IV SA/Po 479/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Wytwórni Konstrukcji Stalowych "[...]" A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2008r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 376,-zł (słownie: trzysta siedemdziesiąt sześć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ B. Popowska /-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski Decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] wymierzono Wytwórni Konstrukcji Stalowych "[...]" A.S. opłatę podwyższoną za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w I półroczu 2007 r. w wysokości 9.376 zł. Podstawą wydania decyzji były przepisy art. 288 ust. 1 w zw. z art. 272 pkt 1, art. 273 ust. 1 pkt 1, art. 274 ust. 1 pkt 1, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 277 ust. 1 i 2, art. 281 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 286 ust. 1, art. 287 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w zw. z art. 53 § 1, 3 i 4, art. 55 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) oraz Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 4 października 2006 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska (M.P. Nr 71 z 2006 r. poz. 714) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z w/w przepisami opłaty za korzystanie ze środowiska podmioty korzystające ze środowiska ustalają we własnym zakresie i wnoszą je bez wezwania na rachunek redystrybucyjny urzędu marszałkowskiego, właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska w terminie do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. W tym samym terminie przedstawiają marszałkowi województwa informację sporządzoną na podstawie danych ujętych w ewidencji sporządzonej przez Stronę zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 287 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Natomiast w sytuacji, gdy podmiot korzystający ze środowiska zamieścił, w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia – wówczas marszałek województwa wymierza w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu. Wyżej opisana sytuacja zaistniała w odniesieniu do opłaty należnej za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza za I półrocze 2007 r. od Wytwórni Konstrukcji Stalowych "[...]" A.S. U. [...], [...]-[...] O. W złożonym w dniu 3 sierpnia 2007 r. wykazie Strona ustaliła opłatę za korzystanie ze środowiska w wysokości 5.206,00 zł. Opłata za I półrocze 2007 r. została uiszczona dnia 2 sierpnia 2007 r. (tj. po wymaganym terminie: 31 lipca 2007 r.) na rachunek bankowy Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w P., w wysokości 5.220,00 zł. Wysokość opłaty za I półrocze 2007 r. została ustalona przez Stronę, przy założeniu niewymagalności posiadania przez nią pozwolenia na emisję gazów lub pyłów do powietrza, dla eksploatowanej instalacji. Stanowisko w tej kwestii zostało wyrażone przez zakład w piśmie z dnia 17.09.2007 r., w którym uznano, że emisja substancji (gazów i pyłów) do powietrza jest emisją niezorganizowaną (otwarte okna, drzwi itp.) a hale nie posiadają instalacji wyciągowych i nie podlegają pozwoleniu, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22.12.2004 r. w sprawie przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. Nr 283, poz. 2840). Przeprowadzone przez Urząd postępowanie wyjaśniające, obejmujące wystąpienie do Starostwa Powiatowego w O. (10.10.2007r.) oraz do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. (16.11.2007r.), doprowadziło do przeprowadzenia przez WIOŚ - Delegaturę w P. kontroli, w wyniku której ustalono, że kontrolowany podmiot winien posiadać pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z eksploatowanej instalacji. W trakcie kontroli WIOŚ- Delegatura w P. ustalił, że kontrolowany zakład jest instalacją objętą standardami emisyjnymi, gdyż na jego terenie w trakcie prowadzonego procesu malowania konstrukcji stalowych (powlekania) zużycie lotnych związków organicznych- LZO, wynosi ponad 5Mg/rok. Z przedłożonych przez Stronę informacji o zakresie korzystania ze środowiska wynika, że podmiot wyemitował do powietrza w 2007r. 16,762Mg LZO, z czego 4,284Mg w I półroczu. Wyniki kontroli WIOŚ Delegatura w P. wykazały, że w tej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20.12.2005r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. Nr 260, poz.2181), co wynika z zapisów § 31 ust.li ust.2 tego rozporządzenia oraz pkt 2.2 załącznika nr 7 i pkt 10 tabeli I załącznika nr 8 do tego rozporządzenia. Użytkowana przez podmiot hala malarni, to instalacja, z której gazy lub pyły są wprowadzane do powietrza poprzez wyloty wentylacji grawitacyjnej hali (3 wyloty ścienne i 10 zainstalowanych w suficie hali), a zgodnie z §32 ust.4 w/w rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, LZO wprowadzanie do powietrza poprzez systemy wentylacji grawitacyjnej traktuje się jako LZO wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany. Wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia w przypadku instalacji, z których gazy lub pyły są wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany, bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków technicznych, nieobjęte standardami emisyjnymi, co wynika z zapisów pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22.12.2004r., w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. Nr 283, poz.2840). W świetle powyższego, w myśl przepisów art. 180 pkt 1 oraz art.220 ust.1 ustawy z dnia 27.04.2001r.- Prawo ochrony środowiska (jt. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz.150) eksploatacja przedmiotowej hali malarni jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. Zgodnie z art. 292 ppkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w przypadku braku wymaganego pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest do wnoszenia opłat podwyższonych. Opłata ta, zgodnie z art.292 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w latach 2007-08 wynosi 200% opłaty podstawowej. Uwzględniając powyższe, Marszałek Województwa [...] na podstawie przesłanych przez podmiot informacji o zakresie korzystania ze środowiska za I półrocze 2007r. określił wysokość opłaty należnej, na kwotę 14.582zł, która została wykazana w załączniku nr 1, do decyzji. Strona zobowiązana była wnieść tę opłatę w terminie do 31 lipca 2007r. Różnica pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu w wysokości 9.376zł. stanowi opłatę podwyższoną i podstawę wymiaru niniejszej decyzji. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że różnica między kwotą wykazaną, a wpłaconą przez Stronę w dniu 02.08.2008r. wynosi 14zł., w związku z czym zaliczono ją na poczet opłaty podwyższonej. W związku z powyższym pozostaje do uiszczenia kwota w wysokości 9.362zł, wraz z odsetkami za zwłokę, na wskazany rachunek, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Przy ustalaniu i określaniu wysokości opłaty, organ zastosował stawki z 2007r. (M.P. Nr 71, poz.714), obowiązujące w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. Wydanie niniejszej decyzji poprzedzono wszczęciem w dniu 2 lipca 2008r. postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, o czym zawiadomiono Stronę postępowania pismem nr [...] z dnia [...].07.2008r. (zwrotne potwierdzenie odbioru pisma w dniu 4.07.2008r.), w którym poinformowano o przysługującym prawie zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz prawa do złożenia wniosków i zastrzeżeń. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i została w dniu [...].07.2008r. zapoznana z aktami sprawy, a w szczególności z nadesłanymi w dniu 02.07.2008r. korektami wykazów za korzystanie ze środowiska, a w tym za I półrocze 2007r. i jednocześnie poinformowana o błędnym wyliczeniu opłat. Powyższe zostało skorygowane kolejną korektą wykazu, złożoną dnia 25.08.2008r., którą przyjęto jako podstawę do naliczenia opłaty należnej, wykazanej w zał. nr 1, do przedmiotowej decyzji. Zgodnie z treścią art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art.2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jt. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz.1954 ze zm.) obowiązek uiszczenia powyższej opłaty podlega egzekucji administracyjnej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wytwórnia Konstrukcji Stalowych - "[...]" , A.S., U. [...], [...]-[...] O., wnosząc o ponowne, szczegółowe i wnikliwe 3 rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż Odwołujący złożył ewidencje dotyczącą wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w I półroczu 2007 roku, na podstawie której naliczono opłatę za korzystanie ze środowiska. Zdaniem Odwołującego brak jest podstaw do naliczenia opłaty podwyższonej, albowiem w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 roku w sprawie przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. Nr 283, poz. 2840) instalacje wentylacji grawitacyjnych nie podlegają pozwoleniom. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu sprawy uznało iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 273 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietna 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) - zwanej dalej POŚ - opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, pobór wód oraz składowanie odpadów. Z powyższego uregulowania wynika, iż obowiązek uiszczenia ww. opłaty występuje we wszystkich przypadkach korzystania ze środowiska zawartych w ww. przepisie, bez względu na to, czy wymaga to wydania pozwolenia na korzystanie ze środowiska, czy też nie. Obowiązek uiszczenia tej opłaty wynika bowiem z mocy samego prawa. Równocześnie podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1 POŚ). A w razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze środowiska ponosi, oprócz opłaty, administracyjną karę pieniężną (art. 276 ust. 2 POŚ). Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych zależy odpowiednio od ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza lub ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną, a także od jej przeznaczenia (art. 274 ust. 1 pkt 1 i 2 POŚ). Norma powyższa określa więc szczegółowo czynniki, od których zależy wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska. Podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są podmioty korzystające ze środowiska (art. 275 POŚ). Zgodnie z definicją legalną przez podmiot korzystający ze środowiska rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej specjalistycznej praktyki, jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa powyżej korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia (art. 3 pkt 20 POŚ). Tym samym ustawodawca zobowiązał do uiszczania ww. opłat każdy podmiot korzystający ze środowiska, niezależnie od formy i sposobu działania bądź też rodzaju wydatkowanych na ten cel środków finansowych, jednocześnie nie wprowadzając w tym zakresie żadnych wyłączeń przy uwzględnieniu regulacji art. 284 ust. 2 POŚ. Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 ust. 1 POŚ). Regulacja powyższa oznacza, że obowiązek ponoszenia opłat powstaje z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania przez organ administracji decyzji określającej wysokość zobowiązania z tego tytułu i to na podmiocie korzystającym ze środowiska ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia wysokości należnej opłaty zgodnie z normami prawnymi i konieczność jej uiszczenia na wskazany ustawowo rachunek. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce (art. 285 ust. 1 POŚ). Przy czym osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne (art. 284 ust. 2 POŚ). Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza (art. 285 ust.2 POŚ). Równocześnie podmiot korzystający ze środowiska w ww. terminie przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 POŚ, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1 POŚ). Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust. 1 pkt 1-3 POŚ, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat, podmiot korzystający ze środowiska w ww. terminie przedkłada także wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 286 ust. Ib POŚ.) Do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat (art. 286 ust. lc POŚ w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 lipca 2005 roku). Z uregulowania tego jednoznacznie wynika, iż opłaty za korzystanie ze środowiska mogą być egzekwowane bez konieczności wydania w tym zakresie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Wysokość opłat określona w złożonym wykazie ma bowiem charakter bezsporny i nic nie stoi na przeszkodzie jej egzekwowaniu w przypadku braku dobrowolnego wywiązania się z tego obowiązku przez podmiot, nawet w sytuacji, gdy właściwy organ zakwestionuje prawidłowość złożonych informacji i wysokość ustalonych opłat. W myśl przepisu art. 288 ust. 1 POŚ jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat - marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat i innych danych technicznych i technologicznych (art. 288 ust. 2 POŚ). Kopię przedmiotowej decyzji, zawierającą informacje o korzystaniu ze środowiska przez podmiot w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1 pkt 1-3, marszałek województwa przedstawia niezwłocznie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 288 ust. 3 POŚ). Zatem w przypadku nie przedłożenia przez podmiot korzystający ze środowiska wymaganego przepisami wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat lub zamieszczenia w nim informacji lub danych nasuwających zastrzeżenia organ administracji ma upoważnienie do określenia wysokości należnej opłaty lub opłaty w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu w stosownej decyzji administracyjnej. Przesłanką wszczęcia takiego postępowania jest zatem bądź nie złożenie należnego wykazu bądź zawarcie w nim informacji lub danych nasuwających zastrzeżenia. Z przepisu § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 roku w j sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 260, poz. 2181 ze zm.) oraz pkt 2.2 załącznika nr 7 i pkt 10 tabeli I załącznika nr 8 do ww . rozporządzenia - zasadnie przywołanych w zaskarżonej I decyzji oraz wystąpieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2008 roku - wynika, iż w procesie prowadzenia instalacji typu inny rodzaj powlekania i metali, tworzyw sztucznych, tkanin, włókien, folii lub papieru w których zużywane są LZO w wielkości większej lub równej 5 Mg/rok są objęte standardami emisyjnymi z instalacji w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż Odwołujący wyemitował do powietrza w 2007 roku 16,762 Mg LZO, z czego 4,28 Mg w I półroczu 2007 roku. Powyższa okoliczność nie została zakwestionowana przez Odwołującego. Równocześnie pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 roku w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. Nr 283, poz. 2840) stanowi, iż wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia tylko w przypadku tych instalacji, z których gazy lub pyły są wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków technicznych i nie objętych standardami emisyjnymi. Przy czym wyjaśnić należy, iż w myśl § 32 ust. 4 ww. rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych z instalacji w rozumieniu przepisów rozdziału 6 tego rozporządzenia, LZO wprowadzane do powietrza przez systemy wentylacji grawitacyjnej traktuje się jako LZO wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany. Z akt sprawy wynika, iż użytkowana przez podmiot hala malarni, to instalacja, z której gazy lub pyły są wprowadzane do powietrza poprzez wyloty wentylacji grawitacyjnej hali (3 wloty ścienne i 10 zainstalowanych w suficie hali). Z powyższych regulacji prawnych wynika, iż wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z eksploatowanej przez Odwołującego instalacji wymaga uzyskania stosownego pozwolenia. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wniósł A.S., podnosząc argumenty zawarte w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia stanowi: 1. instalacje, z których gazy lub pyły są wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany, bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków technicznych, nieobjęte standardami emisyjnymi. 2. instalacje wentylacji grawitacyjnych. Treść tego rozporządzenia jednoznacznie określa przypadki kiedy wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. – Delegatura w P. ustalono, że kontrolowany podmiot winien posiadać pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z eksploatowanej instalacji. Zdaniem kontrolującego Skarżący prowadzi instalacje objętą standardami emisyjnymi, gdyż na jego terenie w trakcie prowadzonego procesu malowania konstrukcji stalowych (powlekania) zużycie lotnych związków organicznych – LZO – wynosi ponad 5 Mg/rok. Z akt sprawy wynika, że Skarżący wyemitował do powietrza w 2007 r. – 16,762 Mg LZO, z czego 4,28 Mg w I półroczu. W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji. Przepis § 31 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że procesy prowadzone w instalacjach, w których używane są rozpuszczalniki, do których są stosowane przepisy tego rozdziału określa załącznik nr 7 do rozporządzenia. W myśl ust. 2 § 31 wyżej cytowanego rozporządzenia standardy emisyjne lotnych związków organicznych z instalacji, w których używane są rozpuszczalniki organiczne, określa załącznik nr 8 do rozporządzenia. Po pierwsze rozporządzenie w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia wyraźnie wskazuje, iż wprowadzanie gazów lub pyłu do powietrza za pomocą instalacji wentylacji grawitacyjnych nie wymaga pozwolenia. Co prawda § 31 ust. 4 nakazuje LZO wprowadzane do powietrza przez systemy wentylacji grawitacyjnej traktować jako LZO wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany to jednakże jak przepis sam stanowi powyższe zrównanie wprowadzone jest wyłącznie na potrzeby rozdziału 6 rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych. W ocenie Sądu takie zrównanie nie ma zastosowania w przypadku rozporządzenia w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia. Ponadto zauważyć należy, iż powszechny jest pogląd, że niedopuszczalna jest wykładania przepisów prowadząca do rezultatu, iż któraś część przepisu zostanie uznana za zbędną. W niniejszej sprawie organ zastosował wykładnię, która w rezultacie prowadzi do tego, iż zapis o instalacji wentylacji grawitacyjnych w rozporządzeniu w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia uznać należałoby za zbędną. Wykładnia zaprezentowana przez organ prowadzi do wniosku, iż instalacje wentylacji grawitacyjnych na mocy § 31 ust. 4 zawsze należy traktować jako instalację, z których gazy lub pyły są wyprowadzane w sposób niezorganizowany (pkt. 1 załącznika do rozporządzenia w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia). Zatem pkt 2 rozporządzenia należałoby uznać za zbędne. Fakt, iż LZO wprowadzone do powietrza przez systemy wentylacji grawitacyjnej traktować należy na potrzeby standardów emisji jako LZO wprowadzane do powietrza w sposób niezorganizowany nie może prowadzić do wniosku, iż na wprowadzanie gazów do powietrza przez instalacje wentylacji grawitacyjnych jest wymagane pozwolenie. Taka interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z wyraźnym brzmieniem rozporządzenia. Jeżeli prawodawca chciałby aby istniały jakieś ograniczenia odnośnie tych instalacji to by je wprowadził. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa. /-/ B. Popowska /-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski za nieobecnego sędziego /-/ B. Popowska ja