IV SA/Po 468/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi G. W., S. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia 12 marca 2018 r. Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...], nakazującą G. i S. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku inwentarskiego w miejscowości P. (dz. nr [...]). Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Po przeprowadzeniu w dniu 1 lutego 2017 r. kontroli działki nr [...] w miejscowości P., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB) ustalił, że na przedmiotowym terenie znajduje się budynek gospodarczy o wym. 2,5 m x 9,8 m, konstrukcji drewnianej z dachem krytym blachą trapezową, zlokalizowany w granicy z działką nr [...] i w odległości 1,65 m od granicy działki nr [...], wybudowany w 2010 r. bez stosownych dokumentów. Wobec powyższego, pismem z dnia 14 lutego 2017 r. PINB wszczął postępowanie w sprawie prawidłowości budowy budynku gospodarczego. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. Wójt Gminy B. wskazał, że dla działki nr [...] została wydana w dniu 8 września 2006 r. decyzja o warunkach zabudowy nr UG [...]/06 dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego. Następnie PINB wydał w dniu 28 lutego 2017 r. postanowienie nr [...], na podstawie art. 49b Prawa budowlanego, w sprawie prawidłowości budowy budynku gospodarczego w m. P. (dz. nr [...]), nakładające na inwestorów G. i S. W., obowiązek dostarczenia w terminie do 30 kwietnia 2017 r.: zwięzłego opisu technicznego, określającego rodzaj i sposób wykonywania robót budowlanych oraz rysunków przedmiotowego budynku gospodarczego; projektu zagospodarowania działki nr [...] w m. P.; oświadczenia, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] w m. P. na cele budowlane; ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla dz. nr [...] w m. P., gm. B.. W wyniku złożonego przez I. i A. J. zażalenia, WWINB postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r. (WOA.7722.58.2017.MSW) uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na błędną kwalifikację prawną przedmiotu postępowania (jest to budynek inwentarski, a nie gospodarczy) i brak analizy warunków technicznych dotyczących lokalizacji obiektu przy granicy. 9 maja 2017 r. PINB przeprowadził na przedmiotowej działce czynności kontrolne. Pismem z dnia 9 maja 2017 r. I. i A. J. wnieśli pisemne uwagi do sprawy, wskazując, że fakt, iż w czasie kontroli kury nie przebywały w kurniku nie dowodzi iż nie jest to budynek inwentarski, bowiem przedmiotowa "hodowla jest zarejestrowana" na co dowodem jest m.in. protokół kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 23 lutego 2017 r. Do akt sprawy została dołączona kopia notatki służbowej z dnia 26 sierpnia 2016 r., na okoliczność przeprowadzenia czynności wyjaśniających dotyczących prowadzenia przez Państwa Wielgoszów chowu drobiu na dz. nr [...]. W dniu 30 czerwca 2017 r. organ wydał postanowienie nr [...], którym wstrzymał roboty budowlane, ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń i nałożył na inwestorów, obowiązek dostarczenia w terminie do 30 września 2017 r. wymienionych w jego sentencji dokumentów. W wyniku wniesionego zażalenia I. i A. J. WWINB pismem z dnia 26 września 2017 r., zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. z prośbą o wskazanie, czy w zasobach Starostwa istnieją jakiekolwiek dokumenty dotyczące budowy ww. budynku inwentarskiego. W odpowiedzi pismem z dnia 5 października 2017 r. Starostwo wyjaśniło, iż nie posiada w rejestrach żadnych dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku. Wobec powyższego WWINB postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. (WOA.7722.176.2017.MSW) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie, zmieniając jedynie termin wykonania nałożonych obowiązków do 30 grudnia 2017 r. Decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...], PINB nakazał G. i S. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku inwentarskiego w miejscowości P. (dz. nr [...]). Odwołanie wnieśli G. i S. W.. WWINB utrzymując decyzję organu I instancji w mocy wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest obiekt budowlany o wym. 2,5 m x 9,8 m, zlokalizowany na działce nr [...] w P., w granicy z działką nr [...] i w odległości 1,65 m od granicy działki nr [...], wybudowany w 2010 r. bez stosownych dokumentów, przeznaczony przede wszystkim do hodowli kur. W ocenie organu II instancji bezspornym jest, iż niniejsze postępowanie dotyczy obiektu budowlanego spełniającego definicję budynku (aby obiekt mógł zostać uznany za budynek, musi spełniać wszystkie przesłanki z definicji wyrażonej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, czyli być trwale związanym z gruntem i wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamenty i dach). Przedmiotowy obiekt budowlany ma powierzchnię równą 24,5 m2 (2,5m x 9,8m), co wskazuje, że nie posiada on niewielkich gabarytów, stąd nie można go zakwalifikować do kategorii obiektów małej architektury. Nie wypełnia on również elementów definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Nie jest bowiem obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce. Nie jest także obiektem niepołączonym trwale z gruntem, jak wskazała w odwołaniu strona skarżąca. Zdaniem WWINB nie ulega również wątpliwości że obiekt jest budynkiem inwentarskim. Jak potwierdzają to zdjęcia z kontroli, a także protokół kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., G. W. posiada zarejestrowaną hodowlę kur, a przedmiotowy obiekt jest do niej wykorzystywany. Należy również zwrócić uwagę, że § 2 ust 1 pkt 51 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 71) wskazuje, iż do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczany jest "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia". Z kolei, zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia, współczynnik przeliczeniowy sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza dla kur wynosi 0,004. W związku z powyższym, mimo iż przy ok 40 sztukach kur (jak w niniejszym przypadku) współczynnik DJP wynosi 0,16, a zatem hodowla taka nie jest hodowlą mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, to kury w świetle ww. przepisów należy uznać za zwierzęta inwentarskie- zatem także obiekt, w którym zwierzęta te są hodowane należy zakwalifikować jako obiekt inwentarski. Natomiast przepisy prawa przewidują inne wymagania dla budynków gospodarczych, a inne dla budynków inwentarskich. WWINB przywołał treść wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/GL 615/07), zgodnie z którym, stosownie do § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez określenie "budynek gospodarczy" należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Budynek gospodarczy może zatem służyć jedynie do przechowywania przedmiotów (rzeczy). Natomiast zwierzęta inwentarskie (kury) jako istoty żyjące, zdolne do odczuwania cierpienia, nie są rzeczą (art. 1 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt) i nie mogą być utrzymywane w budynkach gospodarczych. Zatem odpowiednim pomieszczeniem dla utrzymywania zwierząt nie jest budynek gospodarczy, lecz pomieszczenia inwentarskie, jako przeznaczone dla inwentarza żywego, odpowiadające potrzebom wynikającym z zasad racjonalnego utrzymywania zwierząt, spełniające m.in. wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków inwentarskich i ewakuacji zwierząt (§ 109, §110 ww. rozporządzenia). W ocenie WWINB fakt iż w części przedmiotowego budynku składowane są przedmioty tj. narzędzie ogrodnicze, czy drewno opałowe (fragment ten uwidoczniony jest na zdjęciu na karcie nr 19 akt sprawy PINB) nie przesądza o tym iż obiekt taki pełni wyłącznie funkcję drewutni. Niepodważalne jest bowiem, że obiekt ten służy w przeważającej części do hodowli kur, a zatem jest budynkiem inwentarskim. Sposobu użytkowania obiektu w postaci ,,budynku gospodarczego" nie można utożsamiać ze sposobem użytkowania obiektu (czy jego części) w postaci "budynku inwentarskiego". W konsekwencji dopuszczenie budowy czy legalizacja budynku inwentarskiego wymaga od organu analizy szeregu przepisów a także sąsiedniej zabudowy. Przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaga to decyzji ustalającej warunki zabudowy precyzyjnie określającej przeznaczenie budynku. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 ww. Jak: zaś wskazuje art. 29 ust i pki 2 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wyłącznie budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki" (zgodnie zaś z art. 30 ust 1 pkt 1, budowa taka wymaga zgłoszenia). W niniejszym przypadku mamy jednak do czynienia z budynkiem inwentarskim, który wyłączeniu takiemu nie podlega. W ocenie WWINB przedmiotowy budynek jest samowolą budowlaną. Przedłożona do wglądu decyzja o warunkach zabudowy z 2007 r. dotyczy bowiem budynku gospodarczego, a nie inwentarskiego, a poza posiadaniem tejże decyzji inwestorzy nie uzyskali ani pozwolenia na budowę ani nie dokonali zgłoszenia budowy. Tym samym PINB trafnie zakwalifikował przedmiot niniejszego postępowania i prawidłowo prowadził postępowanie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. WWINB wskazał, że przedmiotowa działka nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zaś wynika z ust. 2 § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudów. Tym samym ocena zgodności usytuowania budynku inwentarskiego w granicy działki uzależniona jest od warunków określonych dla tej inwestycji w decyzji określającej warunki zabudowy (w tym wypadku wydanej przez Wójta Gminy B.). Skarżący, zgodnie z postanowieniem WWINB z dnia 24 października 2017 r., mieli wyznaczony termin na wykonanie obowiązku do dnia 30 grudnia 2017 r., a więc mieli 64 dni na przedłożenie wskazanych dokumentów. Zobowiązani nie przedłożyli jednak żadnych dowodów na podjęcie jakichkolwiek czynności zmierzających do realizacji nałożonych obowiązków. Nie przedłożono nawet kopii wniosku o wdanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, tj. budowy budynku inwentarskiego Mając zatem na uwadze, że "legalizacja samowoli budowlanej w trybie przepisów art. 48-49 Prawa budowlanego jest prawem inwestora, a nie obowiązkiem i to od niego w głównej mierze zależy czy z tego prawa skorzysta. Uregulowana w art. 48 ustawy procedura legalizacyjna nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. Skargę na decyzję WWINB wywiedli do Sądu G. i S. W. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji PINB w K. z dnia 5 grudnia 2017 r., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 1. art. 48 do 49 ustawy z dnia 24 października 1974 r.Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwą wykładnię przyjęciem, że właściwy organ był uprawniony do nakazania skarżącym rozbiórki obiektu budowlanego - drewutni, oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodu z dokumentu przekładanego przez skarżących - decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 września 2006 r., a z której bezpośrednio wynika, iż drewutnia została wybudowana jako budynek gospodarczy; 3. art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. - polegającej na niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego i nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji błędnej ocenie zebranego materiału dowodowego i załatwieniu sprawy bez uwzględnienia interesu skarżących; 4. art. 12 k.p.a. polegającej na tym, że organ poprzez swoje działanie, które nie uwzględniało całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez skarżących doprowadził do tego, że postępowanie w niniejszej sprawie trwa już bardzo długo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia 12 marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...], na mocy której PINB nakazał G. i S. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku inwentarskiego w miejscowości P. (dz. nr [...]). WWINB utrzymując decyzję organu I instancji w mocy wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest obiekt budowlany o wym. 2,5 m x 9,8 m, zlokalizowany na działce nr [...] w P., w granicy z działką nr [...] i w odległości 1,65 m od granicy działki nr [...], wybudowany w 2010 r. bez stosownych dokumentów, przeznaczony przede wszystkim do hodowli kur. Na gruncie przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z obiektem budowlanym spełniającym definicję budynku (aby obiekt mógł zostać uznany za budynek musi spełniać wszystkie przesłanki z definicji wyrażonej w art.3 pkt 2 Prawa budowlanego, czyli być trwale związany z gruntem i wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamenty i dach). Przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany w 2010 r., ma drewnianą konstrukcję ścian i dachu. Dach jednospadowy kryty blachą trapezową. Słupki konstrukcyjne obiektu zakotwione w gruncie za pomocą kotew stalowych. Powierzchnię ma równą 24,5 m2 (2,5m x 9,8m). Zgodnie z definicją ustawową (art.3 pkt 1 P.b.) pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę (a niniejszy do takich należy) podlegają rozbiórce. Nakaz rozbiórki jest jednak najsurowszym sposobem likwidacji skutków samowoli budowlanej, który powinien mieć zastosowanie w ostateczności. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego winien zbadać, czy zaistniały przesłanki do legalizacji nielegalnego obiektu mając na uwadze treść art.48 ust.2 P.b. tj. 1) czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W razie braku planu miejscowego do oceny tej bierze się pod uwagę ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy; 2) czy budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, chodzi tu przede wszystkim o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz.1422, dalej "rozporządzenie"), ale też i inne dotyczące np. ochrony przeciwpożarowej. W niniejsze sprawie bezsporne jest, że skarżący posiadają zarejestrowaną hodowlę kur, a przedmiotowy obiekt jest do niej wykorzystywany. Okoliczność ta wynika ze zdjęć z kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 9 maja 2017 r., a także z protokołu kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.. Mając na uwadze zakwalifikowanie przedmiotowego budynku jako inwentarskiego (a nie gospodarczego), organy obu instancji trafnie wskazały na brak możliwości zastosowania w odniesieniu do tego obiektu przepisu art.29 ust.1 pkt 2 P.b., zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, w tym garaży, altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W prowadzonym przez organy administracyjne postępowaniu dokonano również właściwej oceny co do możliwości zastosowania art.48 ust.2 P.b., pozwalającego na legalizację samowoli budowlanej. Na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak zaś wynika z § 12 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu. Tym samym skoro na działce skarżących nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan, to ocena zgodności usytuowania budynku inwentarskiego w granicy działki uzależniona jest od warunków określonych dla tej inwestycji w decyzji określającej warunki zabudowy. W związku z tym organ postanowieniem nakazał skarżącym przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Skarżący w wyznaczonym terminie (przedłużonym przez WWINB) nie przedłożyli wymaganych dokumentów, nie wywiązali się zatem z obowiązków wynikających z postępowania legalizacyjnego. Zatem organ prawidłowo, stosownie do art. 48 ust.4 P.b. nakazał rozbiórkę obiektu. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art.48 ust.4 P.b. jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art.48 ust.1 P.b. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji rozbiórkowej jest całkowicie jednoznaczne, nie zawiera żadnych nieścisłości i nie zmusza do poszukiwania dodatkowych dokumentów w celu doprecyzowania nałożonego obowiązku. W niniejszej sprawie organ II instancji w uzasadnieniu decyzji dodatkowo precyzyjnie określił co podlega rozbiórce, zatem wykonanie obowiązku nie będzie nastręczało trudności w przedmiocie jego zakresu w przypadku gdy inwestor nie wykona w sposób dobrowolny orzeczonego obowiązku. Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.