślili kwestie jej wpływu na zdrowie oraz sposobu korzystania z nieruchomości po jej zrealizowaniu. Decyzją z dnia [...] marca [...] r., znak [...] Starosta Ś. orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha, położonych w G., gm. D., ujawnionej w księdze wieczystej nr KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś. W. jako własność M. i P. S. - poprzez udzielenie Polskim "A" - Operator S.A. z siedzibą w K.-J. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV K. – P. w tym na podwieszenie przewodów, po trasie istniejącej linii 220 kV P. – K. przeznaczonej do rozbiórki, a także funkcjonowanie linii po wybudowaniu, w pasie obejmującym powierzchnię [...] ha na nieruchomości jak wyżej. Organ pierwszej instancji wskazał, iż planowana inwestycja zawiera się w katalogu celów publicznych określonym w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem lokalizacja przedsięwzięcia została ustalona w decyzji Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...] czerwca [...] r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, gdzie przedmiotowe działki, położone w miejscowości G., gm. D., znalazły się w obszarze zawartym w liniach rozgraniczających teren inwestycji przewidzianej do realizacji i polegającej na budowie napowietrznej linii dwutorowej 400 kV relacji K. – P. od słupa nr 80 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr 10, na terenie gmin K., K., Ś. W., D., N., W., K., S., S., G., K. B., województwa wielkopolskiego. Starosta Ś. ustalił również, że przesłanki wskazane w art. 124 ustawy o gospodarce gruntami zostały spełnione, uznając złożony przez "A" S.A. wniosek za uzasadniony. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. S. oraz P. S. W uzasadnieniu wskazano, iż "Nie prawdą jest, że nie odpowiedzieli na zaproszenie do rokowań, gdyż w dniu [...] r. wpłynęło do "A" pismo będące odpowiedzią na niniejsze zaproszenie, w którym domagali się odsunięcia linii od ich zabudowań. (...) Drugim aspektem, który chcieli poruszyć - to odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości ich nieruchomości. W decyzji nie ma wzmianki w tej sprawie". Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] kwietnia [...] roku utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty Ś. w mocy. Wojewoda Wielkopolski uzasadnił, że prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. l Konstytucji RP). Powyższe nie oznacza jednak, że jest ono prawem absolutnym i bezwzględnym. Konstytucja dopuszcza bowiem w art. 64 ust. l możliwość ograniczenia praw właścicielskich, tyle, że w drodze ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2000 r., P 11/08, OTK 2000, nr l, póz. 3, uznał, że warunkiem dopuszczalności każdego ustawowego ograniczenia praw i wolności jednostki jest istnienie konieczności takiego ograniczenia, bez którego przy użyciu środków mniej uciążliwych dla obywatela i słabiej ingerujących w sferę jego praw i wolności nie można osiągnąć założonego celu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przedmiotowa inwestycja została ujęta w pkt.56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r., Nr 8, póz. 52) -jako Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej". Rozporządzenie to było poprzedzone (wskazanym przez inwestora we wniosku) rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Stąd też inwestycja ta podlega reżimowi ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007 r., Nr 173, póz. 1219 ze zm.). Oznacza to również, iż wszystkie decyzje administracyjne wydane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Na podstawie art. 23 ww. ustawy, została wydana przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012 polegającej na budowie napowietrznej linii dwutorowej 400 kV relacji K. – P. od słupa nr 80 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr 10, na terenie gmin K., K., Ś. W., D., N., W., K., S., S., G., K. B., województwa wielkopolskiego. Wobec nieuregulowania w tzw. ustawie o EURO kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości związanych z realizacją przedsięwzięć EURO 2012, zastosowanie ma ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 ze zm.) Celem publicznym, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest m.in.: budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ustawy). Zgodnie z treścią art. 112 ust. 3 u.g.n., wywłaszczenie może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. W myśl art. 124 ust. l ww. ustawy, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy inwestor realizujący cele publiczne na nieruchomościach nie stanowiących jego własności, nie uzyska zgody właścicieli na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. l ustawy, może zgodnie z art. 124 ust. 2 wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy zastępuje zgodę właściciela na wejście w teren. Z cytowanego wyżej przepisu wynika również właściwość starosty do załatwienia niniejszej sprawy w pierwszej instancji, jak również konieczność ustalenia, czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielenie zezwolenia winno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. l ustawy. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wojewoda Wielkopolski podniósł, że zgromadzony w mniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje iż negocjacje inwestora z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, przewidziane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, odbyły się i zakończyły wynikiem negatywnym. W trakcie prowadzonych rokowań, reprezentant wnioskodawcy zaproponował początkowo kwotę ok. [...] złotych w zamian za wyrażenie zgody na realizację inwestycji oraz ustanowienie służebności gruntowej. Kolejne propozycje skierowane do współwłaścicieli nieruchomości obejmowały wartość odszkodowania za lokalizację słupa wraz z ustanowieniem służebności gruntowej, określoną na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego ([...] złotych), następnie zaś propozycja dotyczyła wyłącznie jednorazowego odszkodowania za wyrażenie zgody na realizację inwestycji bez ustanawiania służebności gruntowej ([...] złotych). Powyższe propozycje nie zostały zaakceptowana przez współwłaścicieli, którzy w ogóle nie wyrazili zgody na realizację inwestycji. Stanowisko swoje podtrzymywali do końca prowadzonych rokowań. Możliwość zawarcia ugody w prowadzonej sprawie była również przedmiotem negocjacji prowadzonych w trakcie rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej w dniu [...] grudnia [...] r. Wojewoda Wielkopolski wskazał, iż negocjacje uznaje się za zakończone wynikiem negatywnym gdy właściciel nie odpowiada na zaproszenie do rokowań, sprzeciwia się wyrażaniu zgody na dokonanie określonej inwestycji albo też obie strony (inwestor i właściciel) stawiają sobie wzajemnie warunki niemożliwe do przyjęcia przez którąkolwiek z nich. Organ drugiej instancji stwierdził, iż wskazany w odwołaniu zarzut nieprawidłowego prowadzenia negocjacji między stronami jest bezzasadny. Stosownie do treści art. 124 ust. 4 ustawy, na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu ciągów, przewodów i urządzeń (...). Jeżeli natomiast przywrócenie do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, to właścicielowi należy się odszkodowanie ustalane na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. Zatem odszkodowanie, o którym mowa w odwołaniu zostanie ustalone w odrębnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym po zakończeniu realizacji inwestycji w postaci linii elektroenergetycznej. Zgodnie z art. 124 ust. 5 wskazywanej ustawy, jeżeli przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, uniemożliwia właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z niej w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, to może on żądać aby starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej albo występujący z wnioskiem, nabył od niego nieruchomość w drodze umowy. W myśl art. 124 ust. 6 ustawy, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. Ostateczna decyzja w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (art. 124 ust. 7 u.g.n.). Od powyższej decyzji Wojewody Wielkopolskiego M. i P. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art, 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 ze zm., datej u.o.g.n.). Skarżący wnieśli o : 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organy l instancji; 2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący uzasadnili, że Wojewoda Wielkopolski wydając zaskarżoną decyzję, na mocy której utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś., niewłaściwie uznał, iż spełnione zostały przesłanki konieczne do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.o.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta może ograniczyć decyzją sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Nieprawidłowość działania organu przejawia się w uznaniu, że skarżący nie wyrazili zgody na instalację niezbędnych urządzeń. Powyższe stoi w rażącej sprzeczności z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym. Skarżący podkreślili, iż nie tyle sprzeciwiali się samej inwestycji ulokowanej na ich własności, co sprzeciwiali się zaproponowanemu przebiegowi linii w niezwykle bliskim sąsiedztwie naszych zabudowań. Wielokrotnie wnioskowali o odsunięcie o ok. 200 m, w kierunku południowym projektowanej linii, jednak co najistotniejsze nadal planowana linia przebiegałaby po stanowiącej ich własność nieruchomości. Potwierdzeniem powyższego są m.in. protokół z rokowań z dnia [...] r., pismo skarżących z dnia [...] r. do Wojewody Wielkopolskiego. Mając na uwadze powyższe, skarżący podnieśli, iż zarówno organ wydający zaskarżoną decyzję, jak i organ l instancji, błędnie utożsamili wniosek o przesunięcie projektowanej linii w obrębie jednej i tej samej działki z brakiem zgody na realizację inwestycji w ogóle. Domaganie się przez skarżących przeprowadzenia inwestycji z możliwie jak najmniejszym stopniem uciążliwości dla ich nieruchomości nie jest sprzeciwem wobec inwestycji, a realizacją przysługujących nam praw. W podobnym tonie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wywodząc, że uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum (wyrok z dnia 29.10.2008 r., II SA/Łd 315/08, LEX nr 512307). Na marginesie warto zauważyć, iż proponowany przez skarżących i pozostałych zainteresowanych mieszkańców wsi G. przebieg linii przesyłowej w kierunku południowym pod względem racjonalnym wydaje się być najbardziej optymalnym rozwiązaniem, pozwalającym na odsunięcie inwestycji od zabudowań mieszkalno-gospodarskich oraz na poprowadzenie jej równolegle do drogi publicznej. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili również niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 124 ust. 3 u.o.g.n. poprzez przyjęcie, iż utrzymaną w mocy decyzję Starosty Ś. poprzedziły rokowania pomiędzy wnioskodawcą a skarżącymi. Należy podkreślić, iż w ich ocenie, wobec braku ustawowej definicji rokowań w u.o.g.n., rokowania są pewnym procesem, w którym dwie strony dążą, poprzez wzajemne ustępstwa i kompromis, do zawarcia porozumienia. W niniejszej sprawie z skarżący podnieśli, że przedstawiciele wnioskodawcy ograniczyli się do przedstawienia swoich propozycji i oczekiwali od skarżących i innych zainteresowanych właścicieli gruntów pełnej akceptacji zaproponowanych warunków ewentualnej umowy. W trakcie tych quasi rokowań przedstawiciele wnioskodawcy zachowywali się w sposób jednoznacznie wskazujący na pozorną gotowość wnioskodawcy do negocjacji, wynikającą z przekonania uzyskania zezwolenia w trybie art. 124 ust 1 u.o.g.n., o czym niejednokrotnie dali werbalny wyraz. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty prawne i faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył i ustalił, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zarzuty skarżących są całkowicie chybione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] kwietnia [...] r. obowiązywała ustawa z dnia [...] września [...] r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) w nowym brzmieniu przewidzianym przez ustawę z dnia 28 sierpnia 2009r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. Nr 161, poz. 1261). Na skutek nowelizacji ustawy o Euro 2012 uchylono rozdział 5 ustawy dotyczący nabywania nieruchomości dla realizacji przedsięwzięć Euro 2012, w tym art. 33 i art. 37 ustawy. Po art. 24 ustawy o Euro 2012 dodano art. 24a do 24i, w tym art. 24f, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 4 dotyczącym przygotowania przedsięwzięć Euro 2012 stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.). W związku tym słusznie przyjął Wojewoda, że w sprawie z wniosku inwestora o ograniczenie korzystania z nieruchomości zastosowanie znaleźć musiały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami kompleksowo regulujące tą instytucję w treści art. 124 i nast. u.g.n. Z treści przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika wprost właściwość starosty do ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, jeżeli właściciel nieruchomości nie wyraża zgody. Nadto ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W pierwszej instancji prawidłowo orzekał w sprawie Starosta, a odwołanie rozpoznał Wojewoda, jako organ właściwy w drugiej instancji. Słusznie, więc Wojewoda ocenił sprawę ograniczenia korzystania z nieruchomości w świetle decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego Nadto z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Euro można wyprowadzić wniosek, że skoro w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 4 tej ustawy nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to lokalizacja przedsięwzięć Euro 2012 może nastąpić niezależnie od ustaleń przeznaczenia terenów określonych w planie miejscowym, jak i w oderwaniu od ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowa inwestycja objęta została statusem przedsięwzięcia Euro 2012, gdyż umieszczono ją w wykazie przedsięwzięć Euro 2012 na mocy zmiany do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Wynika stąd konieczność zastosowania procedur, które umożliwiają realizację takiego priorytetowego przedsięwzięcia. Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia w zastosowaniu w postępowaniu administracyjnym art. 124 u.g.n., stosowanie do którego starosta wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie przewodów i urządzeń, o których mowa w tym przepisie, jeżeli właściciel nieruchomości nie wyrazi na to zgody. Ograniczenie takie może nastąpić, gdy związane jest z przeprowadzeniem inwestycji celu publicznego, której lokalizację określa decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Rokowania te przeprowadziły osoby reprezentujące inwestora, więc podmiot występujący o zezwolenie. Dołączono także dokumenty z przeprowadzonych rokowań (w aktach adm. Starosty). W świetle zgromadzonych akt administracyjnych chybiony jest więc zarzut skarżącego o braku rokowań. Ustawa nakłada jedynie obowiązek przeprowadzenia rokowań w celu ograniczenia prawa własności w drodze umowy cywilnej, a nie ich pozytywnego zakończenia. W niniejszej sprawie strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, których żadna nie chciała uwzględnić i ostatecznie nie doszło do porozumienia. Nie oznacza to jednak, że rokowania się nie odbyły lub odbyły się w sposób nieprawidłowy. Braku postępu w zakresie wspólnego stanowiska i w konsekwencji braku zgody właściciela na przedstawioną przez niego propozycję sposobu ograniczenia z korzystania nieruchomości nie można bowiem utożsamiać z nieprawidłowym przeprowadzeniem określonych czynności administracyjnych. W tym miejscu Sąd Administracyjny przychyla się do stanowiska zaprezentowanego w doktrynie, że tylko przy inwestycji, która ma być realizowana zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy negatywnym wyniku rokowań z właścicielem nieruchomości - przedsiębiorcy pozostawiono wybór albo wystąpić do sądu o ustanowienie na podstawie art. 352 §1 kc służebności przesyłu albo złożyć do starosty wniosek o wydanie decyzji przewidzianej w art. 124 u.g.n. Takie rozwiązanie jest uzasadnione, jeżeli zważyć, że omawiana nowelizacja Kodeksu cywilnego została "wkomponowana" w obowiązujący już stan prawny, bez zbędnego naruszenia obowiązujących przepisów i ukształtowanej praktyki (G. Bieniek "Urządzenia przesyłowe. Problematyka prawna." Wyd. Lexis Nexis, wyd. 1 Warszawa 2008r. s. 80). Z treści art. 112 ust. 2 u.g.n. wynika, że wywłaszczenie może polegać m.in. na pozbawieniu (oderwaniu) prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego lub też na ograniczeniu tych praw. Unormowanie zawarte w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest tym szczególnym rodzajem wywłaszczenia, polegającym na ograniczeniu prawa własności o jakim mowa w 64 ust. 3 Konstytucji. Przyjąć należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ochrony konstytucyjnego prawa własności. Wojewoda rozważył bowiem interes inwestora realizującego inwestycję celu publicznego, jak i słuszny interes skarżącego, którego prawo własności zostało ograniczone w kierunku jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości. Wojewoda wskazał o jaki interes ogólny chodzi - realizację inwestycji polegającej na budowie odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej zapewniającej zasilenie elektroenergetyczne aglomeracji p . Argumentując przy tym, że interes ogólny jest tak ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych skarżącego. Nadto realizacja przedmiotowej inwestycji służyć ma przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. W konsekwencji decyzja Wojewody w ścisły sposób określiła zakres ograniczenia prawa własności, w szczególności możliwie najmniejszą i niezbędną powierzchnię działek [...] oraz [...] i [...]. Wynika z niej jednoznaczny przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa skarżącego i to w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określono sposób dokonanych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, tak by przebieg planowanej inwestycji był dla nieruchomości jak najmniej uciążliwy, uwzględniono uzasadniony interes właściciela nieruchomości, a zakres ingerencji inwestora w prawo właściciela sprowadzono do niezbędnego minimum. W niniejszej sprawie przedmiotowa linia elektroenergetyczna przebiegać będzie przez sporne nieruchomości skarżących w jej części nadziemnej, poprzez przeprowadzenie napowietrznej, dwutorowej linii elektromagnetycznej 400kV K. – P. ,po trasie istniejącej linii 220 kV Z. - K. przeznaczonej do rozbiórki ,poprzez wybudowanie na nieruchomości słupa linii(słup nr 158),podwieszenie napowietrznych przewodów linii w prześle nr 157-158-159 z wyłączeniem światłowodów, a także funkcjonowanie linii po wybudowaniu. Kwestia konkretnego umieszczenia linii napowietrznej na nieruchomościach skarżących nie jest przedmiotem postępowania o ograniczenie korzystania z części nieruchomości. Skarżący te zarzuty mogli podnosić wyłącznie na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 .Lokalizacja przedsięwzięcia została ustalona decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca [...] roku utrzymaną w mocy przez Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia [...] roku. Od powyższej decyzji uczestniczka tamtejszego postępowania M. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] maja [...] roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako bezzasadną i wyrok w tym przedmiocie jest już prawomocny( Wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 roku sygn.akt.VII S.A./Wa 435/10). Z treści uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że z akt sprawy wynika, że organ I instancji poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Ponadto mając na uwadze obowiązek wynikający z art. 23 ust. 3 ustawy o Euro, zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń w urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację przedsięwzięcia:między innymi Ś. W. i D., jak również na stronach internetowych tych urzędów. Obwieszczenie opublikowano także na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej, jak również w prasie lokalnej w dniu [...] kwietnia [...] r. W obwieszczeniach tych Wojewoda Wielkopolski zawarł informację o miejscu, w którym w ciągu 14 dni od dnia obwieszczenia, strony lub ich pełnomocnicy mogły zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. Organ wyznaczył jednocześnie termin składania ewentualnych wniosków, uwag i zastrzeżeń do dnia [...] maja [...] r. Z możliwości zgłoszenia wniosków i uwag skorzystali między innymi P. i M. S. Ostatecznie wydano decyzję o lokalizacji przedsięwzięcia od której skarżacy nie odwołali się. Decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia tak jak i zawiadomienie o wszczęciu postępowania, doręczona została przez Wojewodę Wielkoplskiego wnioskodawcy. Organ o jej wydaniu zawiadomił również pozostałe strony postępowania, w drodze obwieszczenia w urzędach gmin i w prasie lokalnej oraz na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego oraz urzędów gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia Euro. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnił, że w aktach sprawy znajdują się potwierdzenia właściwych organów, świadczące o wywieszeniu obwieszczenia na tablicy ogłoszeń urzędów poszczególnych gmin jak również na stronach internetowych tych urzędów Obwieszczenie o wydaniu decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego zostało także opublikowane w prasie lokalnej, "Gazeta Wyborcza" w dniu [...] czerwca [...] r. Tak więc nie może być uznany za słuszny zarzut skarżących, że nie mieli możliwości zaskarżyć decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia. Tym samym nie mogła być przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu o ograniczenie korzystania z części nieruchomości kwestia przesunięcia przebiegu słupów linii o 200 metrów, bowiem te zarzuty mogły stanowić przedmiot badania w postępowaniu o ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 12760 ze zm) nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania. Prawidłowo dokonano zawiadomień w trybie art. 10 §1 kpa. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia postępowania w zakresie zapewnienia prawa do udziału strony w postępowaniu. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym inwestycji EURO 2012 obowiązują ścisłe terminy, także do wniesienia i rozpatrzenia odwołania, które mają służyć szybkiej realizacji tych szczególnych inwestycji celu publicznego (art. 34 ust. 3 ustawy o EURO). Słusznie nie dopatrzono się podstaw do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jak orzeczono w sentencji. ja