IV SA/Po 472/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Kościelec z dnia 30 listopada 2017 r., nr XXXVIII/250/17 w sprawie przyjęcia programu współpracy Gminy Kościelec z organizacjami poza rządowymi oraz innymi uprawnionymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego na 2018 rok 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy Kościelec na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Gminy Kościelec działając na podstawie art. 5a ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 1817 ze zm.- dalej ustawa) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1875 – dalej u.s.g.), w dniu 30 listopada 2017r. podjęła uchwałę nr XXXVIII/250/17 w sprawie przyjęcia programu współpracy Gminy Kościelec z organizacjami pozarządowymi oraz innymi uprawnionymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego na 2018r. Wojewoda Wielkopolski reprezentowany przez radcę prawnego K. Ś., działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. zaskarżył w całości powyższą uchwałę wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości ze względu na istotne naruszenie prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił istotnie naruszenie art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy poprzez modyfikację pojęcia "organizacji pozarządowych", oraz art. 5a ust. 4 ustawy poprzez brak uregulowania w rocznym programie współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy wszystkich niezbędnych elementów, które winny zostać w nim zawarte. Jak wskazał skarżący Rada punkcie I ust. 1 pkt 6 załącznika do zaskarżonej uchwały dokonała nieuprawnionej modyfikacji definicji zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy wskazując, iż pod pojęciem organizacji pozarządowych należy rozumieć: organizacje pozarządowe w rozumieniu ustawy, o której mowa w pkt 2 oraz osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego, a także stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego. Skarżący wskazał, iż podmioty wymienione przez Radę zgodnie z ustawą nie są organizacjami pozarządowymi. Mogą one jednak prowadzić działalność pożytku publicznego. Nadto Wojewoda Wielkopolski wskazał, iż Rada wymieniając podmioty o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy pominęła takie podmioty jak spółdzielnie socjalne czy spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176 ze zm.), które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników. Ustawa o działalności pożytku publicznego zdefiniowała organizacje pozarządowe w art. 3 ust. 2. Niemniej na mocy art. 3 ust. 3 podmioty w nim wymienione, tj. podmioty, które nie są organizacjami pozarządowymi, zostały właściwie zrównane z organizacjami pozarządowymi i posiadają takie same możliwości działania. Wszystkie zaś przepisy ustawy dotyczą ich w zasadzie w takim samym stopniu, jak organizacji pozarządowych. Nie należy ich jednak utożsamiać z organizacjami pozarządowymi. Dalej skarżący mając na uwadze treść art. 5a ust. 4 ustawy stwierdził, że konstrukcja prawna tego przepisu prowadzi do wniosku, iż katalog spraw, które winny zostać uregulowane w rocznym programie współpracy jest katalogiem otwartym niemniej elementy w nim wymienione mają charakter obligatoryjny, tzn. wszystkie wymienione w nim kwestie winny zostać w takim programie uregulowane. Tymczasem w zaskarżonej uchwale nie wskazano celu głównego i celu szczegółowego programu. W punkcie drugim programu zatytułowanym "Cele programu" zostały wymienione 4 cele jednak bez wskazania, które z nich należy traktować jako cel główny, a które jako cele szczegółowe. Program nie zawiera również form współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Rada Gminy Kościelec reprezentowana przez Wójta, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie lub umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ uchwałodawczy stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze zasługują w części na uwzględnienie, jednakże jego zdaniem nie posiadają one charakteru naruszenia uzasadniającego konieczność uchylenia lub stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi Rada zgodziła się z organem nadzoru, że określona w Rozdziale I ust. 1 pkt 6 definicja "organizacji pozarządowych" w części pozostaje w sprzeczności z treścią art.3 ust.2 i ust.3 ustawy. Nie czyni to jednak uchwały nieważnej w całości. Podkreślono przy tym, że w Rozdziale IX w ust. 1 pkt 3 uchwały wskazano, że podmiotami uczestniczącymi w realizacji Programu są m.in. "organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy, prowadzące działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym działaniom gminy". Z powyższego zdaniem Rady Gminy wynika, że nie ograniczono dostępu do realizacji przyjętego programu podmiotom uprawnionym na mocy ustawy. Za brakiem uzasadnienia dla kwestionowania w całości podjętej uchwały przemawia również brzmienie ust. 2 w Rozdziale I Przepisy ogólne, który w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym programie odsyła do przepisów ustawy. Rada Gminy podzieliła również zarzut organu nadzoru co do braku wskazania w zaskarżonej uchwale celu głównego i celów szczegółowych, choć nie podzieliła stanowiska, czyniącego z powyższego naruszenia podstawę do kwestionowania przedmiotowej uchwały w całości. Wskazując cele programu pomimo, że ich nie zróżnicowania wypełniono bowiem częściowo dyspozycję art.5a ust.4 pkt 1 ustawy, co stanowi podstawę do ewentualnego stwierdzenia ewentualnie nieważności Rozdziału II Cele programu. Zdaniem Rady Gminy nie można podzielić poglądu Wojewody co do braku określenia w uchwale Form współpracy, o których mowa w art.5 ust.2 ustawy, albowiem rozdział VI jak i VII uchwały określają formy współpracy, o których mowa w art.5 ust.2 ustawy. Zdaniem Rady formy współpracy zostały określone, choć powyższe rozdziały otrzymały odpowiednio nazwy: Wsparcia finansowego oraz wsparcia pozafinansowego. Powyższy zarzut organu nadzoru można zatem uznać za słuszny wyłącznie w zakresie zaniechania przez Radę Gminy należytego bądź właściwego określenia nazwy Rozdziału zawierającego jednak w swej treści formy współpracy, o których mowa w art.5 ust.2 ustawy. Zdaniem organu, powyższe naruszenie nie może jednak stanowić o istotnym naruszeniu przedmiotowej uchwały w całości. Końcowo Rada podniosła, że po otrzymaniu przedmiotowej skargi i zapoznaniu się z zarzutami, nie podzielając słuszności żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w całości, postanowiła zmodyfikować zaskarżoną uchwałę z uwzględnieniem zarzutów zawartych w skardze. W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę pismem z dnia 7 czerwca 2018r. przesłano uchwałę Rady Gminy Kościelec z dnia 5 czerwca 2018r. nr XLV/301/18 zmieniającą uchwałę w sprawie przyjęcia programu współpracy Gminy Kościelec z organizacjami pozarządowymi oraz innymi uprawnionymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego za 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.– dalej P.p.s.a.) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotowa skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 i 2 u.s.g. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). Przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, że o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od doręczenia. Organ nadzoru w kontrolowanej sprawie w ustawowym terminie nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego. Dlatego Wojewoda, jako organ nadzoru, który z uwagi na upływ terminu nie mógł we własnym zakresie stwierdzić nieważności przedmiotowej uchwały, kwestionując zapisy uchwały w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g. zmuszony był wnieść niniejszą skargę do Sądu. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne a podstawą stwierdzenia nieważności tych aktów jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Na gruncie przepisów u.s.g. przewidziane zostały dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola przepisów uchwały Rady Gminy Kościelec z dnia 30 listopada 2017r. nr XXXVIII/250/17 w sprawie przyjęcie programu współpracy Gminy Kościelec z organizacjami pozarządowymi oraz innymi uprawnionymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego na 2018r. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowił art. 5a ust. 1 i ust. 4 ustawy, zgodnie z którymi organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwala, po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, przeprowadzonych w sposób określony w art. 5 ust. 5, roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3. Roczny program współpracy jest uchwalany do dnia 30 listopada roku poprzedzającego okres obowiązywania programu. Zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 zawiera w szczególności: 1) cel główny i cele szczegółowe programu; 2) zasady współpracy; 3) zakres przedmiotowy; 4) formy współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2; 5) priorytetowe zadania publiczne; 6) okres realizacji programu; 7) sposób realizacji programu; 8) wysokość środków planowanych na realizację programu; 9) sposób oceny realizacji programu; 10) informację o sposobie tworzenia programu oraz o przebiegu konsultacji; 11) tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Analiza treści art. 5a ust. 4 ustawy prowadzi do wniosku, iż posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "w szczególności" wskazuje, iż omawiana delegacja ustawowa ma charakter otwarty. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że w uchwalanym przez radę gminy programie muszą zostać zamieszczone postanowienia odnoszące się co najmniej do wszystkich kwestii wymienionych w tym przepisie (zob. np. np. wyrok WSA w Opolu z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Op 151/11 LEX nr 1086473). Oznacza to, że podejmując uchwałę w sprawie rocznego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi, Rada była obowiązana do wyczerpującego uregulowania wszystkich spraw przekazanych jej do unormowania w upoważnieniu zawartym w art. 5a ust. 4 ustawy. Z powyższego w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wynika, że Rada Gminy Kościelec w uchwale podjętej w sprawie przyjęcia programu współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz innymi uprawnionymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego powinna zawrzeć pełny opis celu głównego jak i celów szczegółowych. Tymczasem uchwalając zaskarżoną uchwałę Rada Gminy Kościelec wskazując w dziale II załącznika do uchwały w sposób ogólny wskazała cele programu jako: 1. umacnianie w świadomości społecznej poczucia odpowiedzialności za siebie, swoje otoczenie, wspólnotę lokalną oraz jej tradycje, 2. aktywność społeczności lokalnej, 3. poprawa jakości życia poprzez zaspokojenie potrzeb społecznych, 4. integrację podmiotów polityki lokalnej, otwarcie na innowacyjność, konkurencyjność oraz wypracowanie modelu współpracy na przyszłość. Określenie celów programu w takiej formie uniemożliwia ustalenie celu głównego jak i celów szczegółowych, co powoduje iż Radzie Gminy Kościelec można skutecznie postawić zarzut braku wypełnienia normy z art. 5a ust. 4 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie wskazującym, iż zaskarżona uchwała nie zawiera obligatoryjnego elementu o jakim mowa w art. 5a ust. 4 pkt 4 ustawy tj. nie określono form współpracy, wbrew argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, że z treści rozdziałów VI i VII regulujących wsparcie finansowe i pozafinansowe nie można uznać jako wypełnienie normy z art. 5a ust. 4 pkt 4 ustawy. Art. 5 ust. 2 ustawy wskazuje bowiem na szereg form współpracy. Katalog zawarty w tym przepisie na charakter otwarty. W ocenie Sądu wprowadzenie podziału na wsparcie finansowe i pozafinansowe ze wskazaniem form wsparcia pozafinansowego i współpracy finansowej nie spełnia wymogów z art. 5a ust. 4 pkt 4 ustawy. Oznacza to, iż zaskarżonej uchwale można skutecznie postawić zarzut naruszenia art. 5a ust. 4 pkt 1 i 4 ustawy. Uchybienie polegające na przyjęciu "niewyczerpującego" – w świetle wzorca określonego w art. 5a ust. 4 ustawy – programu współpracy, wbrew stanowisku wyrażonym w odpowiedzi na skargę nie może być uznane za nieistotne naruszenie prawa. To ostatnie pojęcie oznacza bowiem jedynie wady niemające znaczenia dla oceny prawidłowości uchwały, np. błędne powołanie podstawy prawnej, kiedy normatywna podstawa do jej podjęcia istnieje, czy inne drobne wady, niedotyczące istoty regulowanego zagadnienia, np. nieodpowiednie oznaczenie uchwały oraz oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe. Do tego rodzaju nieistotnych uchybień nie sposób zaliczyć pominięcia w uchwale materii wskazanej wprost przez ustawodawcę jako koniecznej do ujęcia w programie. Zgodzić należy się również z zarzutami skargi, iż Rada w zaskarżonej uchwale dokonała nieuprawnionej modyfikacji definicji "organizacji pozarządowych" zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy, co również stanowi istotne naruszenie prawa. W pkt I ust. 1 pkt 6 załącznika do zaskarżonej uchwały wskazano, iż pod pojęciem "organizacji pozarządowych" należy rozumieć: organizacje pozarządowe w rozumieniu ustawy, o której mowa w pkt 2 oraz osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego, a także stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe stoi w oczywistej sprzeczności z art. 3 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organizacjami pozarządowymi są: 1) niebędące jednostkami sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub przedsiębiorstwami, instytutami badawczymi, bankami i spółkami prawa handlowego będącymi państwowymi lub samorządowymi osobami prawnymi, 2) niedziałające w celu osiągnięcia zysku - osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym fundacje i stowarzyszenia, z zastrzeżeniem ust. 4. O ile bowiem wymienione w pkt I ust. 1 pkt 6 załącznika do uchwały jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego, a także stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego mogą zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy prowadzić działalność pożytku publicznego, a więc zostały zrównane z organizacjami pozarządowymi i posiadają takie same możliwości działania, to jednak nie stanowią one organizacji pozarządowych w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy. Zgodzić należy się zatem z argumentacją Wojewody wskazującą na modyfikację pojęcia "organizacji pozarządowej" w rozumieniu ustawy, co jednoznacznie kwalifikowane jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym jako istotne naruszenie prawa. Z istoty aktu prawa miejscowego wynika bowiem niedopuszczalność takiego działania organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Przedstawione stanowisko koresponduje z § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia w sprawie "zasad techniki prawodawczej". Zgodnie z jego treścią w rozporządzeniu nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Zasada ta ma zastosowanie również do aktów prawa miejscowego (§ 143 załącznika do rozporządzenia). Stanowisko to znajduje także odzwierciedlenie w utrwalonej linii orzeczniczej, uznającej za niedopuszczalne powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikację przez przepisy prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. II SA/Ka 1831/02, wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2002 r., sygn. II SA/Ka 508/02). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999 r. (sygn. II SA/Wr 1179/90, OSS 2000/1/17) uznał, że "uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy." Zgodnie z § 146 załącznika do rozporządzenia" 1. w ustawie lub innym akcie normatywnym formułuje się definicję danego określenia, jeżeli: l) dane określenie jest wieloznaczne; 2) dane określenie jest nieostre, a jest pożądane ograniczenie jego nieostrości; 3) znaczenie danego określenia nie jest powszechnie zrozumiałe; 4) ze względu na dziedzinę regulowanych spraw istnieje potrzeba ustalenia nowego znaczenia danego określenia. 2. Jeżeli określenie wieloznaczne występuje tylko w jednym przepisie prawnym, jego definicję formułuje się tylko w przypadku, gdy wieloznaczności nie eliminuje zamieszczenie go w odpowiednim kontekście językowym". Natomiast jak wynika z § 147 ust. 1 załącznika do rozporządzenia jeżeli w ustawie lub innym akcie normatywnym ustalono znaczenie danego określenia w drodze definicji, w obrębie tego aktu nie wolno posługiwać się tym określeniem w innym znaczeniu. Nadto, w świetle § 149 załącznika do rozporządzenia w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Zdaniem Sądu, dotychczasowe wywody skłaniają do ostatecznej konkluzji, która przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego całej uchwały poddanej kontroli Sądu w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy podkreślić należy, iż wskazane przez Wojewodę naruszenia prawa, przy odmiennym uznawaniu ich przez Rade Gminy za nie istotne naruszenia prawa, nie były w swej istocie kwestionowane przez samą Radę, doprowadzając ostatecznie do podjęcia uchwały z dnia 5 czerwca 2018r. nr XLV/301/18 zmieniającej uchwałę w sprawie przyjęcia programu współpracy Gminy Kościelec z organizacjami pozarządowymi oraz innymi uprawnionymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego za 2018r. Akt ten wprowadził nową treść przepisów zaskarżonej uchwały z uwzględnieniem zarzutów skargi. Powyższe nastąpiło jednak ze skutkiem ex nunc, nie niwelując niezgodności z prawem od dnia podjęcia uchwały, co wymagało stwierdzenia nieważności wadliwej uchwały z mocą wsteczną od dnia jej wejścia w życie, a więc ze skutkiem ex tunc. Z powyżej powodów, Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w pkt 1 wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku działając na podstawie art. 200 w związku z art. 205 P.p.s.a., uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość wynagrodzenia pełnomocnika ([...] zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).