IV SA/Po 463/21

Dnia 29 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2021 roku sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. Wójt Gminy R., decyzją [...] stycznia 2021 roku (nr [...]), skierowaną do T. S., ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy istniejącego zakładu o pomieszczenie magazynowe na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny [...], położonych w miejscowości R. przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: B. W., B. G., T. G., A. G., M. R. oraz S. Z.. Strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zażądały przeprowadzenia dowodów z przesłuchania stron oraz zwrócenia się do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej o dokonanie pomiaru hałasu wytwarzanego przez wnioskodawcę na nieruchomości, a także przedstawienie prognozy wzrostu hałasu przy założeniu zrealizowania inwestycji zgodnie z wnioskiem. W ocenie odwołujących się inwestycja powinna zostać zlokalizowana w strefie obszarów usługowych, a nie mieszkaniowych. Rozbudowa istniejącego zakładu doprowadzi do sytuacji, że na terenie o dominującej zabudowie mieszkaniowej funkcjonować będzie zakład usługowy o znaczącym wpływie na cały okoliczny teren, co stoi w sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa. Ład przestrzenny okolicy wyznacza zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w której zabudowa usługowa jest wyłącznie towarzysząca. Hala magazynowa o wysokości [...] metrów nie jest zabudową usługową towarzyszącą. Wykracza poza ład i charakter zabudowy dominującej. Jedyną inwestycją, którą kontynuuje planowaną rozbudowę jest istniejący zakład wnioskodawcy. Na innych nieruchomościach brak jest kontynuacji funkcji, parametrów i cech. Wysokość [...] metrów, nawet po oddaleniu ścian hali na [...] metrów od granicy nieruchomości sąsiednich (działki [...], [...]), będzie utrudniać dostęp do światła słonecznego. Planowana inwestycja przekracza przewidziane prawem dopuszczalne poziomy hałasu. Uciążliwość dźwiękowa uniemożliwia normalne funkcjonowanie na sąsiednich nieruchomościach. Wnioskodawca nie posiada odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla swej działalności. Pracownicy parkują samochody na pobliskim parkingu publicznym zapełniając go w całości. Pojazdy ciężkie wyjeżdżają od wnioskodawcy drogą nieutwardzoną i niedostosowaną do ciężaru pojazdów. Droga regularnie się osuwa i niszczy. Skierowanie ruchu na drogę wewnętrzną, do której wnioskodawca posiada służebność gruntową jest sprzeczne z treścią tej służebności, która ma służyć jedynie właścicielowi do użytku osobistego, a nie intensywnego ruchu dużych pojazdów. Przejazd nie jest do tego przystosowany technicznie. Wnioskodawca nie wypełnił swoich wcześniejszych zobowiązań związanych z dokonaną już rozbudową istniejącego obiektu. Nie zostały wykonane nasadzenia wzdłuż granicy z działkami sąsiednimi. Nieruchomość nie posiada stosownej instalacji kanalizacyjnej, co prowadzi do zalewania sąsiednich nieruchomości podczas opadów. Nieruchomość wnioskodawcy nie jest przystosowana do obsługi zwiększonej połaci dachowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] marca 2021 roku (nr [...]), uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy R. i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu o pomieszczenie magazynowe. Organ wyjaśnił, że ocena spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa dokonana przez organ I instancji była nieprawidłowa. Zasada dobrego sąsiedztwa zobowiązuje do dostosowania nowej zabudowy do parametrów i cech wyznaczonych przez istniejący stan zabudowy. Uzasadnienia dla ustalenia warunków zabudowy nie może stanowić "kontynuacja funkcji zakładu". Przy ustalaniu parametrów nowej zabudowy nie można pomijać funkcji i cech zabudowy istniejącej uzasadniając to wyłącznie względami związanymi z istniejącym zakładem inwestora. Kolegium uznało, że planowana inwestycja nie spełnia warunków dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Według analizy wskaźnik powierzchni zabudowy waha się od [...] do [...]. W ocenie Kolegium został on nieprawidłowo ustalony. Organ I instancji do określenia średniej doliczył teren inwestycji. Bez terenu inwestycji wskaźnik ten wynosi od [...] do [...], a średnia to [...]. Teren planowanej inwestycji obecnie posiada wskaźnik zabudowy na poziomie [...]. Po zrealizowaniu inwestycji wynosiłby on około [...] i dwukrotnie przekraczałby średnią dla analizowanego terenu (0,23). Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania § 5 ust. 2 rozporządzenia, gdyż żadna z trzynastu pozycji w tabeli analizowany działek nie przekracza wskaźnika zabudowy [...]. Działka [...] posiada taki wskaźnik, ale jest to jedna z najmniejszych działek w analizowanym obszarze o pow. [...] mkw. Teren inwestycji obejmuje natomiast [...] mkw. Kolegium uznało, że nie ma możliwości ustalenia wskaźnika zabudowy na poziomie wnioskowanym przez inwestora. Według analizy szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym waha się w przedziale od [...] do [...] metrów. Średnia wynosi [...] metrów. Kolegium uznało, że organ I instancji nieprawidłowo uwzględnił do wyliczenia średniej teren inwestycji. Prawidłowo określona szerokość elewacji frontowej wynosi od [...] do [...] metrów. Średnia to [...] metra. Po uwzględnieniu tolerancji 20% przedział ten wynosi od [...] do [...] metrów. Inwestor zawnioskował o ustalenie elewacji frontowej budynku na szerokości około [...] metrów. Ustalenie tego parametru w takiej wielkości jest niemożliwe. Wnioskowana szerokość jest trzykrotnie większa od średniej. Kolegium uznało, że nie jest możliwe zastosowanie odstępstwa. Na żadnej z działek w obszarze analizowanym nie istnieje budynek o szerokości elewacji frontowej większej niż [...] metrów. Działki sąsiadujące bezpośrednio z terenem inwestycji zabudowane są budynkami o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej tworzącej uskok. Organ I instancji wskazał, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi od [...] do [...] metrów. Kolegium po pominięciu terenu inwestycji przyjęło, że przedział ten dla analizowanego obszaru wynosi od [...] do [...] metrów. Średnia to [...] metra. Inwestor wniósł o wyznaczenie tego parametru na [...] metrów. Zatem wnioskowana inwestycja nie kontynuuje parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Przekracza ją prawie dwukrotnie. Maksymalna wysokość budynków w obszarze analizowanym to 8 metrów. Kolegium nie znalazło podstaw do zastosowania odstępstwa. T. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy organ I instancji naruszył przepisy postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżony organ prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji, ale wydanie rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy nastąpiło przy braku wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy obu nie ustaliły intencji wnioskodawcy, który we wniosku raz wskazuje na rozbudowę istniejącego zakładu o pomieszczenie magazynowe, a innym razem na budowę budynku magazynowego na pół produkty i wyroby gotowe. Intencją wnioskodawcy była rozbudowa zakładu - firmy P. , ale nie rozbudowa hali produkcyjno-magazynowej o nowe pomieszczenie, lecz budowa odrębnego budynku magazynowego tylko i wyłącznie na działce nr [...]. Organ I instancji prawidłowo uznał, że działki sąsiednie nr [...], [...] oraz [...] powinny być objęte analizą. Nie ma znaczenia fakt, iż zabudowa na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką [...], na której ma powstać inwestycja należy do tego samego inwestora. Ustawodawca w tym zakresie nie wprowadził żadnych ograniczeń, w wyniku których nie można ustalić kontynuacji funkcji biorąc pod uwagę działki należące do samego inwestora; ważne jest, aby działki znajdowały się w obszarze analizowanym, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Organy obu nie ustaliły również czy wniosek jest zgodny z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek powinien zawierać charakterystykę urbanistyczną inwestycji. Przedstawienie tych danych musi mieć oprócz formy opisowej także część graficzną. Wniosek powinien zawierać projekt urbanistyczny uzupełniony stosownym opisem. Z decyzji organów obu instancji nie wynika czy wniosek został zbadany pod tym względem. Naruszenie przepisów dotyczących uzasadnienie decyzji jest w tym względzie niewątpliwe. Organy nie ustaliły obszaru oddziaływania obiektu, a tym samym stron postępowania. Przepis rozporządzenia § 9 ust. 3 odnosi się do dwóch różnych map – części graficznej decyzji i drugiej stanowiącej część graficzną analizy. W sprawie obie mapy opisano w taki sam sposób, tzn. jako załączniki do decyzji, co powoduje, że nie można ustalić, która jest załącznikiem graficznym decyzji, a która załącznikiem graficznym analizy. Część graficzna decyzji powinna odpowiadać części graficznej wniosku. Mapa ta powinna obejmować teren, którego dotyczy wniosek i obszar, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać. Nie należy utożsamiać obszaru oddziaływania z obszarem analizowanym. Na mapie wyrysowano jedynie linie planowanej inwestycji A-F, które jak się wydaje należy traktować jako linie rozgraniczające teren inwestycji, nieprzekraczalne linie zabudowy oraz służebność działki nr [...]. Załącznik nie zawiera wyznaczonego obszaru oddziaływania. Wyznaczenie obszaru oddziaływania odpowiednimi liniami ma istotne znaczenie dla ustalenia stron postępowania. Brak wyznaczonego obszaru oddziaływania inwestycji uniemożliwia ustalenie w sposób rzeczowy osób posiadających interes prawny. Organy nie ustaliły i nie oznaczyły stron postępowania. Wykaz stron postępowania znajdujący się w aktach sprawy nie zastępuje obowiązku oznaczenia stron postępowania w decyzji. Przeniesienie wykazu stron do rozdzielnika powoduje, że decyzja nie zawiera oznaczenia stron. NSA wyjaśnił, że istotne dla sprawy jest oznaczenie w decyzji strony (adresata), która nabywa prawa z decyzji lub na którą nakładane są obowiązki. Organy obu instancji nie ustaliły czy osoby wnoszące odwołanie były do tego uprawnione. Na tę okoliczność powinny być przywołane choćby numery ksiąg wieczystych, co umożliwia ustalenie prawa własności do konkretnej działki. Zaskarżona decyzja została skierowana do J. G., który już wcześnie nie został uznany za stronę. Skoro SKO uznało, że analiza urbanistyczna jest wadliwa, to powinno przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, bądź uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Z analizy (zarówno części opisowej, jak i graficznej) w żadnym stopniu nie wynika na jakiej podstawie ustalono parametry istniejącej zabudowy. W jaki sposób urbanista dokonał pomiarów geodezyjnych wszystkich obiektów w obszarze analizowanym. Jaką zastosował metodę pomiaru. Te kwestie wymagają wyjaśnienia. Z decyzji nie wynika, jak zostały ustalone parametry wyjściowe do obliczenia wskaźników zabudowy w stosunku do powierzchni kolejnych działek. Ograniczenie analizy do podania samego wskaźnika bez wyjaśnienia sposobu w jaki ten parametr został ustalony jest uchybieniem analizy (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 365/08). Ten zarzut dotyczy także pozostałych cech zabudowy. Kolegium nie dokonało sprawdzenia skąd i w jaki sposób zostały ustalone dane wyjściowe do analizy. Wyliczenia, co do żadnego z parametrów analizy nie zostały udokumentowane, a zatem są dowolne. Z powyższych względów skarżący uznał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy jest przedwczesna. Opisanych wad nie sanuje fakt wcześniejszego już uchylania decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2021 roku strona wniosła o dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z decyzji administracyjnych Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na okoliczność, że B. W., T. G., B. G. oraz A. G. nie powinny posiadać legitymacji procesowej strony ze względu na zasadę równego traktowania stron. Uczestnicy postępowania B. W., T. G., B. G. oraz A. G., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnieśli o oddalenie skargi. W treści pisma powtórzone zostały zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Skarga okazała się nieuzasadniona. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja został wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy, co następuje na wniosek inwestora (art. 64 w związku z art. 52 ust. 1 u.p.z.p.) Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 roku wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla terenu położonego w miejscowości R., ul K. w odniesieniu do działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...]. W treści wniosku wskazał, że obecnie na nieruchomości znajduje się budynek produkcyjno-magazynowy z częścią biurową o powierzchni zabudowy [...] i wysokości [...] metrów. Budynek mieszkalny przewidziany jest do rozbiórki. Bezprzedmiotowe, w ocenie Sądu, są zarzutu wskazujące na braki wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania. Wbrew argumentacji autora skargi w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się zarówno części opisowa wniosku (podanie z dnia [...] lipiec 2020 roku), jak i graficzne przedstawienie zamierzenia inwestycyjnego wraz zagospodarowaniem terenu planowanej inwestycji (mapa do celów projektowych w skali 1:500, załącznik do oświadczenia z dnia [...] grudnia 2020 roku). Opis zamierzenia inwestycyjnego jest wyczerpujący z punktu widzenia potrzeb określonych koniecznością oceny spełnienia wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Planowana inwestycja została opisana przez inwestora, jako rozbudowa istniejącego zakładu o pomieszczenie magazynowe, uzupełnienie zabudowy zakładu produkcji maszyn. Istniejący zakład ma być rozbudowany o budynek na półprodukty i produkty gotowe o następujących parametrach: maksymalna powierzchnia zabudowy [...], maksymalna kubatura [...], jedna kondygnacja maksymalnie [...] metrów, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej maksymalnie [...] metrów, szerokość elewacji frontowej maksymalnie [...] metrów, dach płaski. Istniejący wyjazd od ulicy [...] oraz wjazd-wyjazd z działki [...] (służebność). W pozycji "Inne emisje, jak hałas, promieniowanie i inne" wpisano "brak". Planowana rozbudowa, zgodnie z pierwotną treścią wniosku, miała być zlokalizowana w granicy z działkami sąsiednimi. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanego powyżej zamierzenia budowlanego została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 roku (nr [...]). Na etapie ponownego rozpoznawania sprawy przez organ I instancji wnioskodawca zmodyfikował wniosek o ustalenie warunków zabudowy w ten sposób, że planowany budynek produkcyjno-magazynowy zostanie odsunięty na odległość [...] metrów od granicy z działkami [...] oraz [...]. Plan rozbudowy wraz z istniejącym zagospodarowaniem terenu przedstawiony został na mapie do celów projektowych sporządzonej w skali 1:500. W ocenie Sądu stanowisko autora skargi o braku właściwego rozpoznania intencji wnioskodawcy nie ma żadnego oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Organ odwoławczy zgodnie z jednoznacznie wyartykułowaną intencją wnioskodawcy uznał, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi rozbudowę istniejącego zakładu produkcji maszyn. Działki zagospodarowywane ([...], [...], [...], [...]), w tym działka planowana do zabudowania ([...]), zostały objęte wnioskiem oraz należą do wnioskodawcy (własność, służebność drogi). Planowany układ komunikacyjny, rozbiórka budynku mieszkalnego, usytuowanie planowanego do pobudowania budynku magazynowego w granicach działki i w styczności z istniejącą zabudową oraz jego produkcyjne powiązanie z istniejącym już zakładem (budynkiem) pozostaje w całkowitej zgodności z opisem zamierzenia inwestycyjnego, które ma polegać na "rozbudowie istniejącego zakładu produkcji maszyn (istniejący budynek produkcyjno-magazynowy z częścią biurową) o pomieszczenie (budynek) magazynowy na produkty i półprodukty z dodatkowym wjazdem-wyjazdem z działki nr [...]. Sugestie autora skargi, że intencją wnioskodawcy jest "budowa odrębnego budynku magazynowego" nie znajduje żadnego uzasadnienia ani w części opisowej, ani w części graficznej wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie rozpoznało intencje wnioskodawcy. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy "budowy odrębnego budynku magazynowego tylko i wyłącznie na działce nr [...]". Sugestie autora skargi stoją w sprzeczności z treścią wniosku. Rozbiórka budynku mieszkalnego, układ komunikacyjny na działkach objętych wnioskiem, a także zakres zabudowy terenu budynkami funkcjonującego zakładu produkcji maszyn, jednoznacznie wskazują, że realizacja planowanej inwestycji ustali wyłącznie produkcyjno-usługowe przeznaczenie całej nieruchomości wnioskodawcy. Zgodnie z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań nie tylko dla nowej zabudowy, ale także nowego zagospodarowania terenu. Z kolei obszar analizowany, na którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (§3 powołanego powyżej rozporządzenia). W ocenie Sądu z podania skarżącego w sposób jednoznaczny wynikają granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Treści opisowa oraz graficzna podania wskazuje, że wniosek obejmuje całą nieruchomość należąca do skarżącego (działki [...], [...], [...], [...]), a także działkę nr [...], którą skarżący dysponuje na zasadzie służebności drogowej. Część graficzna i część opisowa są ze sobą zgodne. Sąd podziela ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławcze, co do tego, że sposób zagospodarowania działek nr [...], [...] oraz [...] nie powinien być objęty analizą na potrzeby ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został objęty teren działek nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości R. przy ul. [...]. Planowana inwestycja to rozbiórka budynku mieszkalnego oraz rozbudowa istniejącego zakładu o pomieszczenie magazynowe. Magazyn na produkty i półprodukty planowany do zrealizowania na części nieruchomości skarżącego, działce [...], stanowi lokalizacyjnie (planowana styczność fizyczna), komunikacyjnie oraz gospodarczo rozbudowę istniejącego zakładu produkcji maszyn. Do uwzględnienia skargi niewystarczające są twierdzenia i oceny autora skargi wskazujące na brak wyznaczenia obszaru analizowanego, brak wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, niewłaściwe określenie stron prowadzonego postępowania, a w konsekwencji brak legitymacji do wniesienia odwołania. Analiza akt kontrolowanej sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że uchybienie procesowe w postaci braku udokumentowania tytułu prawnego do nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji za pomocą wydruku z księgi wieczystej, czy ewidencji gruntów i budynków, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Chociaż przekazane Sądowi akta administracyjne nie zwierają wskazanej powyżej dokumentacji, to jednak analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych pozwala przyjąć stanowisko, że udział w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zapewniony został wnioskodawcy oraz właścicielom nieruchomości sąsiadujących z terenem objętym wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Analiza dokonana przez Sąd nie potwierdza oceny autora skargi, że podmioty wskazane w treści zaskarżonej decyzji, jako wnoszące odwołanie (B. W., B. G., T. G., A. G., M. R., S. Z.), to podmioty, które nie posiadają interesu prawnego w sprawie stanowiącej przedmiot kontrolowanego postępowania administracyjnego. Dokumenty włączone do akt administracyjnych, a także przekazane do akt sądowych przez pełnomocnika skarżącego decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozwalają powiązać: B. W. z nieruchomością graniczącą z terenem inwestycji, a położoną pod adresem ul. [...], R. (działka nr [...]), T. G. i B. G. z nieruchomością graniczącą z terenem inwestycji, a położoną pod adresem ul. [...], R. (działka nr [...]), A. G. z nieruchomością graniczącą z terenem inwestycji, a położoną pod adresem ul. [...], R. (działki nr [...] i [...]), a M. R. i S. Z. z nieruchomością graniczącą z terenem inwestycji, a położoną pod adresem ul. [...], R. (działki nr [...]). W ostatnim przypadku tytuł prawny do nieruchomości dokumentuje także postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. Weryfikacja legitymacji podmiotów biorących udział w kontrolowanym postępowaniu realizowana była w oparciu o kryterium prawa własności do nieruchomości, co dotyczy tak postępowania odwoławczego, jak i postępowania przed organem I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku (nr [...]), w pkt 1 wydanego rozstrzygnięcia, umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J. G.. W treści uzasadnienia decyzji (strona 1 i 2) organ jednoznacznie wskazał, że interes prawny w sprawie posiadają jedynie właściciele nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycji. Zamieszkiwanie na terenie danej nieruchomości nie stanowi o posiadaniu interesu prawnego, lecz co najwyżej interesu faktycznego. Zaskarżona decyzja, postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 roku (nr [...]), została sprostowana w ten sposób, że usunięto z niej słowa "J. G.". Skoro legitymacja wnoszących odwołanie nie była kwestionowana w toku postępowania administracyjnego, skarżący prowadził negocjacje z sąsiadami na etapie modyfikacji wniosku, uruchamiał postępowania przed organami nadzoru budowlanym, a do tego zarzuty formułowane przez autora skargi nie zostały poparte żadnymi dokumentami, które mogłyby choćby sugerować brak legitymacji do wniesienia odwołania, to Sąd uznał, że brak wydruków z ewidencji gruntów i budynków, czy wydruków z ksiąg wieczystych nie może mieć istotnego znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podnosząc zarzut braku legitymacji do wniesienia odwołania dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący z łatwością za pomocą dokumentu mógł wykazać, że własność nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji przynależy do podmiotów innych niż osoby wnoszące odwołanie. Analiza akt administracyjnych potwierdza, że nieruchomości podmiotów wnoszących odwołanie znajdują się w obszarze analizowanym i graniczą z terenem inwestycji wskazanym we wniosku. Wyznaczenie stron postępowania poprzez obszar oddziaływania planowanej inwestycji, czyli w oparciu o inne kryteria niż własność nieruchomości sąsiedniej, nie ma istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Interes prawny pomiotów podnoszących uciążliwości wnioskowanej inwestycji z uwagi na przekroczenie norm emitowanego hałasu pokrywa się z prawem własności nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. Do uwzględnienia skargi niewystarczająca okazała się argumentacja wskazująca na wady sporządzonej analizy urbanistycznej. Wbrew sugestiom autora skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ujawniło wad analizy urbanistycznej, które w ocenie tego organu, uzasadniałyby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżony organ uznał, że analiza urbanistyczna, do określenia parametrów odniesienia dla oceny dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji, w sposób nieuzasadniony uwzględnia także parametry zabudowy terenu objętego wnioskiem. W konsekwencji Wójt Gminy R., na etapie oceny przesłanki tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, jako kryterium oceny przyjął wypadkową parametrów z uwzględnieniem parametrów zabudowy istniejącej na terenie objętym wnioskiem. W ocenie organu odwoławczego, co podziela także Sąd, organ I instancji powinien dokonać tej oceny z uwzględnieniem jedynie tych parametrów zabudowy i zagospodarowania zebranych z obszaru wokół terenu, którego dotyczy wniosek. Usunięcie wadliwości w działaniu organu I instancji nastąpiło poprzez pominięcie przy wydawaniu decyzji odwoławczej tych danych, które dotyczyły terenu objętego wnioskiem. W opisanej powyżej sytuacji brak jest podstaw do formułowania oceny, że wadliwości analizy dostrzeżone przez organ odwoławczy uzasadniały przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W sprawie nie wystąpiła potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego ani w zakresie uzupełniającym, a ani w zakresie sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przeprowadzając ocenę wymagań dotyczących nowej zabudowy z pominięciem parametrów zagospodarowania terenu objętego wnioskiem organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogów wynikających z warunku dobrego sąsiedztwa dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Zaznaczyć przy tym należy, że parametry planowanej inwestycji dotyczące wskaźnika zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej przekraczają wartości tych parametrów przyjmowane przez organ I instancji. Analiza akt sprawy nie uzasadnia stanowiska o naruszeniu § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza urbanistyczna zawiera część tekstową i graficzną. Wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji organu I instancji. Załączniki graficzne zostały sporządzone na kopiach mapy zasadniczej w skali 1:1000. Dokumenty korespondują z graficznym przedstawieniem planowanego przedsięwzięcia przez wnioskodawcę. Na załączniku graficznym do projektu decyzji wyznaczono linie planowanej rozbudowy, nieprzekraczalną linię zabudowy od nieruchomości sąsiednich oraz służebność przechodu/przejazdu do działki nr [...]. Na załączniku graficznym do analizy urbanistycznej wyznaczono obszar analizowany, oznaczono działki pobrane do analizy oraz oznaczono powiązanie części graficznej z opisową poprzez numerację działek/obiektów na mapie oraz pozycji w tabeli części opisowej. Uwzględnienia skargi nie uzasadnia argumentacja dotycząca braku udokumentowania w aktach administracyjnych sposobu w jaki urbanista dokonał pomiarów geodezyjnych wszystkich obiektów w obszarze analizowanym oraz jaką zastosował metodę pomiaru. Sąd nie znalazł podstaw prawnych uzasadniających ocenę, że podnoszone przez autora skargi braki stanowią o naruszeniu przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. W doktrynie wskazuje się, że wymóg przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego należy do grupy przepisów szczególnych, poszerzających wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie do procedury wydawania decyzji (J. Jaworski [w:] K. Buczyński, J. Dziedzic-Bukowska, P. Sosnowski, J. Jaworski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, art. 60). Analiza, jakkolwiek stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, to jednak z uwagi na wymagania określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną, a więc zbliżoną do dowodu z opinii biegłego (wyrok NSA z 21.01.2021 r., II OSK 2152/20, LEX nr 3166477). Sąd wskazuje zatem, że obowiązek powierzenia podmiotowi posiadającemu odpowiednie uprawnienia czynności w zakresie przygotowania projektu decyzji ma i te konsekwencje, że w aktach sprawy administracyjnej nie dokumentuje się czynności podejmowanych przez tę osobę/biegłego, a dotyczących sporządzenia analizy urbanistycznej w zakresie sposobu i metody pomiarów geodezyjnych. Strona postępowania administracyjnego ma prawo zapoznać się z wynikami analizy i może je kwestionować. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego skarżący na żadnym jego etapie i w żadnym zakresie nie kwestionował ujawnionych w analizie danych dotyczących parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowany. Analizę sporządziła osoba posiadającą wymagane prawem uprawnienia. Do skargi nie zostały złożone żadne dokumenty podważające prawdziwość parametrów przyjętych w analizie dla zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Wadliwości sporządzonej analizy nie dowodzą, przedłożone do akt sądowych, kserokopie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.