IV SA/Po 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi D. T-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy oraz zobowiązania zwrotu prawa jazdy do depozytu oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] (dalej: "decyzja z dnia [...].12.2010 r."), Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") – działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.; w skrócie: "p.r.d.") – orzekł o cofnięciu D. T-G. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") uprawnienia wynikające z prawa jazdy kategorii B, nr [...], wydanego dnia [...] października 2002 r. na druku serii [...], a także zobowiązał Stronę do zwrotu tego prawa jazdy do depozytu Starostwa Powiatowego w [...]. Uzasadniając organ wskazał, że decyzja była wynikiem nie poddania się przez Stronę badaniom lekarskim, na które została skierowana prawomocną decyzją tego samego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] (dalej: "decyzja z dnia [...] .08.2009 r."). Podkreślił, że decyzja w sprawie cofnięcia Stronie uprawnienia do kierowania pojazdem była kolejną w tym samym przedmiocie, albowiem wcześniejsza decyzja Starosty z dnia [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]) została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO" lub "organ II instancji") uchylona decyzją z dnia [...] września 2010 r. (nr [...]), a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. SKO uznało wtedy, iż decyzja pierwszoinstancyjna wydana została z naruszeniem procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Od opisanej decyzji z dnia [...] .12.2010 r. odwołała się Strona, zaskarżając tę decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie z uwagi na jej niezgodność z przepisami prawa oraz błędność ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż Starosta podjął swoją decyzję bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w oparciu o niewiarygodną informację na temat stanu jej zdrowia. Ponadto wyjaśniła, iż choroba psychiczna, na którą się leczy, jest w fazie remisji i nie stanowi przeszkody w uczestnictwie Skarżącej w czynnościach procesowych. Dodatkowo Skarżąca zarzuciła, że z racji przedłużającej się procedury administracyjnej należało ponownie skierować ją na badania lekarskie, wyznaczając w tym celu odpowiedni termin i miejsce. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], SKO utrzymało zaskarżoną decyzję Starosty w mocy, podzielając pogląd tego organu, iż koniecznym było cofnięcie Stronie uprawnień do prowadzenia pojazdu z powodu nie poddania się przez nią badaniom lekarskim nałożonym w administracyjnym trybie skierowania do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy (art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d.). Organ II instancji podkreślił przy tym, że zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczą głównie decyzji Starosty poprzedzającej zaskarżoną decyzję z dnia [...].12.2010 r., tj. decyzji z dnia [...].08.2009 r., która zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i w wyniku skargi do sądu administracyjnego, została uznana za prawidłową. Na tej podstawie SKO uznało, że niezasadnym byłoby ponowne wszczynanie postępowania w sprawie skierowania Strony na badania lekarskie i wyznaczanie dla niej nowego terminu ich wykonania. W skardze na opisaną decyzję SKO, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Strona, zasadniczo powtarzając zarzuty przedstawione w odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Staroście do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że były one już przedmiotem jego analizy w trakcie podejmowania decyzji w przedmiotowej sprawie i nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej była w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia [...].12.2010 r. cofająca Skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym oraz zobowiązująca ją do zwrotu dokumentującego te uprawnienia prawa jazdy. Badając te akty Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b p.r.d., w myśl którego starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3–5 p.r.d. W niniejszej sprawie jest poza sporem, iż skarżąca została skierowana na badania w powyższym trybie na mocy decyzji Starosty z dnia [...].08.2009 r. i zgodnie z jej treścią powinna była się zgłosić na badania lekarskie do Wielkopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. W kontekście omawianych regulacji przez prawomocność decyzji należy rozumieć stan, w którym decyzja nie podlega już zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bo albo została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym, albo nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Takie ujęcie odpowiada tradycyjnemu rozumieniu pojęcia "decyzji prawomocnej", a zarazem nie stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 269 k.p.a. Ujęcie odmienne, utożsamiające decyzję prawomocną z decyzją ostateczną, jest w tym przypadku nie do przyjęcia, gdyż niweczyłoby sens i możliwość kontroli sądowej decyzji o skierowaniu na badania, bowiem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego pokrywałby się wówczas z terminem, w którym strona byłaby zobowiązana poddać się badaniu. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż decyzja z dnia [...].08.2009 r. kierująca Skarżącą na badania uprawomocniła się w dniu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 1039/09), którym oddalona została skarga na decyzję SKO utrzymującą w mocy ww. decyzję. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że wspomniany wyrok uprawomocnił się w dniu 22 czerwca 2010 r. W tym też dniu – a nie jak błędnie przyjęły organy administracji (co jednak pozostało bez wpływu na wynik sprawy) z dniem 14 października 2009 r. – uprawomocniła się decyzja o skierowaniu na badania. Oznacza to, że Skarżąca był zobowiązana poddać się badaniom do dnia [...] lipca 2010 r., czego jednak – jak wynika z niebudzących wątpliwości i niekwestionowanych przez Stronę ustaleń organów – nie uczyniła. W konsekwencji Starosta prawidłowo orzekł o cofnięciu Skarżącej uprawnień do kierowania pojazdem oraz o obowiązku zwrotu prawa jazdy, a SKO zasadnie rozstrzygnięcia te utrzymało w mocy. W przypadku bowiem stwierdzenia przesłanek wskazanych w art. 140 ust. 1 pkt 4 p.r.d. cofnięcie do kierowania pojazdem silnikowym jest obligatoryjne (tak też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.09.2008 r., II SA/Po 23/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wzgląd na zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.) uniemożliwia w niniejszym postępowaniu kwestionowanie lub powtórne weryfikowanie decyzji z dnia [...].08.2009 r. Stąd zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania obowiązku Skarżącej poddania się badaniom lekarskim są całkowicie chybione. Tak samo należało ocenić stanowisko Skarżącej, iż w związku z przedłużającą się procedurą należało ją powtórnie wezwać na badania lekarskie. Godzi się zauważyć, że decyzja o powtórnym skierowaniu skarżącej na badania – w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...].08.2009 r. – byłaby obarczona wadą nieważności jako decyzja dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Na marginesie należy podkreślić, że gdyby deklarowany przez Skarżącą dobry stan jej zdrowia został potwierdzony pozytywnym wynikiem badania lekarskiego, to Skarżąca w każdej chwili może skorzystać z dobrodziejstwa art. 140 ust. 2 p.r.d., w myśl którego decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 140 ust. 1 pkt 3, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Mając wszystko to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ja