IV SA/Po 461/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2016 r. sprawy ze skarg [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargi Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wójt Gminy L. (zwany dalej: Wójt), na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa środowiskowa), § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1397 z późn. zm., zwanego dalej: Rozporządzenie) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) - po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. (zwanej dalej: Wnioskodawca) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na "Budowa wytwórni mas mineralno-bitumicznych o mocy 160 Mg/h wraz z zapleczem technicznym w postaci kontenerów biurowych i socjalnych z lokalizacją na części działki o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni około 1,50 ha we wsi D. Wieś, Gmina L." (zwanego dalej: Przedsięwzięcie, Inwestycja), po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (zwanego dalej: RDOŚ) - postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2015 roku oraz Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarnego w Z. (zwanego dalej: PPIS) - opinia sanitarna nr [...] z dnia [...] września 2015 roku, - orzekł realizację Przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko; określił warunki realizacji Przedsięwzięcia biorąc pod uwagę informacje art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz wskazał, że charakterystyka i karta informacyjna Przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej Wójt zwrócił się do RDOŚ oraz PPIS o wyrażenie opinii na temat obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla Przedsięwzięcia oraz określenia zakresu raportu o oddziaływaniu Przedsięwzięcia na środowisko (zwanego dalej: raport), jeżeli wymagane byłoby jego sporządzenie. Pismem z dnia [...] września 2015 r. RDOŚ wyraził opinie, iż planowana Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zaś dnia [...] września 2015 r. PPIS stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane. Jednocześnie w celu zminimalizowania ujemnego oddziaływania na środowisko zaproponował następujące rozwiązania: uszczelnienie i skanalizowanie terenu oraz zastosowanie separatora substancji ropopochodnych zabezpieczając środowisko gruntowo-wodne; stosowanie w suszarce kruszywa oleju opalowego oraz pyłu węglowego o niskiej zawartości siarki; zastosowanie dwuściennych zbiorników oleju opałowego i pyłu węglowego z wykrywaniem nieszczelności; zastosowanie szczelnych zbiorników mączki wapiennej i pyłu węglowego wyposażonych w filtr gwarantujący minimalne stężenie pyłu; odpylanie spalin z suszarki w zespole wysokosprawnych filtrów workowych gwarantujących stężenie pyłu poniżej normy; zawracanie zatrzymywanych w filtrze tkaninowym pyłów do produkcji i wykorzystywanie nadziania przy budowie dróg; zakaz parkowania pojazdów poza terenem wytwórni; transport kruszywa odbywać miałby się pod przykryciem (plandeki); czas pracy: w porze dnia. PPIS wskazał także, że w karcie informacyjnej Przedsięwzięcia (zwanej dalej: KI) przedstawiono przeprowadzone analizy wielkości powstających w wyniku pracy wytwórni substancji wprowadzanych do powietrza i w ocenie PPIS ilości te nie przekroczą dopuszczalnych określonych przepisami wielkości i ograniczać się będą do terenu, na którym prowadzona będzie produkcja mas mineralno- bitumicznych. Ponadto ścieki bytowe planuje się odprowadzać do sieci kanalizacyjnej lub bezodpływowego zbiornika o pojemności do 10 m3, zaś powstające odpady komunalne odbierane będą przez podmioty działające na terenie gminy, natomiast odpady poprodukcyjne odbierane będą przez podmioty posiadające stosowne pozwolenia. Wójt wskazał, że RDOŚ przedstawiając uzasadnienie swojej opinii wywodził z kolei, że planowane Przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Przechodząc do uzasadnienia własnej decyzji Wójt wskazał, że biorąc pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeanalizowano: skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z realizacją inwestycji, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją Przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Organ wskazał, że planowane Przedsięwzięcie polegać będzie na budowie wytwórni mas mineralno- bitumicznych o mocy 160 Mg/h wraz z zapleczem technicznym w postaci kontenerów biurowych i socjalnych z lokalizacją na części działki nr ewid. [...] o powierzchni około 1,5 ha we wsi D. Wieś, gmina L.. Zgodnie z k.i.p. infrastruktura techniczna planowanej instalacji obejmować będzie: 4 zbiorniki na bitum o objętości 60 m3, 3 zbiorniki na mączkę o objętości 80 m3 w tym jeden na pył z odpylacza, zbiornik na pył węglowy o objętości 120 m , ze zbiornikiem na olej opałowy o pojemności 60 m oraz zbiornikiem o pojemności 5 m3 na olej napędowy. Wielkość planowanej produkcji, w skali roku wynosić będzie ok. 125 000 Mg mieszanki mineralno-bitumicznej. Komponentami do produkcji mieszania będą: kruszywo, mączka wapienna i asfalt. Mączka wapienna będzie dostarczana z cementowni i magazynowana w silosie wyposażonym w filtr workowy natomiast asfalt dostarczany będzie cysternami, a następnie przepompowywany do zbiorników magazynowych ogrzewanych nagrzewnicą elektryczną. Kruszywo wykorzystywane w procesie technologicznym będzie składowane na hałdach, a następnie poddawane wstępnej obróbce polegającej na suszeniu w suszarce obrotowej. Po osuszeniu i podgrzaniu kruszywo przekazywane będzie do elewatora, następnie do sortownika rozdzielającego na poszczególne frakcje, skąd poprzez wagę zasypywane będzie do mieszalnika. Do mieszalnika dozowana będzie również mączka wapienna, gorący asfalt oraz pyły zatrzymane w filtrze tkaninowym w trakcie suszenia kruszywa. Gotowa masa odbierana będzie bezpośrednio lub w ogrzewanym zbiorniku gotowej masy. Z treści przedłożonej dokumentacji wynika, że instalację obsługiwać będzie 6 osób. Działka, na której realizowane będzie planowane Przedsięwzięcie w chwili obecnej nie jest wykorzystywana pod żadną działalność przemysłową. Powierzchnia działki nie jest utwardzona. W k.i.p. wskazano, że w wyniku realizacji inwestycji utwardzone zostanie masą mineralno-bitumiczną ok. 80% - 90% powierzchni działki. Z treści k.i.p. wynika także, że planowana wytwórnia podłączona zostanie do zbiorczej sieci zaopatrzenia w wodę. Ponadto, planuje się również podłączenie zakładu do istniejącej sieci kanalizacyjnej. W przypadku braku takiej możliwości, ścieki bytowe będą gromadzone w bezodpływowym zbiorniku o pojemności do 10 m3. W ramach planowanego Przedsięwzięcia nie będą powstawały ścieki technologiczne. Wody opadowe ujęte zostaną odprowadzone do sieci kanalizacyjnej. W przypadku braku możliwości włączenia ich do sieci, wody te będą naturalnie infiltrować w grunt. Ponadto, celem zabezpieczenia środowiska gruntowo- wodnego planuje się zastosowanie separatora substancji ropopochodnych. W ramach eksploatacji planowanego Przedsięwzięcia powstawać będą odpady poprodukcyjne, głównie pyły mineralne, które odbierane będą przez uprawniony podmiot zewnętrzny. Odpady w postaci pyłów i proszków będą magazynowane w szczelnym zbiorniku zlokalizowanym na terenie wytworni i posadowionym na szczelnej nawierzchni, a następnie transportowane w autocysternach lub pojazdach samowyładowczych pod przykryciem. P. odpady będą magazynowane w dostosowanych do tego pojemnikach zlokalizowanych w ramach zaplecza socjalno-biurowego oraz w wyznaczonych do tego celu miejscach. Podsumowując powyższe rozważania organ stwierdził, że nie przewiduje się negatywnego wpływu planowanego Przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne w rejonie zainwestowania. Następnie wójt wywodził, że w kontekście art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a, c i d ustawy środowiskowej, uwzględniając charakter, lokalizację i planowane rozwiązania techniczne przedmiotowego Przedsięwzięcia stwierdzono, że nie będzie ono negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne i obszary leśne, a także wody podziemne i powierzchniowe, w tym sfery ochronne ujęć wód. Biorąc zaś pod uwagę rodzaj i skalę Przedsięwzięcia oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, w tym w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadami, nie przewiduje się jego negatywnego oddziaływania na Jednolite Części Wód Powierzchniowych i Jednolite Części Wód Podziemnych. W związku z powyższym, w ocenie organu, należy uznać, że realizacja inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Kolejno organ podniósł, że w analizie oddziaływania Przedsięwzięcia na stan powietrza zawarto dane i obliczenia wielkości emisji dla następujących źródeł: suszarki, 3 zbiorników mączki, w tym jednego na pył z odpylacza, zbiornika pyłu węglowego, 4 zbiorników bitumu, zbiornika na olej napędowy oraz pojazdów poruszających się po terenie inwestycji. Kruszywo wymagać będzie wstępnej obróbki, polegającej na suszeniu go w suszarce obrotowej z wbudowanym palnikiem podmuchowym kombinowanym, w którym zachodzi proces współspalania pyłu węglowego i oleju opałowego lekkiego lub oleju opałowego lub gazu ziemnego. Obliczenia rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wykonano dla przypadku najbardziej niekorzystnego tj. spalania oleju opałowego i pyłu węglowego. Wskazano, że spaliny z suszarki przed odprowadzeniem do atmosfery odpylane są w wysokosprawnym filtrze tkaninowym. Na podstawie wyników analizy rozprzestrzeniania substancji w powietrzu organ uznał, iż należy stwierdzić, że emisja z ww. źródeł emisji substancji do powietrza nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra. Środowiska z dnia z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. nr 16, poz. 87) poza terenem działki inwestycyjnej. Organ argumentował także, że realizacja planowanego Przedsięwzięcia będzie wiązała się z niezorganizowaną emisją hałasu do środowiska. Krótkotrwałe uciążliwości w tym zakresie będą wynikiem użytkowania maszyn i urządzeń w trakcie prac wykonawczych na etapie realizacji przedmiotowego Przedsięwzięcia. Na etapie eksploatacji inwestycji stacjonarnym źródłem emisji hałasu do środowiska będzie instalacja do wytwarzania mieszanki mineralno-bitumicznej, natomiast źródła ruchome stanowić będą pojazdy poruszające się po terenie Przedsięwzięcia. Podkreślono, że z treści uzupełnienia KI wynika, że w ramach funkcjonowania zakładu, w ciągu dnia Inwestor przewiduje 56 przejazdów pojazdów ciężarowych dowożących surowce i odbierających mieszankę oraz 144 przejazdy ładowarki transportującej kruszywo do dozownika suszarki. Zgodnie z uzupełnieniem k.i.p. najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok. 650 m w kierunku południowo-wschodnim od granicy działki, na której realizowane będzie planowane Przedsięwzięcie. Przedmiotowa instalacja będzie czynna wyłącznie w porze dnia, tj. od godz. 6:00 do 22:00, przez 12 godzin miedzy 6:00 a 18:00. Biorąc pod uwagę wyniki analizy akustycznej przedstawionej w uzupełnieniu KI oraz lokalizację planowanego Przedsięwzięcia organ stwierdził, że jego funkcjonowanie nie będzie powodować przekroczeń akustycznych standardów jakości środowiska na terenach wymagających ochrony przed hałasem. Ponadto, w odniesieniu do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy środowiskowej, według organu należało stwierdzić, iż eksploatacja inwestycji nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Kolejno organ wywodził, że biorąc pod uwagę skalę i charakter Przedsięwzięcia nie przewiduje się jego znaczącego wpływu na zmiany klimatu. Przyjęte rozwiązania techniczne i technologiczne, w tym konstrukcja planowanej instalacji, oraz zastosowane materiały ograniczą bowiem wrażliwość Przedsięwzięcia na zmiany klimatu. Zgodnie z treścią uzupełnienia KI planowane Przedsięwzięcie nie będzie podatne na ryzyko związane z postępującymi zmianami klimatu, wobec czego Inwestor nie przewiduje konieczności opracowania i wprowadzania działań minimalizujących w tym zakresie. Przechodząc do rozważań dotyczących art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy środowiskowej organ wywodził, że z uwagi na zakres i charakter planowanego Przedsięwzięcia należy uznać, że inwestycja nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie powodowała transgranicznego oddziaływania. W związku zaś z zapisami art. 63 ust 1 pkt 1 lit. e ustawy środowiskowej, dotyczącymi ryzyka wystąpienia poważnej awarii, organ stwierdził, że planowane Przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Odnosząc się do z kolei do art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej organ zważył, iż na podstawie przedstawionych materiałów uznać należy, że teren przeznaczony pod Przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.). Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000, są: obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina D. [...], oddalony o ok. 3 km i obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina [...] [...], oddalony o ok. 5 km od Przedsięwzięcia. Zgodnie z mapą ewidencji gruntów przedmiotowe Przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na działce stanowiącej grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone na użytku rolnym (pastwisko). Podkreślono, że w uzupełnieniu KI Inwestor jednoznacznie wskazał, że realizacja planowanego Przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z koniecznością wycinki drzew i krzewów. Dalej organ wskazał, że mając na względzie lokalizację Przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi, na gruntach rolnych oraz brak konieczności wycinki drzew, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedliska. Realizacja Przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto Przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na funkcję ekosystemu. Końcowo organ skonstatował, że ze względu na wielkość i złożoność oddziaływania, a także rodzaj i skalę Przedsięwzięcia w opinii RDOŚ dla przedmiotowego Przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia Raportu. Organ stwierdził reasumując, iż zając na względzie powyższe kryteria i uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem Przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, charakter projektowanej inwestycji, usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko, stosowne opinie oraz po zapoznaniu się z kartą informacyjną Przedsięwzięcia postanowiono odstąpić od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołania tożsamej treści od powyższej decyzji wniosły: [...] z siedzibą w K. oraz [...] Sp. z o. o. z siedzibą w L. (zwane dalej: skarżący, Spółki) reprezentowane przez Prezesa Zarządów obu Spółek. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa proceduralnego w postaci art. 77 ust. 1 Kpa, z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Odwołujący się wnieśli o uchylenia ww. decyzji w zakresie pkt 1 sentencji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie skarżących realizacja Przedsięwzięcia z wniosku Inwestora pociąga za sobą szereg oddziaływań w postaci emisji wpływających na komfort użytkowania sąsiednich działek będących w posiadaniu Skarżących. Wiąże się przede wszystkim z przyzwoleniem na niezorganizowaną emisję hałasu w formie stacjonarnych i ruchomych źródeł hałasu, w związku z pracami wykonawczymi na etapie realizacji i eksploatacji Przedsięwzięcia. Skarżący podnieśli, że z charakterystyki Przedsięwzięcia wynika, że Inwestor przewiduje wzmożony ruch pojazdów ciężarowych dostarczających surowce oraz odbierających wytworzone produkty. Nadmieniono, że PPIS zaproponował rozwiązania mające na celu zminimalizowanie negatywnego oddziaływania na środowisko w postaci ustalenia czasu pracy realizatorów Przedsięwzięcia Inwestora w porze dnia. Trwałe uciążliwości, w szczególności emisja hałasu w porze dnia, jako następstwo prowadzenia przedmiotowej działalności, w ocenie odwołujących się, naraża osoby wykonujące czynności na ich rzecz, na obszarze należących do skarżących nieruchomości, na przebywanie w ustawicznym hałasie. W związku z powyższym, skarżący mają uzasadnione wątpliwości co do uciążliwości, jakie powstałyby w następstwie prowadzonej przez Inwestora działalności i w efekcie, ich znikaniem, niezbędna wydaje się wtórna weryfikacja skarżonego rozstrzygnięcia. Stopień oddziaływania rzeczonej inwestycji na Skarżących jest w ich ocenie znaczący. Według odwołujących się, poza uwzględnieniem uwarunkowań środowiskowych Przedsięwzięcia, organ powinien ponadto wziąć pod uwagę słuszne interesy stron postępowania, zatem również interes Skarżących. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej: Kolegium, SKO) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie i podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji wskazując również, że działka nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. (Uchwała nr [...] Rady Gminy L. z [...].03.2015 r.) teren działki predysponowany jest zaś do lokalizacji skoncentrowanej działalności gospodarczej. Organ wskazał, że planowane Przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 [przyp. Sądu: winno być Dz.U. z 2016 r., poz. 71 j.t.], zwanego dalej: Rozporządzenie). Podkreślono, że w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania poprzedzone jest postępowaniem prowadzącym do określenia, czy wobec tego przedsięwzięcia będzie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej). Organ przytoczył treść art. 84 i 85 ustawy środowiskowej i wskazał w szczególności, że zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 powyższej ustawy, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, w uzasadnieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko powinno zawierać informacje o przesłankach decydujących o braku tej procedury. SKO podkreśliło także, że obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji środowiskowej jest zasięgnięcie opinii właściwych organów. Organ ten nie jest jednak związany stanowiskiem organów współdziałających w tej sprawie, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 omawianej ustawy kryteria selekcji, czy dla danego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Na tle powyższych rozważań Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi określone w obowiązujących przepisach prawa. W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zachowanie przez organ pierwszej instancji wymogów proceduralnych wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy środowiskowej. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, organ zapewnił im możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Wójt, w toku postępowania, zasięgnął opinii wymaganych organów. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. Podobnie - w opinii sanitarnej z dnia [...] września 2015 r. PPIS wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko nie jest konieczne. W konsekwencji Wójt, uwzględniwszy opinie organów opiniujących, postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do złożonego w toku postępowania wniosku [...] Sp. z o. o. sprzeciwiającego się prowadzeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań obejmującego działkę nr [...], Kolegium wskazało, że prawidłowo organ II instancji stanął na stanowisku, że dla uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma wymogu okazywania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza bowiem praw osób trzecich, nie zmienia stosunków własnościowych i nie przyznaje ubiegającemu się o wydanie decyzji żadnych uprawnień do nieruchomości. Organ szeroko opisał zakres, charakter inwestycji i, podtrzymując oceny i argumenty zawarte w decyzji organu I instancji, uzasadniał - biorąc pod uwagę charakter i zakres inwestycji, jej lokalizację poza obszarami chronionymi, na gruntach rolnych, przyjęte rozwiązania chroniące środowisko, oraz brak oddziaływania rozpatrywanego Przedsięwzięcia na obszary i gatunki chronione, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego Przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono, że wzięto pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ I instancji uzyskał wymagane opinie RDOŚ i PPIS, przeanalizował kartę informacyjną planowanego Przedsięwzięcia, a w toku postępowania odniósł się do zarzutów zgłoszonych przez strony postępowania. Wskazano także, że kwestie podnoszone w odwołaniu, a dotyczące emisji hałasu na sąsiednie nieruchomości były brane pod uwagę w toku postępowania. Skargę o analogicznej treści, na powyższe rozstrzygnięcie wniosły obie Spółki zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, poprzez jego błędną wykładnię, przez wzgląd na przyjęcie stanowiska, iż uzasadnienie decyzji Organu I instancji wypełnia zakres przedmiotowy wymogu zamieszczenia w informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w przepisie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, w razie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko oraz przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 Kpa poprzez brak uwzględnienia wszelkich okoliczności faktycznych w sprawie. Na wstępie skarżący wskazali na źródło swojego interesu prawnego wywodząc, że go z przepisu art. 140 w zw. z art. 143 Kodeksu cywilnego, jako właściciele nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki o numerze ewidencyjnym [...], na której przewidziano realizację Inwestycji. Kolejno podniesiono, że – w ocenie skarżących niewątpliwym jest fakt, iż instalacje do wytwórni mas bitumicznych podlegają zakwalifikowaniu, jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia. Wskazano, że wobec powyższego brak stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga stwierdzenia tego faktu w drodze decyzji środowiskowej w oparciu o przepis art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej. Dalej wywodzono, że w uzasadnieniu decyzji w razie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oprócz uzasadnienia faktycznego i prawnego organ I instancji winien zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, właściwych treści postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej). Ponownie podniesiono, że w ocenie skarżących w toku realizacji inwestycji dochodzić będzie do ustawicznego oddziaływania akustycznego związanego ze wzmożonym ruchem pojazdów poruszających się na terenie przedsięwzięcia. Powstający hałas, według skarżących, bez wątpienia będzie oddziaływał lokalnie. Podkreślono, że organ I instancji wskazuje wprawdzie, iż funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń akustycznych standardów jakości środowiska na terenach wymagających ochrony przed hałasem, jednakże zdaniem skarżących, biorąc pod uwagę sposób zagospodarowania inwestycji, a także zakres i czas trwania prac należy wnioskować, iż zaburzenia klimatu akustycznego powodowanego hałasem emitowanym przez maszyny i urządzenia wykorzystane do prac budowlanych wpłyną w sposób znaczący na zdrowie ludzi oraz klimat akustyczny terenów przyległych. To zaś, w ocenie skarżących, stanowi bezpośrednią przesłankę potrzeby dokonania dogłębnej analizy planowanego przedsięwzięcia, tym samym przesłankę powzięcia decyzji o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącej, planowana inwestycja powoduje zagrożenie zdrowia ludzi, pogorszenie stanu środowiska oraz warunków zdrowotno-sanitarnych nadto zmierza również do stałych uciążliwości względem osób znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach, w tym pogorszenie ich kondycji psychofizycznej w związku z narażeniem przebywania w ustawicznym hałasie. Skarżący podnosili także, że wobec braku wskazania przez Inwestora rozwiązań zmierzających do wyeliminowania negatywnych skutków oddziaływań przedmiotowej inwestycji na tereny przyległe należące do skarżących, niezbędne wydaje się przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w szczególności przez wzgląd na przepis art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, tj. przez wzgląd na potrzebę analizy i oceny możliwości i sposobów zapobiegania i zmniejszenia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wskazał, że z postanowienia RDOŚ z dnia [...] października 2015 r. (zwanego dalej: postanowienie RDOŚ), organ ten w sposób bardzo dokładny i wnikliwy ocenił wpływ planowanej inwestycji na środowisko, uprzednio wezwawszy inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Wskazano także, że z ww. postanowienia RDOŚ wynika m.in., że organ ten dokonał analizy wpływu hałasu na sąsiednie nieruchomości i uznał, że funkcjonowanie planowanego Przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń akustycznych standardów jakości środowiska na terenach wymagających ochrony przed hałasem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Przepis artykułu 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że będąca jej przedmiotem inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje do produkcji mas bitumicznych. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Wójta przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 j.t., zwanej dalej: Kpa), winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jak już wspomniano stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3). Wracając na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia wynika, że RDOŚ przeanalizował kartę informacyjna przedsięwzięcia, a nadto wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. RDOŚ (jak również Wójt) po przeanalizowaniu przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej stwierdzili, że nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. Ustalono także, że realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko. Także PPIS wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Wójt na podstawie powyższych opinii postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od zobowiązania inwestora do opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wskazuje analiza decyzji Wójta wymogi określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności Wójt dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach wbrew zarzutom skargi w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzające jej wydanie decyzji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą swoich rozważań. Z uwagi na obszerne omówienie stanowiska organu I instancji we wcześniejszej części uzasadnienia przypomnienia wymaga jedynie, że w toku postępowania przeanalizowano skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z realizacją inwestycji, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją Przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Powyższa analiza doprowadziła organ do wniosku, iż: nie przewiduje się negatywnego wpływu planowanego Przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne w rejonie zainwestowania; nie będzie ono negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne i obszary leśne, a także wody podziemne i powierzchniowe, w tym sfery ochronne ujęć wód; nie będzie miało negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry; emisja substancji do powietrza nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra. Środowiska z dnia z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. nr 16, poz. 87) poza terenem działki inwestycyjnej; Przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń akustycznych standardów jakości środowiska na terenach wymagających ochrony przed hałasem; nie przewiduje się jego znaczącego wpływu na zmiany klimatu; nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie powodowało transgranicznego oddziaływania; nie należy również do kategorii zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; teren przeznaczony pod Przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) i Przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z koniecznością wycinki drzew i krzewów; nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze; nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami; nie spowoduje również utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na funkcję ekosystemu. Organy – wbrew zarzutom skargi – w sposób szczegółowy przeanalizowały kwestie oddziaływań akustycznych (hałasu) Przedsięwzięcia. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów uchybienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wymogom Kpa, wyjaśnić należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia tych przepisów w stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co nie miało miejsca. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organy I i II instancji z uwzględnieniem wytycznych zawartych w art. 8 i 11 kpa wyjaśniły skarżącym zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii, i pomimo stosunkowo zwięzłej formy nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 § 2-5 kpa, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Nie można również podzielić poglądów skarżących co do niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Zarzut dowolności wykluczają bowiem – jak ma to miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 Kpa), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 Kpa). Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się również do zrzutów odwołania. Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 Ppsa Sąd skargę oddalił