IV SA/Po 469/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski Asesor sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję DIC z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l a s k a r g ę /-/I. Kucznerowicz /-/B.Popowska /-/M. Dybowski MB Sygn. akt IV SA/Po 469//04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 03. 2003r., nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.), w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20. 06. 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1. 04. 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr 44, poz. 432) i art. 104 § 1 kpa, Naczelnik Urzędu Celnego obciążył J.R. karą pieniężną w wysokości 7.560 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...]. 03. 2003r. o godz. [...] i potwierdzonej zapisem protokołu nr [...]. Na protokole kierowca zamieścił uwagę o "pomyłce w pracy wagi". W odwołaniu od powyższej podniesiono, że protokół nie spełnia wymogów formalnych, bo nie wskazuje osób przeprowadzających czynności ani ich uprawnień. Nadto wskazano, że - jak wynika z "nagłówka" decyzji - wydał ją Urząd Celny. Zarzucono organowi, że nie ustosunkowano się do uwagi kierowcy dotyczącej potrzeby powtórnego ważenia. Za "merytoryczny" błąd uznano "mylne wskazanie wagi". Wniosek taki wyciągnięto z faktu, że towar był załadowany poprawnie i równomiernie wypełniał przestrzeń ładowni, w związku z czym technicznie nie są możliwe wskazane w protokole dane co do różnicy w nacisku osi. Dodatkowo podano, że w tym samym czasie ważony był identyczny pojazd i w tym przypadku "wyniki pomiarów były prawidłowe". Do odwołania załączono oświadczenie kierowcy i oświadczenia trzech świadków, potwierdzające w/w uwagi. Organ poinformował Stronę o zastosowaniu art. 36 kpa w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek zgłoszonych faktów oraz o uprawnieniach określonych w art. 10 kpa. Po ponownym poinformowaniu o uprawnieniach określonych w art. 10 kpa, J.R. zapowiedział przedłożenie dodatkowych dowodów i wyjaśnień. Decyzją z dnia [...] 08. 2003r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1,. oraz na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych, § 4 i § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1. 04. 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr. 1999r., Nr. 44, poz. 432), Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że kara pieniężna została nałożona w dniu [...] 03. 2003r. na przejściu granicznym, po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu składającego się z ciągnika RENAUT o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy typu ALTA PC- 170 S należącego do J.R. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 01. 04. 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu RPT 97-114, posiadającej ważne do [...] 10. 2004r. świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar, a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar. Ponadto wykonano dodatkowe ważenie na wadze elektronicznej typ [...], znak fabr. [...] Nr [...], posiadającej ważne świadectwo legalizacji. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40b ust. 2 i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzania danych. W uzasadnieniu podkreślono również, że kara za przejazd pojazdem nienormatywnym jest pobierana niezależnie od przyczyny przekroczenia nacisku na oś, przekonania kierowcy co do wielkości nacisku czy też ewentualnej winy kierowcy, a pobór opłaty ma charakter obligatoryjny. Organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazując na odnośne przepisy ustawy z 20.03. 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 65 ze zm.), art. 68 kpa a także inne przepisy powołane w rubrum decyzji. Organ odniósł się także do argumentu co do "mylnego wskazania wagi"; mianowicie, że wyniki pomiarów kontrolowanego i ważonego w tym samym czasie identycznego pojazdu "były prawidłowe". Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wpływ na rozbieżności w naciskach poszczególnych osi pojazdów ma szereg czynników, m. in. stan techniczny pojazdu, rodzaj zawieszenia, stopień zużycia pojazdu oraz wskazał na większą moc dowodową dokumentów urzędowych niż prywatnych. W skardze na powyższą decyzję J.R. powtórzył zarzuty sformułowane w odwołaniu a nadto podniósł, że organ nie wskazał przepisu o mocy dowodowej dokumentów urzędowych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację, szczegółowo ustosunkowując się do zarzutów skargi. Organ wskazał na zastosowanie przepisów proceduralnych, nakazujących ustalić prawdę obiektywną, zachować bezstronność i zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu oraz uprawniających organy do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. W piśmie uzupełniającym skargę z [...] 02. 2006 r., Skarżący domaga się wyjaśnienia podstaw kompetencyjnych działania organu I instancji oraz wskazania podstaw prawnych działania organów wobec utraty mocy w dniu 30. 060 2002 r. przez zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22. 12. 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, a także wyjaśnienia, czy zachowane zostały wymogi kpa dotyczące wszczęcia postępowania. Wyjaśnienie w/w kwestii Dyrektor Izby Celnej zawarł w piśmie z [...] 03. 2006 r. oraz z [...] 05. 2006r., załączając odnośne decyzje Naczelnika Urzędu Celnego i Kartę Zakresu Obowiązków i Uprawnień W.M. ( k- 58 do 61). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest wolna od uchybień, które pociągałyby za sobą konieczność jej uchylenia. 1. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 III 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 mogły być pobierane m.in. za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei art. 13 ust. 2a stanowił, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się kary pieniężne, których wysokość - w myśl ust. 2b powołanego artykułu - określał załącznik do ustawy. W kontrolowanym pojeździe, przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 IV 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr 44, poz. 432), stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust. 4 cytowanego rozporządzenia, w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na Skarżącego -zgodnie ze wspomnianym załącznikiem do ustawy o drogach publicznych - karę pieniężną w wysokości 7.560 zł. Kierowca pojazdu nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. 2. W pierwszej kolejności należy podnieść, że - jak wynika z nadesłanych dokumentów i wyjaśnień Dyrektora Urzędu Celnego i Naczelnika Urzędu Celnego - decyzje w I instancji podjął właściwy organ. Przepisami ustawy z dnia 20 marca 2002r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 41, poz. 365 ze zm.) zniesiono organ administracji w sprawach celnych - dyrektora urzędu celnego (art.2 pkt 2) i utworzono organ naczelnika urzędu celnego (art. 3 pkt 2), do którego zakresu działania przeszły dotychczasowe zadania i kompetencje dyrektorów urzędów celnych w zakresie indywidualnych postępowań w sprawach celnych. Zauważyć należy też, że zgodnie z przepisem art. 38 w/w ustawy, pieczęcie, zamknięcia celne oraz stemple i inne znaki stosowane przy wykonywaniu kontroli celnej zachowują swą ważność do czasu określenia nowych wzorów na podstawie art. 6 §6 kodeksu celnego. Ponieważ na dzień wydania decyzji przez organ I instancji takich wzorów nie określono, stąd "korekta" treści używanych pieczęci. Należy też rozróżnić nazwę jednostki organizacyjnej administracji publicznej, tu: urząd od nazwy organu; w przypadku organu I instancji: naczelnik urzędu celnego. Pozostając przy kwestii legalności wydanych decyzji należy zgodzić się z wyjaśnieniami Dyrektora Urzędu Celnego ( k- 41 i 42 ), dotyczącymi zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000r. (Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6, poz. 40) określającego m.in. konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej zastosowanie. Organ prawidłowo określił charakter tego aktu i zasady jego stosowania. Tak więc, prawidłowości postępowania organu I instancji i II instancji nie podważa fakt, że w/w zarządzenie utraciło moc 30 czerwca 2002r. Przede wszystkim nie oznacza to utraty mocy obowiązującej świadectwa legalizacji. Na mocy art.16 ust.3 ustawy z dnia 03. 04. 1993r. o miarach ( Dz. U. 53 poz. 248 ze zm.), zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa GUM. Utrata mocy zarządzenia Nr 39, jako aktu generalnego, nie skutkuje wygaśnięciem decyzji administracyjnych. Trzeba też pamiętać, że legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 1998r., sygn. akt. II S.A. 1409/97). Nadto, wobec treści art. 29 nowej ustawy o miarach, tj. z 11. 05. 2001 r.( Dz. U. Nr 63, poz. 2441 ze zm.), do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej niż do 01. 01. 2004 r. 3.Podstawowy nurt argumentacji Skarżącej sprowadza się do kwestionowania poprawności ważenia i w konsekwencji- sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej. Skarżąca podnosi, że kara pieniężna została nałożona za przekroczenie obciążenia na osi drugiej, mierzonego wagą najazdową. Jednakże kontrolowany pojazd był prawidłowo załadowany, ponadto, kontrola innego "identycznego" pojazdu nie wykazała przekroczenia nacisków na osie. Powyższe uwagi zostały zgłoszone już w protokole z kontroli, tymczasem organ nie ustosunkował się do nich. Zdaniem Sądu, zebrane w sprawie materiały nie potwierdzają tego zarzutu. Organ, po wniesieniu odwołania prowadził postępowanie wyjaśniające i jego wyniki omówił w uzasadnieniu decyzji II instancji, nadto Strona korzystała z uprawnień, o jakich mowa w art. 10 i 73 kpa., tj. o prawie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (k- 29 i 46). Z akt sprawy wynika, że ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114, przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiadała ważne świadectwo legalizacji ( straciło ważność [...] 10. 2004r.), wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w dniu [...] 10 2002 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] 04 1997 r., nr [...]. Należy zauważyć, że zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa GUM, wydaną na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz. U. 53/93/248 ze zm.) , a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Ponadto wykonano dodatkowe ważenie na wadze elektronicznej typ [...] znak fabr. [...], posiadającej ważne świadectwo legalizacji. Jak już podkreślano w oparciu o w/w wyrok NSA z dnia 12 II 1998, legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi. Również pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przyrządu: przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającego ważne świadectwo legalizacji, tj wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar dnia [...] 05. 2002 r. Poza w/w argumentami przekonywujący jest też ten, że wszystkie osie pojazdu były mierzone przy użyciu tego samego sprzętu i w ten sam sposób i tylko jedna oś przekraczała dopuszczalny nacisk. Natomiast wskazywanie na wielkość masy pojazdu miałoby znaczenie w przypadku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zestawu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca ( wyroki NSA: z 15. 01. 1998r. sygn. akt II SA 1189/97 LEX nr 41370 oraz z 20. 04. 1998r. sygn. akt II SA 174/98 LEX nr 41646). Należy dodać, że każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających np. z gwałtownego przyspieszania prędkości . Na marginesie należy zauważyć, że samochody poruszają się po drogach publicznych z nieporównywalnie większą prędkością, w związku z czym przeciążenia osi przekraczające dopuszczalne normy są znacznie większe i muszą się niekorzystnie odbijać na jakości dróg. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych polegających na nienależytym ustosunkowaniu się do zastrzeżeń kierowcy wobec sposobu ważenia. 4. Odnosząc się do kwestii zachowania wymogów formalnych dotyczących wszczęcia postępowania, Sąd wskazuje na specyfikę kontroli na przejściach granicznych. W istocie organ I instancji nie zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 ustawy z 14. 06. 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr98, poz. 168 ze zm. - dalej kpa) i nie umożliwił S. wzięcia czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (art. 79 kpa). Jednakże owe uchybienia o charakterze formalnym, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30. 08. 2002r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa). W szczególności brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynikał z istoty i specyfiki owego postępowania- w ciągu doby na dużym przejściu granicznym odprawiane są setki pojazdów ciężarowych, oczekujących często w długich kolejkach. Zarówno w interesie przewoźników, jak i właścicieli pojazdów, kierowców i służb celnych jest, by ważenie pojazdów i ich odprawa toczyły się sprawnie. Dopełnienie wymogu doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, przy uwzględnieniu kilkudniowego obrotu pocztowego, wiązałoby się z praktycznym paraliżem ruchu pojazdów, a kilkudniowe oczekiwanie godziłoby przede wszystkim w interes samych przewoźników i podmiotów, dokonujących transgranicznego obrotu towarowego. Z tychże zatem względów, skoro Skarżący jako profesjonalny uczestnik życia gospodarczego, nie zadbał, by w pojeździe była osoba legitymująca się pełnomocnictwem do reprezentowania Jego w owym postępowaniu, obiektywnie niemożliwym stało się doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), jak i umożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ( art. 10 § 1 kpa). Już jednak błędne doręczenie odpisu decyzji kierowcy dnia [...] 03. 2003 r. (i jako takie- nieskuteczne wobec Strony) uległo sanowaniu dnia 18. 03. 2003 r., skutkiem prawidłowego doręczenia w lokalu siedziby Skarżącego (k. 11). Od tej daty- skutecznego doręczenia Stronie odpisu decyzji- zaczął biec dla Strony termin do złożenia odwołania. Strona mogła wszelkie zarzuty podnieść w odwołaniu i zostały one wnikliwie rozpatrzone przez organ II instancji. Nadto w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 § 2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji Strony, które w zaistniałej sytuacji nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia ruchu przewoźników na granicy i funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 kpa. Nie ulega też wątpliwości, że pozbawienie strony możliwości obrony jej praw w postępowaniu należy oceniać nie na danym etapie postępowania, lecz w całym postępowaniu (odpowiednio- orzeczenie SN z: 24.5.1949- C 487/49 z glosą B. Dobrzańskiego i J. Witeckiego- Pip 1/50/118; 21.6.1961- 3 CR 953/60 z glosą W. Siedleckiego- NP 1/63/117; wyrok SN z 20.1.1966- II PR 371/65- OSNC 10/66/172 z glosą B. Dobrzańskiego- NP. 11/66/1444 akceptowane przez J. Gudowskiego "Kpc tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo" W.Pr. 1998 t. 1 s. 684 uw. 42, s. 685 uw. 52, s. 686 uw. 55). Wobec możliwości zgłaszania wniosków i prezentacji dowodów w merytorycznym postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby należycie ocenił dowody w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa) i podjął na ich podstawie prawidłową decyzję. 5. W powyższą opinię wpisuje się także ocena Sądu dotycząca protokołu stanowiącego integralną część decyzji pierwszoinstancyjnej. Sąd nie podziela ogólnikowej opinii Skarżącego, że protokół ten nie spełnia wymogów unormowanych w art. 68 §1 kpa; zawiera on wszystkie wymagania formalne i materialne stawiane protokołowi w w/w przepisie. Sąd nie widzi też żadnych powodów, by protokołowi temu odmówić rangi dokumentu urzędowego. W związku z tym stwierdzeniem i wątpliwościami Skarżącego odnośnie właściwej oceny przez organ oświadczeń świadków należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 76 kpa, ustawa ta przyznaje większą moc dowodową dokumentom urzędowym. Jak przyjmuje się w piśmiennictwie, chodzi o tzw. formalną moc dowodową; znaczy to, że organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym ( M. in. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. C. H. Beck 2002 r. , wydanie 4. zwłaszcza str. 377). 6. Brzmienie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu (por. wyrok NSA z 23 IV 1999 r., sygn. akt II SA 1838/98, wyrok NSA z 13 V 1998 r., sygn. akt II SA 358/98, wyrok NSA z 15 I 1998 r., sygn. akt II SA 1189/97, wyrok NSA z 23 I 1998 r., sygn. akt II SA 1327/97). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku (por. wyrok NSA z 22 IV 1998 r., sygn. akt II SA 1421/97). W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego orzeczenia było zasadne. Wskazane przez Skarżącą uchybienia organu I instancji, wiążące się ze specyfiką postępowania w sprawie opłat drogowych na przejściu granicznym, Sąd nie uważa za uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; w sprawie nie doszło do naruszeń prawa materialnego, w związku z czym- zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) , brak było przesłanek do uchylenia decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), orzeczono jak w sentencj. /-/I.Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/B.Popowska MB