IV SA/Po 464/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...]marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] maja 2010 r. D. S. wniosła skargę na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Policji w P. z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...] orzekającą o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu nr [...] na O. [...] [...] w P. przez D. S. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu z chwilą uprawomocnienia się decyzji. Organy obu instancji ustaliły, że skarżąca w istocie nie zamieszkuje w lokalu nr [...] na O. [...] w P., lecz użyczyła go M. i K. małżonkom W.. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z [...]marca 2010 r. wskazując, że jej wykonanie spowodowałoby nieodwracalne, negatywne skutki dla skarżącej, która od ponad 3 lat cierpi na głęboką depresję. Utrata jedynego miejsca zamieszkania przez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować pogłębienie depresji u skarżącej, silny uraz psychiczny i przyczynić się do pogorszenia jej stanu zdrowia psychicznego. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wniosek Skarżącej nie zawierał uzasadnienia, które mogłoby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne, negatywne skutki dla niej oraz pogorszenie jej stanu zdrowia psychicznego, jednakże nie podjęła trudu wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W wyniku rozpoznania zażalenia Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 558/10 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. NSA wskazało, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wziął pod uwagę podniesionej przez skarżącą okoliczności, że po opuszczeniu przedmiotowego lokalu przez skarżącą może on zostać przyznany innej osobie a zatem powrót skarżącej do tego lokalu byłby znacznie utrudniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Na tle orzecznictwa sądowego ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez sąd zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. W wyniku ponownej analizy wniosku skarżącej Sąd doszedł do przekonania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w omawianej sprawie może grozić negatywnymi konsekwencjami dla strony, które w świetle przedstawionej przez skarżącą sytuacji bytowej i zdrowotnej może grozić, wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżąca wskazała, bowiem, iż po opuszczeniu przez Nią przedmiotowego lokalu może on zostać przyznany innej osobie, a zatem powrót skarżącej do tego lokalu byłby znacznie utrudniony. Powyższe wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a., który przewiduje wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny skarżąca powinna mieć możliwość zamieszkiwania w przysługującym jej mieszkaniu. Z tych względów, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał uwzględnieniu, co orzeczono na wstępie. MZ